Een Roemeense bruiloft

Alles went, zelfs het geluid van patrijzen die voor het krieken van de dag met snavels op de bodem van hun claustrofobische kooitjes timmeren. Na meer dan twee jaar bivakkeren boven de tuindieren van de buren heeft het getik iets vertrouwds gekregen, een soort boerderijwekker, en dat in hartje Málaga. Dat patrijzen absoluut geen gevoel voor ritme hebben neem ik daarbij op de koop toe.
Het is daarom vreemd wanneer ze ineens hun snavel houden.
Sinds een week is het getik vanuit de tuin namelijk vervangen door een bedrijvig geschuif en gerommel, sissend gefluister en andere geheimzinnige activiteiten voor dag en dauw.
Zijn ze dan toch eindelijk in de pan verdwenen? Of is er iets anders aan de hand?
Maar zoals wel vaker wint mijn slaperigheid het zo vroeg in de ochtend van mijn nieuwsgierigheid en ben ik mijn vragen een paar uur later vergeten.

Het tweede tipje van de sluier dat er beneden iets gaande moet zijn wordt gelicht wanneer ik op een avond thuiskom van de boodschappen en voor mijn deur in het trapportaal een vreemdeling aantref die bezig is snoeren van boven naar beneden uit te rollen.
‘Vuurwerk testen,’ mompelt hij. ‘Voor het feest morgen.’ En alsof dat alles verklaard buigt hij zich weer over het ontwarren van de draden.
Ik hoop van harte dat ‘testen’ niet betekent dat hij het spul in ons portaal tot ontploffing gaat brengen.

Het is José die de volgende morgen terug van de bakker met een verklaring voor alle raadselachtigheden komt.
‘Ons buurmeisje gaat trouwen!’
Ons kleine Spaans-Roemeense buurmeisje? Is dat speelgrage kind in een moment van onoplettendheid plotsklaps groot gegroeid?
‘José António probeerde me net al een borrel in handen te drukken om op zijn dochter te drinken, maar ik heb gezegd dat het voor mij nog een beetje te vroeg is. En kijk eens uit het raam…’
Een blik op het binnenplein maakt duidelijk waar al het geschuif en gerommel van de afgelopen week voor diende. De versieringen slingeren overal, een dj test zijn spullen en er rolt zelfs een heuse rode loper uit ons trapportaal. Er staat een tafel met flessen sterke drank, kinderdrank en een biertap, een andere tafel buigt haast door onder de massa hapjes en de catering loopt af en aan. Als vader van de bruid houdt José Antonio ondertussen een oogje in het zeil en een fles vuurwater in de hand en biedt iedere passant aan het glas met hem te heffen.
Zie ik die stoere Spanjaard nu een traantje wegpinken?
‘Laten we eerst de stad nog maar even ingaan, zakdoekjes halen bijvoorbeeld. Als we hier blijven ontkomen we niet aan die neut.’

Bruiloften. Na al die jaren is zelfs de mores rond een Hollandse bruiloft me nog niet helemaal duidelijk. En nu is dat net zo. Ik heb hier weleens een joods-katholieke annex Hollands-Spaanse bruiloft meegemaakt (verwarrend), maar een Roemeens-Spaanse? José António is Spanjaard, moeders de vrouw Roemeens en de aanstaande schoonzoon stamt uit een geslacht van superhandige Roemeense klusjesmannen.
Neem je bloemen mee? Een cadeautje?

@gandul
Bij onze terugkeer lost José António het probleem op door ons direct een borrel in de hand te duwen. Proost! Aan zijn waterige ogen te zien heeft hij er al aardig wat zitten.
Of is het een sloot tranen die hem op deze emotionele dag hoog zit?
Ik prop een zakdoekje in zijn hand.
José Antonio is niet de enige in bruiloftsstemming. Een buslading Roemeense feestgangers gooit de beentjes in de lucht op de zigeunerdeunen van de dj, accordeonist en toetsenman. Prachtige kostuums en kleurrijke jurken wervelen in het rond en een zware zweem parfum maakt me aan het niezen (altijd handig, die zakdoekjes).
Een groepje mannen maakt stoere grappen over de rug van een pips uitziende aanstaande bruidegom, de moeder van de bruid huilt openlijk en moet ondersteund worden door twee familieleden en schoonmoeder heeft zo te zien nu al de regie van het huwelijk in handen.
Onze Spaanse overburen, onzeker spelend met een pak rijst en José António’s borrel, kijken van een afstandje toe. Ik ben duidelijk niet de enige die niet weet wat trouwen op zijn Roemeens inhoudt.
Dan stopt de muziek en komt de bruid naar buiten.
Mijn kleine buurmeisje is omgetoverd tot een fotomodelachtige dame in het wit en met ontelbare sluiers.
Ik voel een brok in de keel. Gelukkig schenkt José Antonio mijn glas weer vol. Sterk spul, die eigen stook. Ik geef hem ook nog maar weer een zakdoekje.
Het volgende uur is fascinerend, al begrijp ik er niets van.
Het aanstaande echtpaar wordt vastgespeld aan kussens, waarbij niet vergeten wordt de zenuwachtige bruidegom een paar keer venijnig in de billen te prikken, er gebeurt iets met spiegellijsten zonder spiegels, een decolleté waarin handen vol geld verdwijnen, polstasjes en munten, een kousenband over een ontbloot dijbeen, en er worden grapjes gemaakt waar ik de clou van mis.
En steeds weer is er zang en dans. En nieuwe schalen eten. En worden de glazen bijgevuld.
Terwijl de overbuurvrouw het pak rijst in de plantenbak wegmoffelt glipt José er stiekem tussenuit om snel wat decolleté-flappen te tappen; we willen natuurlijk ook onze duit in het zakje doen.
Dan roept iemand dat de bus naar de kerk is gearriveerd.
De stroom feestgangers vloeit weg van het binnenplein, de muzikanten breken op, en weer anderen verwijderen in een oogwenk alle sporen van het feestje.
De vuurwerkman snelt voorbij en weet nog net te vertellen dat hij de komende nachten de boel zal laten knallen op het grote feest in de bergen. Dan is ook hij verdwenen.
Een uur later is er niets meer dat getuigt van wat er zich hier heeft afgespeeld.
Een beetje beduusd kijken wij achterblijvers elkaar aan en gaan naar huis.
Het is opeens erg stil in ons woonblok.
En ik begrijp nog steeds niets van de mores rondom het huwelijk.

Ik word wakker van een bekend geluid.
De wekker geeft aan dat het nog geen zes uur in de morgen is.
‘Luister!’
José schiet overeind in bed.
Pokpok… pokpokpok. Pokpokpokpok…pokpok.
‘Oké, de patrijzen zijn dus niet in de feestdis verdwenen. Mag ik nu weer verder slapen?’ bromt mijn gade.
Gerustgesteld draai ik me om en val weer in slaap, op het ritme van de a-muzikale beesten.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Een Roemeense bruiloft

  1. Hans Zeegers schreef:

    en alwéér met plezier gelezen!

  2. Robert Strengers schreef:

    Trouwen op z’n Roemeens is dus apart!
    Zo kan ik me ook een aparte bruiloft herinneren waarbij iedereen verkleed moest komen. Wat zouden Spaans-Roemenen hebben gedacht als ze dat hadden kunnen aanschouwen….?!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *