De kookverslaving

In een oogwenk samurait de Japanse kok de berg kakelverse etenswaar tot de juiste stokjesvriendelijke proporties.
Ik zap door en zie nog net hoe de sympathieke Spaanse presentatrice een gloeiendhete Fresno-peper in de mond gestopt krijgt door een onschuldig uitziend Mexicaans omaatje. Gelukkig blijkt er genoeg zoetigheid voorhanden om de uitslaande brand te blussen: ondertussen weet ik dat Spanjaarden en picante geen goede combinatie vormen.
Terwijl ze hoestend en proestend weet uit te brengen dat de smaak van de peper een ervaring muy especial is, ga ik even naar de Spaanse versie van “First Dates”, een datingprogramma dat zich altijd afspeelt in… jawel in een restaurant, kijk vervolgens een minuut of vijf naar “Junior Master Chef” en dan wordt het tijd voor de nachtelijke afsluiter met de abuelas, de grootmoeders die hun traditionele gerechten met ingewanden, kilo’s suiker en anderszins inmiddels uitgebannen producten demonstreren.
Waren het vroeger kookboeken waarboven ik als ware het porno zat te kwijlen, nu vrees ik verslaafd te zijn aan programma’s waar het over eten gaat en helemaal aan Canal Cocina.
De klok geeft inmiddels een uur ’s nachts aan en ik moet echt naar bed.

Ik heb een buitengewone belangstelling (of is het een bijna-obsessie?) voor eten, mijn hele leven al.
Waarom? Misschien door het ranzige voer uit mijn kostschoolverleden of door mijn vader die op feestdagen de heerlijkste pot-au-feu of poulet Marengo maakte.
Maar het zou ook zomaar aan mijn hyperactiviteit en bijna twee meter lengte kunnen liggen dat ik zo vaak aan eten moet denken.
Hoewel, als ik alleen ben is het een stuk minder. Dus het kan ook de gezelligheid zijn van het gezamenlijk nuttigen van een heerlijke maaltijd.
Feit is in elk geval dat eten én koken als een rode draad door mijn leven lopen.
Zoals de befaamde Franse uiensoep uit mijn arme studententijd bijvoorbeeld: het ideale verjaarscadeau voor als je platzak bent, een uitstekende binnenkomer op vloeibare feestjes en een fantastisch anti-katermiddel voor erna. Mudden uien en liters bouillon zijn er in die dagen doorheen gegaan.
Dat samen eten dé manier is om sneller tot het innerlijk van de ander door te dringen (of beter gezegd: om de innerlijke processen van de ander eerder aan de oppervlakte te laten komen) is iets waar ook Renata over mee kan praten. Onze eerste drie dates vonden toevallig allemaal plaats op vrijdag, de dag die ik als vader van vier zonen zo’n beetje als peulvruchtendag bestempeld had.
Voor de eerste date maakte ik chili con carne, op de tweede kwamen we ‘per ongeluk’ terecht bij een Mexicaan en de derde keer besloot ik de Braziliaanse zwarte bonenstoof te maken waar mijn kinderen zo gek op zijn.
Het was erop-of-eronder (volgens Renata horen bonenschotels-met-overnachting pas plaatst te vinden in fase driehonderdvijftig van een relatie), maar dat we nu al twaalf jaar bij elkaar zijn schrijf ik toch stiekem toe aan die peulvruchtenschotels.
Ze waren namelijk heel lekker.
Ook het bouwen van mijn huis in Spanje stond in het teken van eten en gezelligheid. Er moest uitgebreid in gekookt, gebrouwen, gebakken én gegeten kunnen worden.
Door mijn reeds genoemde lengte van bijna twee meter en het voornemen dat eenpanshappen voorgoed tot het verleden gerekend moesten worden ging ik me te buiten aan ruimte, werkbladen, kasten en inrichting en werd mijn keuken het Mekka van een hobbykok met centraal een grote eettafel.
Genoten in het begin alleen bezoekende vrienden en familie van mijn culinaire experimenten, toen ik mijn huis ging verhuren aan vrienden- en vriendinnenclubjes en gezinnen en families smulden ook die ervan.
En de coaching groepen niet te vergeten, want waar gecoacht wordt moet ook goed gegeten worden.
Vegetariërs en veganisten, groentehaters, glutenvrijen, suikerlozen, in het begin bezorgden alle speciale wensen me een punthoofd.
Maar al gauw werd het een uitdaging, zo van: hoe krijg ik iets zo smakelijks op tafel dat zelfs de gasten zonder voedselallergie het water in de mond loopt.
Zo ontstonden het suikervrije chocolade ijs van sojamelk, pittige pastinaakpuree, de warme rode bieten salade, de zomerse paprikasoep, de groene hond en nog tientallen andere nieuwe gerechten.

zomerse paprikasoep

zomerse paprikasoep

pittige pastinaakpuree

pittige pastinaakpuree

koudgerookte jurel

koudgerookte jurel

Vaak kwam van het een het ander en op een gegeven moment kon ik moeiteloos een meergangen weekmenu samenstellen voor ontbijt, lunch en diner voor een groep van tien of twaalf personen met speciale wensen.

11222109_10206223148890513_4604528792495346564_n11701193_10206223148730509_8859149794023584751_n

Waarbij ook nog eens bijna alle producten uit mijn biologische moestuin kwamen.
Als zo’n groep er was dook ik bij het ochtendgloren tussen de pannen en potten, produceerde een mise-en-place van meerdere vierkante meters, kwam slechts uit mijn kokkerelhol om groenten en kruiden te plukken of de deelnemers te verrassen met hapjes als cadeautjes en leefde me tot ’s avonds laat uit in mijn ideale keuken als een manische voedsel-Picasso.
En toen werd ik ziek en kwam er van koken en gasten lange tijd niets meer.

‘Hola José Antonio ¿conoces Alberto Chicote?’
Het is vriend en mede kookfanaat Fede van La Casa del Perro.
‘Euh… ja?’
Alberto Chicote ken ik wel, want zeg nu zelf, wie in Spanje kent die kok niet. De man is megabekend, in ieder geval bij de Canal Cocina verslaafden onder ons.

‘Solo la cocina, José Antonio, solo la cocina,’ had Julio de productieleider gezegd. ‘Y somos cinco.’
Inderdaad arriveerden er om twaalf uur vijf personen. De filmploeg, stuk voor stuk jonge mensen die die ochtend heel vroeg met de trein uit Madrid vertrokken zijn.
Een half uur later worden er echter nog twee mensen door een vader, oom of opa (?) bij de deur afgeleverd. Het blijken de poederdames te zijn.
En daarna volgen de figuranten, een assistent, een assistent van een assistent, een andere filmploeg om de omgeving op de plaat te zetten en uiteindelijk komt ook de grote Chicote.
Zover de afgesproken vijf personen.
En wat betreft de geplande locatie, oftewel mijn keuken?
Gaandeweg heeft de activiteit zich over de woonkamer, de terrassen en de moestuin uitgebreid, heeft Renata zich voor de veiligheid boven in haar werkkamer opgesloten en kijk ik dus nieuwsgierig toe vanuit mijn hangmat.
Ineens is iedereen stil. Er wordt opgenomen.
Ik laat mij uit de hangmat zakken en sluip naar de keuken.
Ana blijkt een natuurtalent, ze praat en beweegt als een volleerd actrice.
Wanneer de opname klaar is komt een heel series kijkende Julio naar me toe.
‘José Antonio, tengo dos problemas.’
Probleem één blijkt mee te vallen. Ze hebben straks voor de opname aan tafel graag iemand met grijs haar. Of ik dat wil doen.

chicote1Maar probleem twee is van een andere orde.
Tijdens de voorbespreking had Julio me gevraagd of ik misschien voor de crew zou kunnen koken. Na een dag opnames waren ze namelijk altijd erg moe en hadden nooit zin om op restaurant te gaan. Het moest iets zijn dat ik tevoren kon klaarmaken want de keuken zou veranderen in een filmset.
Omdat ze met zijn vijven waren had ik voor zeven personen, Renata en ik moeten tenslotte ook eten, een omgekeerde vistaart voorbereid.

omgekeerde-vistaartTot zover was alles in kannen en kruiken.
En nu vraagt Julio ineens of ik straks na de opnames voor iedereen hier kan koken… inclusief Alberto Chicote. Bij die laatste trekken mijn billen zich toch even samen.
Een grotere vistaart maken is geen optie, alles is al “gelaagd”. En voor iets anders moet ik naar de winkel en die vindt je in de campo niet naast de deur.
Terwijl ik naarstig zit na te denken over een oplossing komt Alberto naast me zitten en begint een praatje. Hoe fantastisch hij mijn keuken vindt en dat mijn woonkamer zo op die van hem in zijn nieuwe huis lijkt. Hij haalt zijn mobiel tevoorschijn en laat me de foto’s zien. Daarna hebben we het over moestuinen en moestuinieren, de ontspanning van het werken met vingers in de klei, iets wat hij nodig weer eens zou moeten doen, over het feit dat hij zo’n beetje geleefd wordt de laatste jarenm, dat dat niet goed is voor een mens, en … over lekker eten natuurlijk. Ondanks dat we qua uiterlijk tegenpolen zijn, hij is klein en stevig en ik ben lang en mager, hebben we veel gemeen en al kletsend vloeit alle spanning over het avondeten van me af.
Ik verzin wel wat straks.

Wanneer de avond valt en de laatste opname gemaakt is, komt Alberto naar me toe.
‘José Antiono, lo siento mucho, maar ik ben helemaal versleten. Dus ik eet niet mee maar ga meteen naar mijn hotel en naar bed. Maar ik beloof je dat ik binnenkort bij je kom eten.’
Hij geeft me een abrazo en vertrekt. En heel zijn gevolg volgt hem.
Een half uurtje later verorberen Renata en ik samen met de vijf leden van de crew onder het genot van een drankje de vistaart.

groene-hondAls verrassingstoetje heb ik een groene hond gemaakt. Wordt er eerst nog argwanend naar gekeken, na de eerste hap is iedereen verkocht.
‘Chicote weet niet wat hij mist,’ zegt Julio en met zijn vinger veegt hij het laatste restje uit zijn glas.
Als iedereen zijn bed heeft opgezocht drink ik nog een glaasje om de dag te overdenken.
Het heeft wel wat, al dat leven in de tent, ik merk dat ik dat gemist heb.
Dan kijk ik op de klok. Eén uur, ik moet nu echt naar bed.
Morgenochtend om half zes sinaasappeltjes persen voor de crew.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

10 reacties op De kookverslaving

  1. Eric schreef:

    Super leuk en vooral ……lekker. En José kan koken als de beste.

  2. Ineke van de Ven schreef:

    zoals altijd weer genoten van je schrijverijen en je schrijfstijl José.
    Alsof ik er bij ben

  3. nicole schreef:

    Dat was weer dubbel smullen! Kun je nog eens een foto plaatsen van die heerlijke keuken van jullie?
    bisou

  4. Karen schreef:

    Fantastisch! En waar en wanneer is dit programma te bewonderen?

  5. Mattijs schreef:

    Tip: Een kookboek voor kinderen maken, met gerechten die ze zelf kunnen maken en ook lekker vinden. Ik heb al 3 ‘proef’-konijnen in de aanbieding 🙂

  6. José schreef:

    Dat lijkt me een uitstekend idee. Moet ik maar eens gaan doen, denk ik.
    Alleen… met alleen pasta en rode saus kom ik niet ver, ben ik bang.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *