DNA

Er is een opstootje.
Naderbij gekomen zie ik dat de linkerhelft van de Calle Victoria is afgezet; een agent probeert het drukke verkeer via de overgebleven weghelft door te laten stromen.
Het forensisch team arriveert met veel bombarie, maar een blik tussen de haag omstanders door vertelt me dat het geen moeilijke klus voor hen wordt: een smoking gun, de damp slaat nog van het belastend bewijsstuk.
De mannen in wit die verderop ander materiaal van de stoep moeten schrapen zullen het een stuk moeilijker krijgen. Daar is alles platgetrapt en uitgesmeerd en het DNA zal zich inmiddels al wel van de Alameda Principal tot aan Olletas verspreid hebben.
Overduidelijk een cold case.
Er is vandaag weer een hoop aan de gang in Málaga.

Waarschijnlijk kijk ik teveel misdaadseries, maar dit is een van de scenario’s die door mijn hoofd spoken sinds ik in de krant las dat Málaga DNA-registratie gaat invoeren in de strijd tegen… hondenpoep.
Hondenpoep, een behoorlijk probleem voor een stad die zijn verdiensten grotendeels uit het toerisme haalt. Want wat hebben toeristen aan bezienswaardigheden wanneer ze hun blik voornamelijk op de stoep gericht moeten houden?
En voor hen die daar schijt aan hebben: hoeveel strontschoenen dwalen er jaarlijks niet door hotellobby’s, kathedralen, restaurants en winkelcentra?
Een hoop.

Een jaar of twee geleden leek de stad aan de winnende hand. De Ayuntamiento plaatste overal verboden-voor-poepende-honden borden, op straffe van draconische boetes variërend van tweehonderd tot wel duizend euro.
Het werkte. Eventjes.
Toen kregen de hondenbezitters door dat er geen camera in of achter die borden verstopt zat en er geen ambtenaar in een portiek of bosje op de loer lag. Het werd zelfs een tijdje een sport om Fido en Fikkie pal onder het verbodsbord een stevige bolus te laten draaien.
Een punt gemaakt.
Einde oefening.
lacacaesdelperro(brond- El refugio) (1)
Na de DNA-aankondiging lijkt dit patroon zich te herhalen.
De eerste twee weken: geen hondenkak te bekennen. Ik slaag er zowaar in al lopend een puntzak kastanjes te verorberen zonder ook maar een keer weg te zakken, uit te glijden of tegen een keutel aan te schoppen.
Dan verschijnen totaal onverwachts de eerste drollen. De volgende dag zijn ze verdubbeld en drie dagen later lijken alle honden van Málaga met terugwerkende kracht hun sluitspier op de openbare weg ontspannen te hebben en val ik noodgedwongen weer terug op mijn slalom- en kriskrasloopje.

Maar er is hoop als het aan wethouder Jimenez van Milieu ligt.
Vanaf 1 maart 2016 moet namelijk iedere hondenbezitter binnen zes maanden zijn huisdier laten registreren in een hondenpoepdatabase door voor 35 euro bloed en DNA te laten afnemen in een steriele omgeving, bijvoorbeeld een ziekenhuis.
Ik vermoed dat ik in dat laatste verdwaal in de vertaling: honderdduizend honden die van maart tot september de wachtkamers overspoelen gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.
En mijn verbeeldingskracht maakt toch al overuren.
Want hoe zit het met de “illegale” en “bezoek”honden? De honden die buiten het systeem vallen?
‘Dit is alweer de vijfhonderdachtenzestigste zwerfdrol deze week. Was ik maar nooit aan die laborantenopleiding begonnen.’
En kunnen hondeneigenaren in hoger beroep gaan?
‘Sorry, edelachtbare, maar die drol heeft mijn boze buurman uit de vuilnisbak gehaald en daar neergelegd.’
Wanneer verjaart een hondendrol?
‘Dit exemplaar is bijna gefossiliseerd. Zelfs zonder koolstofdatering kunnen we wel stellen dat het delict heeft plaatsgevonden in de vorige eeuw. Het volgende specimen, graag.’
En wanneer wordt een hond als seriepoeper beschouwd en wanneer als slechts last hebbend van een haperende stoelgang?
‘Is hier sprake van recidive? Nee, want kijk: de actieradius bevindt zich binnen twee meter… de tijdstippen waarop de misdrijven zijn begaan lopen derhalve amper uiteen. Als ik snel een conclusie moet trekken dan vermoed ik hier een Franse bull terriër met obstipatie. Ziet u die harde keutels? Het formaat?’
Daarnaast voorzie ik ook praktische problemen.
Hoe krijg je uitgedroogde poep op een wattenstaafje? Málaga staat bekend om haar grote aantal zonuren.
En wie gaat het uitvoeren?
De mannen in witte jassen met alle daarbij horende bevoegdheden?
Een tiental onderbetaalde ambtenaren die monsters moeten zien te bemachtigen temidden van hordes hebberig rebajas-publiek?
Een speciaal aangesteld cohort van poepprikkers?
De vuilnismannen in elk geval niet. Die hebben nu al de handen vol om de reguliere hopen afval te verwerken.

Hoop doet leven.
Ik kan niet wachten tot de hondenpoepbrigades met gillende sirenes hun dagtaak gaan vervullen.
Spannend, zelfs als het niet werkt.
En doet dat het onverhoopt wel, dan kan ik straks een beproefd plan in het ideeënbusje van mijn Nederlandse woonplaats gooien.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

10 reacties op DNA

  1. Inge schreef:

    Renata,

    Wat is dit weer een fantastisch stukje. Je schrijft zo ontzettend leuk! Ik zit er altijd van te genieten.

    XXX

  2. Helen Saija schreef:

    Wacht met spanning op je volgende column vind ze geweldig !!!
    Fijn weekend X

  3. Anne Pennekamp schreef:

    Briljant, briljant, briljant.

  4. Christiane Schleyer schreef:

    Hola Renata,

    Dit is weer echt een heel leuk stukje! Met veel plezier gelezen !!!

  5. Hans Zeegers schreef:

    Heb genoten van deze blog! erg leuk en goed geschreven.

  6. Kim Nillesen schreef:

    Echt super geschreven, Renata. Leuk om te lezen :)

  7. Maike schreef:

    Hahahahahaha, geweldig! Smakelijk om gelachen, ook al is het nogal een lichtelijk onsmakelijk onderwerp.

  8. Renata schreef:

    Bedankt allemaal voor de positieve feedback: tot de volgende blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *