een reparatiewijntje

Soms heb ik niet zulke briljante ideeën.
Zoals aan het begin van de avond, toen ik koste wat het kost, en ondanks tegenwerpingen van José, mijn voorliefde voor Japans eten wilde bevredigen: ik liet me met een natte vinger lijmen een toko binnen te stappen die slechts bezocht werd door anderhalve man en een paardenkop. Eigenlijk was het niet eens een natte vinger, maar een schoolbord voor de deur waarop lukraak wat kanji-tekens waren neergepend.
Een snelle Russische dame nam nog sneller onze eerste bestelling op – om te starten wat kleine hapjes en sushi – blafte het door naar de jongen achter de vitrine en stortte zich vervolgens op een andersoortig appetijtelijk hapje. Tenminste, de blik waarmee onze Olga de uitgehongerde backpacker verslond deed me nog het meest denken aan een kat die op het punt staat een muis te verschalken.
Maar enfin, dat even terzijde.
Feit was dat we voor haar vanaf dat moment niet meer bestonden en het moesten doen met de schriele knul die met zweet op het voorhoofd en onwillige vingers onze starters in elkaar probeerde te draaien. Geen sushi-chef, dat was duidelijk, eerder een uit Japan gevluchte kantoorklerk.
En dat was even later ook te merken. De hapjes waren… gewoon vies. En een meer dode vis heb ik niet eerder op mijn bord gehad.
Om een lang verhaal kort te maken: mocht de ongeïnteresseerdheid van de Russin al geen uitnodiging zijn geweest tot het bestellen van een hoofdgerecht, de voorafjes zorgden ervoor dat we licht misselijk en zwaar teleurgesteld binnen een half uur weer buiten stonden.
De avond leek bedorven. Ik wilde alleen nog maar naar huis.

Maar José laat zich niet zo snel uit het veld slaan, ook al is het al laat.
‘Kom, laten we een wijntje gaan drinken bij Dom Vinos,’ stelt hij voor.
Dit keer luister ik.

Een blik op onze miserabele staat van zijn volstaat voor Antonio.
Hij neemt meteen het heft in handen en loodst ons door zijn kleine etablissement naar een tafeltje. Vijf minuten later hebben we een glas dieprode wijn voor onze neus.
Meestal kiezen we bij Dom Vinos voor een van zijn sprankelende Syrah-wijnen maar dit keer heeft Antonio hoogstpersoonlijk besloten dat alleen een Garnacha-Syrah uit 2010 onze avond kan repareren.
Er piest nu letterlijk een engeltje over mijn tong, bedenk ik wanneer het heerlijke vocht naar binnen glijdt. Zacht en toch vol, en troostend: de weeë nasmaak van de mislukte voorafjes verdrinkt in de kruidige rode golf.
Ik voel me gelijk stukken beter. En ook mijn gade krijgt weer kleur op de wangen.
Heb ik al gezegd dat Dom Vinos niet voor niks Dom Vinos heet?
Met dat in het achterhoofd dat er bijna niets is wat een goed glas wijn niet kan fiksen, is Dom Vinos onze goed-humeur-apotheek en Antonio de apotheker.
‘Willen we misschien een kaasplateau bij de wijn?’
We besluiten blindelings op Antonio’s advies te varen. En dat blijkt een goed plan. Een in pittigheid oplopende waaier kazen, begeleid door neutraliserende compotas y mostazas, zorgt voor het noodzakelijke tegengewicht voor mijn almaar lichter wordend hoofd.
Mijn tevreden knorrende maag laat me even later weten dat er best nog ruimte voor meer van dit soort lekkere hapjes is.
292003_190794337654158_6295834_n
Een tomatencarpaccio met gemarineerde sardienfilet wordt voor ons neergezet en terwijl Antonio nog aan het vertellen is waar hij deze bijzondere tomaten vandaan haalt en hoe de sardines bereid zijn, prikt mijn vork al vlijtig. De tomaat smelt op mijn tong, zo sappig en zo zoet, en de pure smaak van het verse visje… je zou zweren dat hij zojuist nog spartelde op het bord. De herinnering aan zijn doodgemartelde neefje van het Japanse restaurant lost op in een roze wolk.
11218510_858639220869663_342356394770135349_n
Bij de volgende ronde komt een oude bekende op tafel, de tonijnsteak. Eveneens een kakelvers stukje vis, net even tot in de perfectie geschroeid en bestrooid met Maldon-zout. De grove korrels kraken tussen de tanden en het vlees is boterzacht.
De sfeer zit er inmiddels goed in, en de fles wijn eveneens. Gelukkig hoeven we alleen nog de straat door voor we thuis zijn.
Jolig en voldaan leggen we een eind na middernacht de paar honderd meter af.
Niets repareert een mislukte avond beter dan uitstekend eten en een voortreffelijk flesje wijn.

NB.
Op zoek naar een plekje in de buurt van onze piso waar een goed glas wijn werd geschonken, zijn we ooit op dit pareltje gestuit.
Dom Vinos, een expert op het gebied van wijnen en met een neus voor sherry en zoete Malagueño dessertwijn.
Al snel ontdekten we dat de lokale faam van de bar niet alleen op het vloeibare drijft: het eten dat men serveert is eveneens uitstekend.
Voor de liefhebbers die vers en puur, streekproducten, en eerlijk voedsel – als telg uit de Nerva-familie weet Antonio precies waar hij zijn waar kan vinden – verkiezen boven pretentie is Dom Vinos zeer de moeite waard.
Probeer ter kennismaking eens het degustación-menu, vijf verschillende gerechten begeleid door vijf bijpassende wijnen. Of laat je door Antonio adviseren welke specialiteiten hij die dag in de aanbieding heeft. Natuurlijk kan er ook gewoon gekozen worden vanaf de kaart.
Maar let op: het is een restaurant op barformaat, dus zeker in de weekenden is het verstandig te reserveren.
Verder heeft Dom Vinos geen toeristische ambities dus verwacht niet dat er iets anders dan Spaans gesproken wordt.

Dom Vinos
Calle Toquero 1, Málaga*
Tel. +34.666.33.03.36
Openingstijden:
Dinsdag – zondag: 12:00 – 17:00 en 20:00 – 00:00
Maandag gesloten

*Kleine eettentjes groeien helaas groot en Antonio is uit onze wijk geweken… richting centrum. We hebben er nog niet gegeten maar reken op centrumtarieven en uitstekende wijn.

Eboka, casa de Vinos y Comidas, Pedro Toledo, Málaga. Iedere dag geopend van 13.00 – 00.00 uur.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

7 reacties op een reparatiewijntje

  1. nicole schreef:

    Prachtig woord: reparatiewijntje! en uit ervaring weten we dat het helpt.
    geniet van jullie stukjes.
    proost!

  2. Rob Strengers schreef:

    Mijn vrouw en ik lusten en eten geen vis. Na het 1e stukje lezen, voelde ik de afkeer ervan meteen weer opkomen (wekelijks heb ik dat ook als ik op de Haagse Markt langs het visgedeelte loop; wat ’n lucht!). Bij het 2e (optimistische stukje) zou ik (zelf als fervente vishater) bijna trek krijgen! Mooi ook met die foto’s erbij!!!

  3. Maike schreef:

    Ik heb er even een goed glas van mijn leesgenotwijntje bij gepakt – vermakelijk als altijd en weer een zaakje dat op mijn verlanglijstje voor Malaga komt te staan (wordt elke week een stukje langer :-)).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *