Een kruidige verrassing

Liefde gaat door de maag, op zijn minst is het een goed beginpunt. Heb ik daarom even mazzel dat mijn gade een kookfanaat is die regelmatig met smaken aan het experimenteren slaat.
Alleen soms snak je naar meer dan de tamme potjes kruiden die hier bij de kruidenier in de schappen staan.
Wat vlammen op de tong bijvoorbeeld.
Opgegroeid in kikkerland waar de Spaanse peper in iedere toko, Turkse winkel en zelfs bij de grootgrutter te verkrijgen is, is het verbijsterend te merken dat de sporadisch opduikende rode pepers in Spanje zo pikant zijn als… een rode supermarktpaprika?
Ik snap er niks van. Mijn Indische toko in Nederland haalt de Spaanse pepers uit Murcia. En Murcia ligt… precies, in Spanje!
‘Spanjaarden houden meer van zoete pepers, niet van pittige,’ legt een groenteverkoper me uit, ‘en wanneer je zoete naaste scherpe pepers plant, worden ze ook scherp. Daarom worden ze hier zelden gekweekt.’
Dus struinen José ik markten en winkels af, inclusief de kuststrook van Málaga tot Motríl, en hebben heel soms het geluk drie of vier pittige pepers op te duikelen.
Deze zoektocht herhaalt zich zo’n beetje bij ieder nieuw recept.
Heb ik al verteld dat José’s kookkunst niet over een nacht ijs gaat?

Eindelijk, eindelijk lijkt het erop dat de Malagueño-tamtam zijn werk gedaan heeft. Via restauranthouders, marktkooplui, vrienden en voorbijgangers heeft José een adresje opgeduikeld. Als een kleinood heeft hij de afgelopen dagen het verfrommelde papiertje gekoesterd en ik hoop van harte dat de letters straks nog leesbaar zullen zijn.
Zijn lange stelten in zevenmijlslaarzen gestoken moet ik hollen om hem bij te houden.
Op Pasillo Sta. Isabel aangekomen sjezen we langs de oever van de Rio Guadalmedina, de brede rivier die Málaga in twee stukken verdeeld en bijna het hele jaar zo goed als droog staat. Zo vaak zelfs dat heel wat graffitikunstenaars hun kans waargenomen hebben en de muren van de kades verlevendigd hebben met hun kleurige kunst. Ik word er iedere keer weer vrolijk van.
Als we de stalen loopbrug tussen de oevers passeren ontwaar ik twee betonnen hotelkolossen die een schitterend klooster inklemmen. Wat een claustrofobische aanblik, wat een esthetische misser van formaat. Wie verzint het.
Afgeleid knal ik op José die plotsklaps stil is blijven staan.
‘Daar is het!’
Terwijl ik nog op zoek ben naar een gaatje in het verkeer is hij de straat al overgestoken en duikt een pand in met een uithangbord waarop een halve boog met La Boutique Del een theepot omsluit.
La Boutique del Té? Zitten we wel goed?
Ja, toch wel, eenmaal aan de overkant zie ik boven het raam net om de hoek La Tienda de las Especias gekalkt.
Een wereld aan geuren valt over me heen wanneer ik over de drempel stap. De marktkoopman die deze tent een kruidenwalhalla noemde heeft niet overdreven. De schappen aan de wanden, en dat zijn er talloze, doen me denken aan een vooroorlogse apotheek; ieder plekje en vakje is gevuld met wereldproducten. Recht voor me, in een soort pijpenla, zijn het allerlei soorten gedroogde thee, in doosjes, zakjes en zo van de baal, zowel categorie ‘lekker’ als ‘geneeskrachtig’, en verder spullen die normaal gesproken alleen in ‘reform’ of ‘biologische’ winkels verkrijgbaar zijn (en dan meestal een stuk duurder zijn). In het midden van de zaak, boven, achter en op de toonbank die duidelijk het crisiscentrum in dit overbevolkte winkeltje is, staan, liggen en hangen allerlei producten voor de Aziatische en Arabische keuken waar ik niet eerder in het Spaanse naar heb durven verlangen; in een koeling ontdek ik zelfs tofu en tempéh.
José is meteen in het linker gedeelte verdwenen en ik zie nu ook waarom.
Gedroogde kruiden in een assortiment zoals ik die niet eerder heb gezien, uit alle windstreken: noten, gedroogde pepers, zaden, gedroogde vruchten, vijftien soorten peperkorrels, vijf typen maïsmeel, peulvruchten, rijstsoorten, noem het op en het is er.
Ineens komt José weer bovendrijven. Als een kind in een snoepwinkel glundert hij met kop en schouders boven de mensen uit, zijn armen vol ingrediënten en zijn hoofd al bij de gerechten die hij binnenkort klaar gaat maken.
La Tienda De Las Especias, de zevende hemel voor kookgekken.

NB: Helaas waren verse Spaanse pepers ook hier niet te krijgen. Daarom blijven we de markten afstropen, keur ik tot verbijstering van pittigheidschuwe kooplui met Indische tong de pepers en vieren we een feestje wanneer we er vinden.
Spaanse pepers, ze blijken een oer-Hollands fenomeen.

La Tienda De Las Especias
Pasillo Sta Isabel 16, Málaga
Openingstijden:
Maandag – Vrijdag 09:00 – 14:00, 17:00 – 20:00
Zaterdag 09:00 – 15:00
Zondag gesloten

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

6 Responses to Een kruidige verrassing

  1. Karen Groeneveld schreef:

    Buen provecho!

  2. Carmen Gatsonides schreef:

    Heerlijk stukje weer. Ik kan de kruiden in het winkeltje al ruiken! Doet me denken aan het kruidenblik van ma!

  3. Paula schreef:

    bestaat het kruidenwinkeltje nog?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *