Een simpel hapje

‘Het is hier beslist geen Barcelona of Madrid… zeg, help eens een handje.’
De voluptueuze dame stapelt een eindeloze hoeveelheid winkeltassen op naast haar tafelgenoot. Zelfs met zijn iele verschijning blijft er voor hem nu bar weinig te manoeuvreren over.
Zuchtend laat ze zich op een stoel vallen. ‘In Madrid… daar kan je pas winkelen! Maar in Málaga… ik heb me rot lopen zoeken.’
‘Je hebt toch nog aardig wat leuke dingen kunnen vinden, Ans,’ piept de man vanuit zijn benarde positie.
‘Tja, ach, uiteindelijk, in dat winkelcentrum. Nou niet bepaald gezellig. Belachelijke prijzen ook en veel te ver uit de loop…’
De camarero komt langs; de wapenstilstand duurt precies even lang als het opnemen van de bestelling van de drankjes.
‘En van het strand moet je het ook niet hebben. Allemaal kwallen en zo’n harde wind dat ik de komende tien jaar geen scrub-behandeling meer nodig heb. Weet je, Gerrit, ik had me er zó op verheugd even lekker een kleurtje op te doen. Zonde van mijn vakantiedagen!’
Het mannetje lijkt zowaar nog verder te krimpen. ‘Ik dacht dat je het leuk vond om je broertje te zien.’
‘Natuurlijk vind ik het fijn om bij je op bezoek te komen, gekkerd.’ Opzij leunend neemt ze hem in zo’n vlezige omhelzing dat hij er een tel later volledig verkreukeld uit tevoorschijn komt.
Ze pakt de menukaart op. ‘Laat me eens even rustig kijken, ik barst van de honger.’
‘Ja, Ans.’
Een moment stilte.
‘Het is hier wel stil, hé?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Jij vond die andere tent te lawaaierig. En de toiletten te vies.’
‘O ja, hier is het gelukkig netjes… maar wel een beetje stil.’
‘Het is ook nog geen twee uur. Beetje vroeg voor de meeste mensen in Spanje.’
‘Niet waar! Op het plein van daarnet was het hartstikke druk en ik zag genoeg mensen eten.’
‘Maar daar wilde jij niet dood gevonden worden, weet je nog? Teveel toeristen, zei je.’
‘Ja, maar waarom zijn we dan niet ergens anders buiten gaan zitten? Lekker in het zonnetje, met een beetje uitzicht…’
Gerrit veegt zijn hoofd af met een papieren servetje. ‘Je vond het te warm, had last van lawaai, een gribus, te weinig schaduw, je had geen zonnebrand bij je, de drukte, teveel verkeer… moet ik nog even doorgaan?’
‘Oké, oké, je hoeft niet zo geïrriteerd te doen, hoor. Jeetje, ik dacht dat jij in Spanje was gaan wonen omdat je er relaxt van werd. Nou, daar merk ik weinig van. Laten we bestellen, volgens mij moet er nodig iets aan jouw bloedsuikerspiegel worden gedaan.’
Ze verdiept zich weer in het menu.
‘Ik zie overal prijzen bij staan, bij de dagmenu’s, bij de gerechten, de hapjes… Japans had je gezegd maar ik kan nergens all you can eat vinden.’
All you can eat? Een simpele lunch zei je, niet te zwaar en niet te duur zodat je die laarzen nog kon kopen. Het dagmenu hier kost maar een euro of zeven en voor een paar euro meer krijgt je er zelfs nog sashimi of sushi bij. Daar kan ik wel een tijdje op vooruit, hoor. Weet je wat, als je straks niet genoeg hebt bestel je gewoon nog wat bij…’
‘Nee nee, ik ben maar een kleine eter! We hebben niet allemaal jouw stofwisseling, broertje. Maar ja, jij maakt je dan ook druk om alles.’
Gerrit aankijkend geeft ze de kaart terug aan de wachtende camarero.
‘Bestel jij voor mij? Ik wil het dagmenu met salade, gyoza, bami en gebakken kip.’
‘Oké.’
Met een vriendelijke glimlach kwijt Gerrit zich van zijn taak.‘Weet je zeker dat je voor die paar euro’s extra geen sashimi of sushi bij wil? Want ik neem dat wel, hoor.’
‘Nee, echt niet! Vanavond gaan we toch ook uit eten? Al hoop ik wel dat je dan iets meer Spaans dan…’ haar kinnen klokken door de ruimte, ‘… dít weet te vinden.’
‘We zaten aanvankelijk toch in een echt Spaans restaurant? Veel Spaanser dan daar zal je in Málaga moeilijk vinden.’
‘Er hingen stierenkoppen aan de muur! Dacht je nu echt dat ik een hap door mijn keel krijg als die arme beesten op me neer kijken? Trouwens, ze hadden bijna alleen maar vlees op de kaart en ik ben zo goed als vegetarisch.’
‘En je bestelde net kip! Dat is toch ook een dier?’
‘Kip is wat anders.’
‘Nietes.’
‘Welles.’
‘Nietes. En kijk, daar is het eerste deel van ons eten al. Gracias señor.’
Hongerig valt Gerrit aan
‘Mmm, lekker deze zeewiersalade. Zeg, waarom heb je eigenlijk kip besteld, je had toch zin in vis?’
‘Doe niet zo flauw, Gerrit! Ik ben het vergeten, nou goed? Mag ik een van jouw sushi’s proeven?’
‘…’
‘Mmm, die zijn lekker…’
‘Eentje, Ans! Je hoeft ze niet allemaal op te eten.’
‘Nou ja zeg, wat kan jij overdrijven…’

Restaurante japonés OISHI
Plaza María Guerrero, 5
29013 Málaga
tel. 0034 951 24 93 32
Open: 12.00-16.00 uur; 19.30-00.00 uur
 
Genietadvisor: Oishi

 

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

10 reacties op Een simpel hapje

  1. christiane schreef:

    Hola lieve Renata!

    Wat een bijzonder leuk stukje! Moest echt heerlijk lachen! Bedankt!
    Veel liefs uit Amsterdam,
    Christiane

  2. Ineke van de Ven schreef:

    Och jee Renata, geweldig stuk, tof geschreven en weergegeven. Ik kreeg zowaar een hekel aan de zus en medelijden met het broertje
    XX

  3. JM van Dolder schreef:

    Hoi Renata en José, ik herinner me een blogartikel over een restaurant in Málaga waar typisch Indonesische gerechten worden bereid. Dit artikel vind ik helaas niet meer terug. Bestaat het restaurant nog en – zo ja- waar kan ik hem vinden?

  4. Niels schreef:

    Haha Renata, wat een leuk stukje!

Laat een reactie achter op Renata Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *