Een gevoelige snaar

Met vochtige ogen haal ik de basgitaar tevoorschijn.
Ik ben geen huilebalk, echt niet, de tranen zijn het gevolg van een niesbui, die weer het gevolg is van een verdomde wolk stof doordat ik de gitaarkoffer van tussen de mottenballen moest trekken.
Maar toch.
De verhouding met mijn bas blijkt ondanks onze jarenlange innige relatie enigszins getroebleerd te zijn.
Hij heeft geen ogen, toch durf ik te zweren dat hij een verwijtende blik op me gooit.
Ik weet het, jongen, ik weet het. Sinds ik in Spanje zit heb ik je danig verwaarloosd. Mea culpa, maar daar gaat verandering in komen.
Op tafel liggen twee kaartjes voor het Teatro Echegaray, voor een optreden van een virtuoze jazz- en flamencogitarist.
Let wel, een gitarist, zo iemand die goochelt met twee extra snaren. De bedoeling van het concertbezoek is om inspirerend te zijn, niet dat de moed me direct via mijn schoenzolen zal verlaten.
Is dit niet een grondbeginsel van relatietherapie?
Een voorzichtig begin zodat de snaar niet breekt?

Wanneer ik naar binnen stap zit de kleine theaterzaal al vol. Voornamelijk Malagueños, het half ingeslikte Spaans klinkt uitgelaten en verwachtingsvol. Hier en daar zie ik een enkele onwennige guiri. Gelukkig, ik ben niet de enige buitenlander.
Vijf minuten later wordt het doek opgetrokken.
Een zevental door de wol geverfde muzikanten begint te spelen. Stukken van Miles Davis, kamerbreed uitgesponnen en met el-len-lang-e soli: het soort jazz dat zondermeer technisch knap is, maar waar mijn bloed niet sneller van gaat stromen.
Onze virtuoze gitarist heeft zich de rol van bandleider aangemeten of zijn gitaarversterker staat gewoon te zacht. In ieder geval is het niet wat ik na het zien van alle youtube-filmpjes verwacht had. Hij dirigeert wel en geeft aanwijzingen, maar op gitaar is hij nauwelijks aanwezig.
Nee, neem dan de contrabassist. Een jonge hond met op en neer springende krullen, het enthousiasme spuit uit al zijn poriën. Zijn vingers plukken, lopen, glijden en dansen over de snaren als Michael Jackson op de dansvloer. Bij iedere move voel ik  me kleiner en kleiner worden.
Dan, halverwege de show, verdwijnen vier van de bandleden tussen de coulissen. Achter blijven de gitarist, de bassist en de drummer, die snel het drumstel door een cajon vervangt.
Onze gitarist kondigt aan dat ze nu een paar echte Malagueño stukken gaan spelen. De opwinding in de zaal stijgt: de bezoekers roepen en klappen aanmoedigend en de sfeer verandert in een paar tellen van afstandelijk naar intiem.
Ineens roffelen ritmische aanslagen op de houten kast, vlechten zwoele tonen van de contrabas zich daar door heen en worden gitaarsnaren met een wisselende temperament aangevallen: Flamenco, zoals God het bedoeld heeft, muziek met ballen. En met corazon, dat ongrijpbare stukje Spanje wat uit geen lesboek valt te leren. De virtuoze gitarist is zojuist uit de kast gekomen, als een raket!
Als vanzelf bewegen mijn handen mee met het ritmisch klappende publiek.
Dan wordt er een gast aangekondigd. Een broodmagere gitano met een stoppelbaard van drie dagen schuifelt vanuit de coulissen de planken op.
Stuurs, haast timide. Tot de muziek hem pakt en de hakken van zijn afgetrapte laarzen op het houten podium beginnen te slaan.

@kedinkids

@kedinkids

Iedereen in de zaal houdt zijn adem in.
Langzaam voert hij het tempo op.
Hard-zacht-zacht, zacht-hard-hard, zijn voeten roffelen nu als een mitrailleur op de vloer, en voeren daarbij een klankdialoog met de andere muzikanten: uitdagend, aanvallend, verleidelijk, meegaand en dan opeens weer een eigen leven leidend.
Er ontstaat iets magisch.
Want het is niet alleen het hypnotiserende voetenwerk wat de man in de muziek gooit, hij gebruikt zijn borst als klankkast, zijn keel als percussie en zijn lichaam reageert op ieder accent, wisseling, aanslag.
Deze danser ís muziek!
Kippenvel op mijn armen.
De mensen in de zaal zijn inmiddels gek geworden, springen in hun stoelen, schreeuwen aanmoedigingen en zetten de boel op zijn kop.
Nog lang nadat de gitano is verdwenen en de voltallige band de jazz weer heeft opgepakt ben ik verbijsterd en sprakeloos.

‘En?’ lijkt mijn basgitaar bij thuiskomst te vragen.
‘Een fantastisch optreden.’
‘Inspirerend?’
‘Euh… intimiderend is misschien een beter woord. Ik zou bijna wensen dat Spanjaarden niet zo gruwelijk muzikaal waren.’
‘O? En hoe moet het nu met ons?’
‘Misschien dat ik beter eerst in de buurtkroeg wat inspiratie op kan gaan doen.’
Mijn basgitaar zwijgt.
Ik vrees dat ik een gevoelige snaar heb geraakt.

@elmundo

@elmundo

Het karaktervolle theater “Echegaray” bevindt zich in de oude binnenstad van Málaga en was oorspronkelijk een bioscoop. Er zijn regelmatig voorstellingen op het gebied van theater, zang, dans en een behoorlijk aantal kindervoorstellingen.

Tip voor de flamencoliefhebber: op 25 februari staat Sabrina Romero, een opkomend talent in flamencokringen, met haar show “Syriana” in dit theater.

Teatro Echegaray
Calle Echegaray 6
29015 Málaga
www.teatroechegaray.com
 

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

8 reacties op Een gevoelige snaar

  1. anton schreef:

    Heel leuk stuk José
    Kreeg ook een beetje kippenvel

  2. Jan schreef:

    Wat een geweldig stuk Renaat! De spanning, het ritme en de muziek zijn voelbaar aanwezig. Grijp die bas bij z’n lurven en ga met hem aan de haal!

  3. Linda Hajema schreef:

    Oh jee, weer een slachtoffer van het flamencovirus. Sterkte!

  4. Carmen Gatsonides schreef:

    Geweldig stukje weer zussie. De basgitaar is misschien een beetje sip, maar het papier is blij en wij ook!

  5. Hans Zeegers schreef:

    Geweldig leuk geschreven, Renata!
    Liefs,
    Christiane en Hans

  6. Jean-Marc schreef:

    Geweldige artikelen elke keer! Ik heb mijn drumstel ooit in Nederland achtergelaten, jouw basgitaar leeft tenminste nog….

  7. Maike schreef:

    Ademloos, het ritme was in elke zin te voelen, de stakkato van de hakken klinkt nog na en de relatie met jouw bas … ik den dat hij wat meer begrip voor je moet leren op te brengen. Geweldig stuk! *handenklappen*

  8. Karen Groeneveld schreef:

    Heerlijk om bij zo’n optreden te kunnen zijn! En gewoon weer zelf gaan spelen hoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *