Een ring van zelfvertrouwen

Ondanks de vele bekertjes water is het een jeugdtrauma dat ik nooit helemaal weggespoeld heb: een bezoek aan de tandarts. Hulpeloos in een stoel liggend, 20.000 lux pal op het netvlies waardoor je geen idee hebt wat er staat te gebeuren en ondertussen zowat stikkend omdat de afzuiginstallatie die in je mond hangt zijn werk niet naar behoren doet.
En dan de tandartsen zelf. Ik vermoed voor vijfenzeventig procent latente sadisten die uit monde van professie de gehele dag hun heimelijke genoegens mogen botvieren. Nou ja, beter zo dan loslopend op straat en in het dagelijks leven zijn het beslist geschikte mensen.
Sinds een ontmoeting met voormalig klasgenoot en huidig tandarts Joep een jaar of tien geleden is mijn leven echter stukken lichter geworden. Volgens hem is het onzin om op mijn leeftijd elk halfjaar naar de tandarts te gaan, want nieuwe gaatjes krijg je dan zelden meer. Wel is het belangrijk regelmatig tandsteen te laten verwijderen.
Tandsteen verwijderen, dat betekent de mondhygiëniste, wat weer gelijk staat aan pijn, wat weer een basis legt voor een ander trauma…
Heb ik al gezegd dat ik me soms schuldig maak aan uitstelgedrag?

*

De laatste tijd schieten in Málaga de tandklinieken als paddenstoelen uit de grond; de nieuwe praktijk aan de overkant is al de derde in onze straat. De concurrentie moet moordend zijn getuige de schreeuwende en meer dan manshoge reclame.
Het is ook erg confronterend: nooit kan ik meer naar de bakker zonder tegen de parelwitte glimlach van actrice Carolina Cerezuela aan te lopen. Iedere dag zal het mens me eraan herinneren dat ik hoognodig naar de mondhygiëniste moet, omdat ik sinds mijn ontmoeting met Joep niet meer naar de tandarts ben geweest.
Vluchten kan niet meer, mijn kop in het zand steken ook niet en ik besluit door de zure appel te bijten nu ik nog tanden heb.
@youtube

De snelle klinieken met hun opdringerige reclames negerend loop ik uiteindelijk een onopvallende clinica dental op de Plaza Victoria binnen. Het Dr. en Dra. voor de namen op de gevel hebben me ervan overtuigd in elk geval met échte tandartsen van doen te hebben.
Toch ben ik niet echt blij.
Het is on-Spaans stil in de wachtruimte. Blijkbaar is er niemand die de behoefte voelt de laatste sappige roddels te vertellen, niemand die met een broma of een chiste zijn lotgenoten wil vermaken. Zelfs het fluisteren van een intiem gesprek ontbreekt in de wit gesausde kamer. Er is enkel het geritsel van tijdschriften, nerveus gefriemel aan handtasjes en gestaar in de leegte, gelijk aan eender welke tandartswachtkamer op de wereld.
Mijn verrassing is groot wanneer ik naar de behandelkamer gebracht word en me daar een
voluptueuze dame opwacht.
Met hese stem vraagt ze me om plaats te nemen. Ondanks de hygiënische verpakking ziet ze er adembenemend uit en ik lig al languit in die vreselijke tandartsstoel voor ik het zelfs maar in de gaten heb. Verdrinkend in haar sprankelende donkere ogen sper ik gehoorzaam mijn mond wagenwijd open; ik ben als was in haar handen.
En wat voor handen: delicaat, precies en vakkundig.
Met haar gezicht in opperste concentratie alsof mijn gebit een kunstwerk betreft en haar borsten dansend voor mijn ogen doet ze haar werk. En mocht ik eventueel liggen te kwijlen, dan zorgt de perfect functionerende apparatuur ervoor dat ik daar geen last van heb.
Nadat ze mijn tanden gepolijst heeft kondigt ze aan dat de behandeling klaar is. Het uur is omgevlogen.
Als ik de deur uitstap en mijn tong over mijn verse spekgladde tanden laat glijden lacht een passerende jongedame me toe. Even later gebeurt het weer, nu met een wat oudere dame. Blijkbaar heeft de tandarts me een onweerstaanbaar witte glimlach aangemeten.
Ik recht mijn rug.
Wanneer ook mannen naar me beginnen te lachen bekruipt me het eerste gevoel van onbehagen. Maar dat er iets helemaal fout moet zijn wordt me pas duidelijk als drie tienermeisjes me kromgebogen van het lachen passeren.
Er is inderdaad iets mis blijkt als ik mezelf in een winkelruit zie: de kunstenares in de tandarts heeft tijdens het polijsten duidelijk de overhand gehad.
Een grote witte clownslach van polijstpoeder splijt mijn gezicht bijna in tweeën.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

3 reacties op Een ring van zelfvertrouwen

  1. nicole schreef:

    wat lijken de dagen van ‘tandarts vermeulen’ ver weg! prettige verbetering, zo’n kundige dame.

  2. Carmen schreef:

    Haha gelukkig niet goede wending zwaag. Leuk stukje!

  3. Robert Strengers schreef:

    Volgende keer een “selfie” maken hoor. We willen niet alleen lachen tijdens het lezen maar willen “bewijs” zien, hahaha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *