Een nieuw jaar

Het heeft voordelen de feestdagen in Nederland door te brengen: het voltallige familiebestand bevindt zich óf binnen handbereik ofwel de afstand tot verder wonende leden valt met luttele steenworpen te overbruggen.
Daarnaast zijn de regels rondom festiviteiten en activiteiten zonneklaar (in het buitenland kan je weleens van een koude kerstmis thuiskomen), zijn verwarming, water en internet met een druk op de knop voorhanden en kan je de meest exotische eetplannen met behulp van een overdadig geoutilleerde grootgrutter in een boodschappenrondje verwezenlijken.
Het allergrootste voordeel zit hem echter in – o, hoe tegenstrijdig – het alomtegenwoordige takkeweer.
Natuurlijk vervloek ik Nederland wanneer ik me in twintig lagen moet hullen tegen kou, wind en regen, of me ervan moet ontdoen omdat bij iedereen de thermostaat op drieëntwintig graden staat afgesteld.
Maar in die Michelinmannetjesbepakking blijven de sporen van drankgelagen en vreetpartijen wel mooi verborgen. En dat mag je een héél groot voordeel van het doorbrengen van de feestdagen in Nederland noemen.
Hoe ontluisterend kan het daarna zijn om plotsklaps terug op Spaanse bodem te belanden.

De zon schijnt in Málaga. Huppelend spring ik in mijn jeans en shirt om tot de ontdekking te komen dat er zich een zwemband rond mijn middel heeft gevormd waar een volwassen kerel op blijft drijven.
De gevoelstemperatuur in de piso schiet meteen van plus eenentwintig naar ver onder het vriespunt.
En het wordt er de daaropvolgende uren niet beter op.
Mijn tochtje naar de sportschool eindigt al bij de voordeur: een blik op de afgetrainde buik van de posterdame en mijn eerste voornemen valt nog voor het zich gevormd heeft aan diggels. Een onmogelijke doelstelling, zo’n sixpack, en daarbij laat ik haar pronte borstomvang nog buiten beschouwing.

sportschool
Maar het diepste punt van de dag wordt bereikt wanneer ik me enthousiast in de rebajas stort.
Eerst geef ik de schuld nog aan de Spaanse modedictators (waarom zijn de modellen altijd ingesteld op poppetjes van het formaat XXS?), maar als ik me vergeefs in een A-lijn jurkje probeer te wurmen grijnst de waarheid me vanuit de rekken vol maatjes 36 tegemoet: ik ben niet ongeschonden door de feestdagen gekomen!
Op de vlucht voor schaamte en berouw keer ik de spotgoedkope miniatuurpakjes, het winkelend publiek, de zonovergoten terrassen en het modieus flaneren de rug toe en duik onder in Lagunillas.

Lagunillas, lang niet zo trendy als populaire broertje Soho, is een volksbuurt die op kleurrijke wijze haar wat vervallen imago aan het afschudden is. Het is er bovendien rustig en daarom extra prettig om door de straatjes te dwalen en nieuwe vondsten te ontdekken.
En bijzonder zijn ze, de overal opduikende muurschilderingen. Hebben in Soho veel internationale beroemdheden hun sporen gezet, hier in Lagunillas ademt de graffiti een lokale sfeer uit.
Het is dan ook een feest van herkenning wanneer ik het hoofd van de straatzanger-met-keelpoliepen op een muur vereeuwigd zie.

straatzanger
Nog niet zo lang geleden zag ik een paar straten verder hoe deze dagelijks kwelende zanger door een collega muzikant met een paar potten bier uit bed gelokt werd.
Terwijl ik verder zwerf ontdek ik meer koppen van bekende,

malaguen%cc%83o-bekendheid
minder bekende,

minder-bekende-malaguen%cc%83o
en misschien wel fictieve Malagueños die de soms wat versleten staat van gebouwen nieuw leven inblazen.

fictieve-malaguen%cc%83o-lagunillas
Iedere muurschildering vertelt een verhaaltje en het fijne is dat ik ze grotendeels zelf in mag vullen. Mijn slechte humeur verdwijnt, verdrinkt in felle kleuren en wonderlijke taferelen.
lagunillas-graffiti
Zelfs ruïnes en imperfecte bouwsels vertonen opeens een onverwachte schoonheid.

lagunillas-graffiti-op-ruine
Eigenzinnige decoraties, omgetoverde straatjes, een geduldige hond die wacht tot zijn baasje eindelijk ‘zijn ding’ heeft gedaan: vergeten zijn de kwellingen van de koopgoot, ik bevind me nu in sprookjesland.

lagunillas-straatbeeld
Dan knort mijn maag en klagen mijn voeten dat ik al uren rondstruin. Calorieverbrandende uren, en door die wetenschap word ik nog vrolijker.
Het mag dan een voordeel zijn om de feestdagen in Nederland door te brengen, de feestdagenblues kan je beter in Málaga kwijtraken: mooi weer, oneindig veel te zien en kilometers klim- en struinterrein. Een plek die duidelijk maakt dat het leven te mooi is om te kniesoren over een vetrol meer of minder.
Dus duik ik snel nog even bij een bakker naar binnen.

dulces-zoetigheid
Het nieuwe jaar kan maar het beste intens genoten worden.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

6 reacties op Een nieuw jaar

  1. Eric Hennekam schreef:

    Aan je foto’s (straatkunst) kun je bijna zien dat Pablo Picasso op 25 oktober 1881 in Malaga is geboren. Dat zijn volledige naam ‘Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso’is kwam ik deze week achter. Is zijn geboortehuis er nog?

  2. Kim Nillesen schreef:

    Mooi geschreven Renata! Ik waan me helemaal in Spanje. Oh heerlijk!!! Geniet ervan. 😊

  3. Robert Strengers schreef:

    Jullie ook de beste wensen voor 2017!
    Wat een mooie straatkunst; gaaf!
    en uh…. beter ’n Rubens-vrouw dan een anorexia modelletje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *