DJANGO (The Clarence Jazz Club)

Het past bij de geur van zwarte koffie en verse croissants, boerenbonte tafelkleedjes en een hoofd gevuld met honderdduizend fantastische plannen, bij die allereerste voorjaarsochtend met alle ramen en deuren wagenwijd, zodat de frisse wind de belegen winter het huis uit kan blazen, bij die ene dag in het jaar waarop ik vrijwillig met een stofdoek zwaai, maar ook wanneer ik in de vroege middag het door zoonlief gebrouwen ontbijtje verorber na een gezellige nacht: er is muziek die klinkt als daglicht en als zonneschijn.
Ik heb het over gipsyjazz, zigeunerswing, hot club de France of jazz manouche, gitaarmuziek die de meesten kennen van Django Reinhardt of van de modernere varianten zoals het Rosenberg Trio.
Vrolijke muziek. Zonlichtmuziek.
Daarom weet ik niet goed wat te verwachten wanneer ik het programma van The Clarence Jazz Club zie: Calle Manouchette, een band die mijn favoriete ontbijtmuziek ten beste brengt maar dan ’s avonds laat.

clarencejazz

De zon is al uren onder wanneer we richting concert vertrekken. Ik ben nog nooit in deze jazzclub geweest maar ik verwacht een donkere kelder, uiterst coole gasten in het zwart inclusief coltruien en zonnebrillen, en ongeschreven codes waardoor ik hoop niet al te zeer uit de toon te vallen.
Opgelucht merk ik teveel films gezien te hebben.
In plaats van met sigarettenrook en duisternis worden we in een lichte, smaakvol ingerichte zaak vriendelijk ontvangen en naar het voor ons gereserveerde tafeltje bij het podium gebracht. Het is allemaal best klein, maar wel op een intieme manier, en naast een stuk of vijf tafeltjes zijn er barkrukken langs de wanden geplaatst.
Andere liefhebbers, in alle soorten en maten, zitten reeds kletsend te genieten van een drankje en de sfeer is ontspannen en verwachtingsvol.
Als de band het podium op stapt verstomt het rumoer.
Even later is het zaaltje ondergedompeld in lichtheid en Franse sferen. De zangeres zit meteen in haar flow en de overige drie bandleden ontpoppen zich als rasmuzikanten. Soepel en doorgewinterd gaan ze op hun instrumenten tekeer.
Toch is het vooral het duidelijke plezier en het samenspel van het kwartet dat aanstekelijk werkt.
Mijn eerder stijfjes ogende buurman aan de tafel naast me weet zijn beide benen niet stil te houden en knipt zijn vingers op de maat, de dames verderop zijn hun zware gesprek van daarnet op slag vergeten en zitten op het puntje van hun stoel, en ook mijn eigen voeten leiden ineens een eigen leven.
En dit is nog maar het eerste nummer!

cllmnch1

Spil van de band is de zangeres. Ze trekt ons van het ene, in vlekkeloos Frans gezongen, nummer naar het andere. Door haar beeldende en vaak schertsende Spaanstalige intermezzo’s met het publiek houdt ze ieders aandacht bij de muziek; zelfs het groepje Engelse dames dat hoorbaar te zwaar vloeibaar getafeld heeft pakt ze in.
We hangen aan haar lippen terwijl ze perfect de breekbaarheid van Piaff of het sentiment van Brel weet te vangen en ons even later meeneemt op een fietstochtje met de wind door het haar.
En dan de instrumentalisten!

cllmnch2

© Renata Oosterveen

Met kleine gebaren communiceert de bassist iedere wisseling, aanpassing of variatie met de anderen, terwijl hij als een coole Mister Jazz de meest verrassende klanken tevoorschijn tovert. Zijn vingers glijden, plukken, hameren over de snaren, waarna hij de snaren streelt met een strijkstok alsof zijn uit de kluiten gewassen bas een dame betreft. Hij soleert en voegt partijen samen alsof het allemaal niets voorstelt.

cllmnch3

De twee gitaristen lijken door draadjes met elkaar verbonden, afwisselend halen ze uit of nemen gas terug: wanneer de een helemaal uit zijn bol gaat houdt de andere hem vast in het nummer met een oerstrakke ritmepartij.
Het is een hecht en perfect geolied geheel wat daar op het podium tekeer gaat.
En wat een plezier stralen ze uit, heerlijk.
Wanneer het laatste nummer gespeeld is en het applaus weerklinkt voel ik hoe een grote grijns mijn hoofd in tweeën dreigt te splijten.
We stromen met het publiek, de muzikanten en het personeel naar buiten om de avond voor de deur verder te zetten. Iedereen praat met iedereen en zo komen we erachter dat de Malagueño band bijna altijd op tournee is maar op deze avond thuis een gaatje voor de Clarence Jazz Club wist vrij te maken.
Er wordt gepraat over muziek, over de club, het leven in het algemeen en we genieten.
De lichtvoetigheid van het concert hangt nog steeds om ons heen als we naar huis lopen.
Eigenlijk denk ik erover om maar lid te worden van deze Hot Club de Málaga: opgeruimde ochtendvrolijkheid voelt ook helemaal niet vervelend bij maanlicht.

 

Clarence Jazz Club
Calle Cañon 5, Málaga
tel:51 91 80 87

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

4 reacties op DJANGO (The Clarence Jazz Club)

  1. Eric Hennekam schreef:

    “Man, if you have to ask what jazz is, you’ll never know!” Louis Armstrong.

    Gelukkig heeft Nederland een Jazz archief: http://www.jazzarchief.nl/

  2. nicole schreef:

    Meesterlijk stukje! die heerlijke jazz manouche tinkelde van het scherm. beso

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *