Een traditie om in ere te houden

Goede tradities zijn er om in ere te houden, daarom is de nacht van San Juan op 23 juni voor ons tot een jaarlijks terugkerende belevenis verheven.
Maar wel ieder jaar op een andere plek.
Werden we twee jaar geleden op het strand van Malagueta overspoeld met populaire dj-muziek voor jongens en meisjes die je in een gemiddelde Malagueño discotheek aantreft, het jaar daarop zaten we op een rave-party van hippies en andersoortige vrije geesten op een geheim strandje bij Benalmádena.
Dit jaar besluiten we “oldskool” te gaan in Málaga, op het Playa de La Misericordia.
“Oldskool’ omdat hier het feest van San Juan nog steeds gevierd schijnt te worden zoals het altijd gevierd werd, nl. als een feest voor de barrio.
Heb ik al gezegd dat er niets mis is met een goede traditie?

‘Playa de La Misericordia, por favor.’
De tamelijk gezette taxichauffeur kijkt me verwonderd aan. Blijkbaar is dat niet de plek waar op San Juan de guiris normaal gesproken naar toe gaan.
Dan verschijnt er een grote grijns op zijn gezicht.
Mi barrio,’ zegt hij vol trots en zijn zakelijke terughoudendheid is op slag verdwenen.
Hoewel het al na elven is en zijn dienst van 12 uur er bijna op zit begint hij toch muy alegre te vertellen over de buurt waarin hij is opgegroeid, de nieuwe ontwikkelingen en het volkse gevoel wat men hier toch nog steeds weet te behouden, de zorg voor elkaar in de steeds snellere wereld, maar ook over de waardering voor muziek en cultuur die in zijn wijk tenminste voor la gente behouden blijft.
‘Kennen jullie La Térmica?’
Natuurlijk.
‘En La Cochera?’
Vanzelfsprekend. Waar kan je anders in Málaga nog een beetje concert voor een redelijke prijs bijwonen?
Zijn spraakwaterval is onstuitbaar. De wijk, de buren, zijn vrouw en zoontje, wat het per maand kost om taxi te mogen rijden, hoe het systeem in Málaga is opgebouwd om alle taxistas een even grote kans te geven om te overleven, dat 60 uur werken veel is maar dat hij geen ander baantje zou willen, mijn oren tuiten van het ratelende andaluz als we uiteindelijk uitstappen.
Maar ik sta wel gelijk in de malagueño modus.
En helemaal als ik de massa mensen zie, het lijkt wel of driekwart van de stad hier is.Al van ver zie ik een felverlicht blauw metershoog bouwwerk waarbij brandweerlui af en aan lopen en waarop iedereen zijn blik heeft gericht.
Het is de júa van dit jaar en stelt een piratenboot voor; het thema van San Juan 2018 is de drugshandel aan de Costa del Sol. Om twaalf uur wordt deze ellende in de hens gestoken en zijn de drugssmokkelgeesten weer voor de komende twaalf maanden bezworen.
Ik kijk op mijn mobiel en zie dat we nog een kwartier hebben, ruim de tijd om een mooi plekje met goed zicht op te zoeken.Terwijl we door de menigte zigzaggen valt het me voor de zoveelste keer op hoe goed Malagueños kunnen wachten: ondanks de spanning en drukte staat men gezellig te kletsen, er wordt niet geduwd of getrokken en het is geen enkel probleem dat wij er met vier personen tussen schuiven.
Zo kan het dus ook. Wel zo relaxt en claustrofobische gedachtegangen zijn ver te zoeken.
Als we een prima stek gevonden hebben blijk ik naast een klein kind dat me vanuit de armen van haar moeder met grote ogen aanstaart te staan.
Die wil ik nog wel even op de foto voor alles losbarst.
Maar zover kom ik niet, want een kreet van de menigte en een plotse hitte die me tegemoet slaat doet me opkijken: shit, ik heb het moment suprème gemist, de júa brandt al als een fakkel.Snel schiet ik nog een paar plaatjes om in elk geval iets vastgelegd te hebben.
‘Zo, dat fikt,’ zegt Hans, mijn vriend de fotograaf die heel verstandig zijn camera thuis heeft gelaten.
Renata knikt. ‘Afval, ik las dat de júas van afval worden gemaakt.’
‘Nou, dan kunnen ze er morgenochtend nog wel een paar in elkaar knutselen.’ Ik gebaar naar de mensen, de partytenten, de tafeltjes met eten en drinken, de boodschappentassen, koelboxen en…
Dan val ik stil.
Vuilniszakken? Hier? In Spanje? Tijdens een feest? Ja, toch echt! En ze worden nog gebruikt ook.
Opgeschoten tieners, vriendenclubjes, jonge ouders en bejaarde buurtbewoners, allemaal bergen ze hun rotzooi netjes op. Op de grond valt geen bierflesje of plastic zak te bespeuren.‘Dat zijn de betere tradities,’ zegt Renata als ze mijn verbaasde blik ziet.
Ik knik. Daar ga ik dan met mijn oer-Hollandse vooroordelen, ik moet dit in Nederland op koningsdag of tijdens een festival nog tegenkomen.Dit hier is duidelijk een familiefeestje, zij het dan eentje met 20.000 gasten, en het schoonhouden van de barrio is voor iedereen blijkbaar net zo vanzelfsprekend als wanneer het bezoek een gastheer niet in de troep laat zitten.
Ik leun achterover op het strand en geniet van het vuurwerk nadat ik mijn lege flesje netjes heb opgeborgen, in mijn tas natuurlijk. Gezelligheid, spektakel en goed gezelschap: ik voel me uitstekend.

En dat blijft zo als we na het vuurwerk tussen de dansende, etende en drinkende menigte door op ons dooie gemakje over de Paseo Antonio Banderas richting stadscentrum wandelen. Nergens een greintje agressiviteit, geen dronken gelal, gewoon een enorme hoeveelheid Malagueños – met af en toe een paar verdwaalde buitenlanders zoals wij – die het samen enorm naar hun zin hebben.
Wat een volksfeest! Een verademing!Naarmate we dichter bij het centrum komen maken de families op het strand plaats voor grote groepen jongeren en vliegen de hormonen je om de oren. Maar nog steeds hangt er die sfeer van gemoedelijkheid en… nog steeds heeft iedereen zijn afval opgeruimd en is het strand schoon.
Des te groter is het contrast als we eenmaal in het centrum een stel tamelijk agressieve dronken Engelsen tegenkomen die hun lege blikjes bier gewoon op straat gooien.
Spanjaarden mogen dan wel de naam hebben veel rotzooi te maken, soms ligt het toch allemaal wat genuanceerder.

Zo zag bijvoorbeeld het Scheveningse strand er 26 juli 2012 uit na een dagje strandweer.

Nee, ik kan alleen maar zeggen:  ‘Wat was het een heerlijke San Juan dit jaar. Een traditie om in ere te houden.’

 

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

8 reacties op Een traditie om in ere te houden

  1. Karen schreef:

    Wou dat ze hier in de Achterhoek zo Sint Jan zouden vieren… Die symbolische datum is hier geruisloos voorbij gegaan.

  2. nicole schreef:

    Heerlijk! een schone traditie. Mag van ons een exportartikel worden.

  3. JM van Dolder schreef:

    Prachtig dat de feestvierders in Málaga het strand zo schoon hebben gehouden! In Almuñécar was dit helaas – en ondanks de vele voor dat doel geplaatste containers – niet zo :-(.

  4. Robert Strengers schreef:

    Heerlijk!!!

  5. Niels schreef:

    Proper stukje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *