Een Italiaanse Droom

Spaghetti can be eaten most succesfully if you inhale it like a vacuum cleaner.
Sophia Loren

Het zijn niet alleen de Hollanders die Málaga ontdekt hebben, in de loop van de geschiedenis zijn daar ook heel wat cohorten Italianen neergestreken. Gelukkig maar, aangezien ik geregeld midden in de nacht wakker word met een zucht naar een bord troostrijk Italiaans voedsel.
Italianen houden van lekker eten, dat is bekend, maar dat ze ook allemaal kunnen koken… dat gebeurt alleen in dromen.

‘Natuurlijk hebben we echt authentiek Italiaans eten,’ benadrukt de uitbater met klem, ‘onze kok heeft jarenlang in de keuken van de beroemde Napolitaanse chef Giuseppe gewerkt!’
Mocht zijn overtuigingskracht nog niet voldoende zijn, dan is het wel zijn honderd kilo aan overgewicht die ons over de drempel doet stappen: duidelijk een man die van zijn eigen keuken houdt, het moet dus wel goed zijn.
Dat niets minder waar blijkt te zijn ontdekken we wanneer de Spaghetti alle vongole voor onze neus wordt neergezet: manhaftig probeert een enkel schelpdier zich nog boven de vloedgolf supermarktpesto uit te werken, de rest is reeds verzwolgen. En tegen de tijd dat ik me een weg naar de pasta heb weten te banen is al dente iets uit ver vervlogen tijden.
‘We hebben hem ook niet gevraagd welke taak hij bij chef Giuseppe heeft vervuld…’ zegt José met een bedenkelijk gezicht. ‘Misschien was hij wel de afwashulp. Heb jij overigens ooit van een beroemde chef Giuseppe gehoord?’
Ik moet bekennen dat ik me zuiver vanwege de Italiaanse klank ervan heb laten meeslepen.
Een illusie armer staan we op straat.

Onze tweede “Italiaan” heeft zijn wortels in Milaan.
Schoorvoetend stappen we over de drempel.
Om daarna blij verrast te worden.

@tripadvisor2
De salade caprese met gemarineerde, echte buffelmozzarella is om de vingers bij af te likken en de pasta met zeevruchten brengt me in een jubelstemming. Daarbij ook nog goed gezelschap, een fijne wijn en een zoele zomeravond ¿Que mas quieres?
Unaniem wordt besloten dat dit een goede plek is om bij terug te keren.
En dat is een vergissing.
Na een winterstop van maanden zien we op een donderdagavond dat het restaurant weer open is. Gedeeltelijk, van donderdag tot zondag, lezen we op het bord. Nu hebben we dit weekend geen tijd, dus…
‘Zullen we vanavond zo’n lekkere pasta doen?’ José weet als geen ander hoeveel pastaloze nachten ik heb beleefd sinds deze toko zijn winterdeuren heeft gesloten.
Drie uur later draaien we wisseldiensten op de wc.
‘Vond jij het ook niet vreemd dat er geen koppen aan de gamba’s zaten? En dat hun schaal wat snotterig was?’
‘Je bedoelt…’
De snotterige schalen, de verdwenen koppen, de waterige vis, het haast ontbreken van knapperige groente: alle signalen waren er, alleen mijn gulzigheid zat in de weg.
Ontdooide gereanimeerde zeevruchtenkliekjes, ik haal de badkamer net.

Design-Italianen, pizza’s-gelijk-molenstenen-bakkers, pasta-Chinezen, maffiosi en nog meer kleurrijke ervaringen passeren de revue. Ondertussen heb ik mezelf maar bekwaamd in de schone kunst van het pasta-fröbelen en anders kan mijn gade er ook wat van.
Toch zijn er momenten dat er niets fijner is dan aanschuiven aan en genieten van een door een ander bereide Italiaanse maaltijd.
Het blijft een tijdlang bij dromen.
Tot Fabio, de sympathiekste camerero van Málaga (én Italiaan) samen met twee landgenoten besluit een eethuis te beginnen.
Ik streep de dagen af.

@orticalabEen artiest, een idealist en een romanticus, drie jonge mensen die hun dromen najagen tot in Málaga, de inborst van elk weerspiegelt in hun osteria en toch vormen ze samen een geheel.
Een maatschappelijk betrokken fotoserie siert de wand, in de leeshoek vinden ontheemde boeken een nieuw tehuis in ruil voor een kop koffie, instrumenten slingeren achteloos rond, ik zie bloemetjes en oma-fietsen, en er zijn plannen voor bijeenkomsten en intercambios de Idiomas.
De ontvangst is allerhartelijkst en het eten… gewoon fantastisch!
Terwijl ik me verlies in het ene nog lekkerder dan het andere gerecht uit la cucina della mamma hoor ik met een half oor hoe de filosofie achter het eethuis uit de doeken wordt gedaan. Eerlijk Italiaans eten zoals moeder het thuis maakte, producten dagvers van de markt, eenvoud maar afzonderlijke smaken, en plannen, plannen, plannen, genoeg voor drie levens.
Osteria Mura Mura , in deze Italiaanse droom kan ik me wel vinden.

tripadvisor3Dromen veranderen, groeien en krijgen vorm; en mensen ook.
Na een jaar zie ik hoe de lichtelijk chaotische osteria is omgetoverd tot een sfeervol restaurantje en dat er nieuwe gezichten zijn opgedoken.
De idealist heeft een dagtaak aan het veranderen van de wereld door de maag, de artiest gaat zijn gitaar tegenwoordig vaker achterna en de romanticus trekt door Europa langs een oneindige sliert geliefdes.
Maar het eten is nog steeds het lekkerste Italiaans wat ik me in Málaga kan wensen.
Al vrees ik dat de boeken uit de leeshoek hun heil nu elders moeten zoeken.

Mura Mura Osteria Café
Calle Duque de la Victoria 5, Málaga.
+34 602524103

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Een Italiaanse Droom

  1. Frans schreef:

    Naast Liefde is eten een van de belangrijkste zaken in het leven, of was het nou drank.
    Wat in ieder geval wel een feit is, het moet wel naar meer smaken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *