De keerzijde van de zon

Er is een leeftijd waarop je naar het strand kunt gaan zonder je iets aan te trekken van keurende blikken van testosteronbommen, van strakke buikspieren van sportschoolnimfen of van kritische achtergrondruis afkomstig van eveneens met de zwaartekracht worstelende lotgenotes.
Eens komt die leeftijd, maar zover ben ik duidelijk nog niet.
De ontluisterende rampzaligheden beginnen bij de voorbereiding voor een ontspannen dagje naar het strand. Voor de spiegel, om maar meteen de plek te noemen.
De minuscule touwtjesbikini splijt mijn diverse lichaamsonderdelen op genadeloze wijze, waardoor mijn spiegelbeeld doet denken aan ingebonden saucijzen en ook de ‘afslankende’ zwarte badpak biedt geen uitkomst, want zodra ik het rond mijn tors heb gesjord bestormen beelden van gestrande potvissen mijn netvlies.
‘Laten we naar het blote-billenstrand gaan,’ zucht vriendin Maike vanuit een hoek van de kamer.
Natuurlijk! Dat ik daar niet aan gedacht heb. Waar niemand kleren draagt hoef je je geen zorgen te maken hoe het staat.

@ilovemyhood

bikiniklaar@ilovemyhood

Op een klein uurtje rijden van Málaga kronkelt tussen de kliffen door het steile weggetje dat naar mijn zorgvuldig bewaarde geheim voert: het naturistenstrand Cantarriján.
Hoewel, geheim, er hobbelt een busje voor me en er is geen spoor van de slome kameleon die normaliter de smalle weg oversteekt met een topsnelheid van vijftien minuten en de herten en berggeiten zijn in geen velden of wegen te bekennen.
Wanneer ik ook nog eens moeite moet doen om beneden een plekje voor de auto te vinden groeit het vermoeden dat iemand uit de school heeft geklapt.
Maar het strand is groot, het water aanlokkelijk, de omgeving prachtig en het publiek – hoewel vandaag wat talrijker dan normaal – uitermate relaxt; niet te vergelijken met welk regulier strand langs de costas dan ook.
Vijf minuten later is mijn strandbedje gespreid, zijn kleren en beslommeringen aan de kant en zal alles me worst wezen: nu alleen maar zon, kabbelende golven, een briesje vanuit zee en een familie mussen die me nieuwsgierig vanaf de parasol in de gaten houdt.
Ik val in slaap.

Ik schrik wakker van een gevaarte dat langs mijn hoofd op het zand ploft.
Buizen rammelen en als ik mijn ogen open zie ik dat een paar mensen iets aan het opzetten zijn wat lijkt op… een partytent?
Ik schokschouder slaap en verbijstering van me af, sta op en neem een duik in zee. Leven en laten leven is tenslotte een van de prettige opvattingen op een naturistenstrand.
Bij terugkomst blijkt onder de luifel van de partytent in wording een in zwart gehulde grootmoeder in een klapstoel gepoot, de ogen star op het breiwerk om maar geen blootloper te hoeven ontwaren.
Opa heeft dat probleem niet. Kromgebogen en zichtbaar kippig cirkelt hij rond, prikt met zijn wandelstok gaten in het zand en verheft een knarsende stem wanneer de zwetende volwassenen niet snel genoeg zijn aanwijzingen opvolgen.
Dat alles gekleed in de bekende blauwe broek met rieten hoed.
Zullen deze twee bejaarde Andalusiërs me straks verbazen door hun op het lijf gebakken kleding af te werpen om piemelnaakt te gaan zonnebaden?
Ik betwijfel het ten zeerste.

Na een bezoek aan het toilet krijg ik van de uitbater van de strandtent een bijscholing naaktrecreatie: het verschil tussen een nudisten- en een naturistenstrand is dat bij de nudisten verplicht de kleren uit moeten en bij de naturisten, nou ja,, het is wel gebruikelijk, maar ach, de regels zijn allemaal niet zo strikt.
Gewoon weer het leven-en-laten-leven-principe, de ongedwongenheid, een van de redenen waarom het hier zo goed toeven is.
‘En het is zondag’, voegt hij er nadrukkelijk aan toe knikkend naar de steeds groter groeiende partytent.
‘Zondag?’
‘Zondag ja, familiedag.’ Hij haalt zijn schouders op en ik begrijp dat daarmee alles gezegd is.
Wanneer ik me weer op mijn matje nestel zie ik waarom Maike op haar buik is gaan liggen en uit het niets een bikinibroekje tevoorschijn heeft getoverd: naast oma staat nu nog een klapstoel, volledig gevuld door een puisterige puber met loerogen.
Een gluurder. Een vies ventje. Zijn starende varkensoogjes lijken zich door het boek dat ik meteen zedig voor me hou te branden.
Daarom sla ik het met een klap dicht en kijk hem boos aan.
Geen sjoege. Hij verplaatst slechts zijn gluiperige blik van mijn gezicht naar een kleine decimeter lager en blijft stoïcijns met open mond de ene na de andere magdalena vermalen.
Ik steek mijn tong uit.
Zinloos, want zijn ogen verkeren op borsthoogte.
Dus priem ik voor de duidelijkheid een opgestoken middelvinger in zijn blikveld.
Het tikken van de breinaalden stopt abrupt.
Dan breekt de pleuris uit.
Het omaatje ontpopt zich tot een vuurspuwende draak die de hoer van Babylon die het op haar kleinzoon gemunt heeft moet bestrijden.
Ook moeder springt uit het niets ten tonele met een vocabulaire dat zelfs zonder vertaling weinig aan de verbeelding overlaat.
De twee volwassen mannen zijn opeens drukdoende met het in de hens steken van de barbecue en opa zou duidelijk wel willen weten wat er aan de hand was, ware zijn borrelglazen niet beslagen.
En zoonlief?
Die scheurt zonder ook maar met de ogen te knipperen een nieuwe zak magdalenas open.

Vijf minuten later zit ik met gloeiende oren in de auto.
Maike schudt haar hoofd.
‘Zeg, je laat je toch niet wegjagen door een puber die meer tieten heeft dan jij?’
Dat is waar. De knul had zo’n Michelinmannetjeswaardig lichaam dat mijn zelfbeeld nu het meest overbevolkte toeristenstrand zonder moeite kan doorstaan. Denk ik.
‘Nee, het is niet dat ventje,’ probeer ik haar uit te leggen, ‘het gaat om de familie. Zondag is familiedag… Weet je wat? We komen morgen wel weer terug.’

Playa de Cantariján ligt tussen  Málaga en Motril, tien minuten rijden van Almuñecar.
Naturistenstrand, behalve op zondag.

 

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

4 reacties op De keerzijde van de zon

  1. Maike schreef:

    🙂 Ik weet het nog als gister. We hebben geleerd: op zondag kan je in Spanje beter thuis blijven!

  2. Carmen schreef:

    Het was dus echt zo erg Maike? Wel weer geweldig beschreven. Ik zou m zo bij z’n lurven willen pakken,die puistenkop!

  3. carla schreef:

    zo gezellig mee te mogen genieten van jullie leventje

  4. luc dupont schreef:

    fantastisch beschreven,nagels met koppen!!zondag is idd thuisblijfdag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *