De huppelclub

Ik ben getrouwd met een schrijver op een berg, een het liefst blootlopende schrijver (blootlopen schijnt namelijk inspiratie bevorderend te zijn).
Ook een die soms zijn schrijversisolement (en zijn blootlopen) doorbreekt om gasten mee te laten genieten van de natuur, de rust, de ruimte en zijn kookkunsten.
En een die het niet erg vindt dat zijn gade wekelijks met muziekvrienden de berg doet schudden.
Af en toe passeert er op de berg een herder met zijn geiten, een streekgenoot op aspergejacht of een van de wandelroute gedwaalde toerist en voor die gevallen heeft mijn blootloper het gemak van de sarong ontdekt. Maar verder is er weinig dat dit idyllische plaatje doorbreekt.
Tot op een zonnige herfstdag.

De eerste barst in het plaatje rolt op zondagmiddag ons erf op, onder de ketting door. Het is een man op leeftijd, alle-kanten-op-piekend haar, een sportbroekje tot ver in de bilnaad  en de verdwaasde blik van iemand die het padje kwijt is.
Nog voor ik hem kan vragen wat hij in onze tuin doet duiken twee in Neon Spandex geperste veertigplussers eveneens onder de ketting door, nemen hem al keuvelend mee in hun slipstream en volgen de zwaartekracht dwars door onze olijfboomgaard.
Een paar minuten later stevent een groep bejaarde vriendinnen met Nordic Sticks achter de opvallende kleuren aan en besluit een roedeltje zich van de wandelaars losgemaakte honden onze zwerfkat Fritz op de patio de stuipen op het lijf te jagen.

 

Holler!’ wordt er geroepen. Tenminste, zo klinkt het. Als een kilometerslange kreet wordt het doorgegeven.
Terwijl ik de honden bij de kat wegjaag en een volgende kudde blindelings achter elkaar aan huppelende snelwandelaars, joggers en slenteraars  achter de ketting  probeer te houden realiseer ik me pas wat er gebeurt.
Het gaat hier niet over een paar champignonzoekers, wat wandelaars die te ver off-track zijn geraakt of verdwaalde reizigers: ik tel tientallen, wat? misschien wel honderd mensen die zich in een lint van meer dan een half uur door onze vallei begeven.
‘Help,’ roep ik naar José die binnen snel een broek aan het aantrekken is, ‘een invasie van de huppelclub!’
Toekomstvisioenen van Roparun-achtige toestanden, kleurkanonnen en alles vertrappende, vogels en wild verjagende hordes bewegingsmaniakken duiken op in mijn geest.
Is dit het begin van het einde van onze rust en ruimte?

De campo waar wij wonen bestaat uit een aaneenschakeling van stukken grond waartussen je zelden hekken tegenkomt. De spaarzame afrasteringen zijn er meestal om vee of huisdieren binnen de perken te houden of duiden op een zeldzame enkeling die zijn bezit met paal en perk wil verduidelijken.
De stukken grond worden van oudsher van elkaar gescheiden door een linde, een natuurlijke overgang in het terrein die aangeeft waar jouw land ophoudt en dat van de buurman begint.
Voor de rest zorgen een beetje fatsoen, beleefdheid, respect voor de omgeving, Andalusische verdraagzaamheid en spieken bij de buren ervoor dat we al jaren genieten van de rust en ruimte.
Maar wat te doen als je tuin een favoriet huppeltraject dreigt te worden?
De officiële regels er maar eens op nagelezen.

Wanneer mag je niet over iemands land:
1. als er een huis op staat (en je kunt dit duidelijk zien)
2. als het land gecultiveerd/bewerkt is, bijvoorbeeld een (moes)tuin of een (olijf)boomgaard
3. als er een hek omheen staat.

Wanneer mag je iemands grondstuk níet betreden, dus ook niet via een oprit of toegangsweg:
1. als de weg of oprit is afgesloten met een ketting, hek, poort of anderszins.

Wanneer mag je wel over iemands land:
1. als de officiële weg erdoorheen loopt. Onder officiële weg vallen ook aangegeven wandelroutes, b-wegen, zandwegen en de zogenaamde caminos reales, de wegen die vroeger alleen voor de koning waren bedoeld
2. als het land niet gecultiveerd/bewerkt is maar puur natuur
3. als je toestemming hebt van de eigenaar.

Opgelucht haal ik adem. De kans dat onze olijfboomgaard voor een officiële trail run gebruikt mag gaan worden is dus nul.
Maar hoe houd ik die enorme hoeveelheid renners cq. (snel)wandelaars een volgende keer tegen?

‘… ze bleven maar komen, tilden gewoon de ketting op, kropen eronderdoor en deden alsof ze me niet zagen,’ vertel ik mijn Engels/Spaanse buurvrouw Chloë. ‘Zo’n horde bergafwaartse mensen valt niet te stoppen! Nog een geluk dat José snel een broek aan kon trekken.’
‘Het waren Engelsen, toch?’ vraagt Chloë.
‘Ik denk het wel… ik heb in elk geval heel wat Engels gehoord.’
‘Nou, dan is de oplossing toch simpel: zorg de volgende keer dat José geen broek aantrekt. Zijn ze zo weg!’

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

17 reacties op De huppelclub

  1. Ria Schraverus schreef:

    Geweldig verhaal! Ik hoop dat de rust is weergekeerd.🍀
    Misschien helpt het de rust te bewaren als je een bordje aan de ketting hangt:
    ‘alleen toegankelijk voor nudisten’

  2. Robert Strengers schreef:

    Toch maar eens gaan nadenken of je iets duidelijker een “grens” kan afbakenen om de natuur”liefhebbers” om te leiden.
    Heel leuk ge/beschreven Renata!

  3. Huib schreef:

    Geweldig weer. Had helemaal ludiek geweest als de vrolijke Trippelaars naturisten in dito uniform bleken te zijn… 😉
    Hopelijk horen we nog eens een verhaaltje in de nabije toekomst, altijd genoten van jullie avonturen.

  4. Maike schreef:

    Zoals altijd erg leuk dat je ons mede laat beleven 🙂
    Zie ’t helemaal voor me!

  5. Niels schreef:

    In zulke situaties ga je je toch afvragen wie de broek nu aan heeft.

  6. Carmen schreef:

    Geweldig stukje weer,maar wel ellendig zo’n kudde. Jij weet daar vast wel raad op.

    • Renata schreef:

      Tja, voor het geval het inzetten van blootlopers niet helpt…

      Het blijkt dat bij zo’n ‘hazenjacht’ de voorste lopers het pad uitzetten met een spoor van meel waar de rest dan zonder nadenken achteraan hobbelt (de renclub blijkt eveneens een bierclub te zijn). Er zijn zo wel wat interessante dwaalsporen uit te zetten 😉

  7. Jan schreef:

    Geweldig stukje weer! Ideeënbus: dubbelloops (onklaar gemaakt) jachtgeweertje op de plaatselijke antiekmarkt op de kop tikken?

  8. Maartje schreef:

    Hahaha ik smul van je comics Renata! Films overbodig…

Laat een reactie achter op Renata Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *