Een volksverhuizing

Is het vertrouwde klik-klak-schraapgeluid van schelpen die gewassen worden ineens in stereo?
Ik haal mijn handen uit het water en luister.
Net wanneer ik besluit dat het de echo moet zijn geweest, hoor ik het geluid weer.
Eerst voorzichtig, maar allengs luider.
Alsof een stel kabouters een werkplaats betrokken hebben in het plafond: schuren, vijlen en zagen.
Misschien had ik gisteren dat tweede speciaalbiertje beter kunnen laten staan.
Ik draai de kraan dicht.
Het geluid komt inderdaad van boven, zo te horen uit de koof die daar zit voor de afvoer van de douche.
Een dier, dat kan niet anders, mijn geloof in kabouters ligt al jaren achter me.
Is het een muis? Zou kunnen, al klinkt het geschraap nu wel erg luid voor kleine muizentandjes.
Ik pak de bezem en tik met de steel een paar keer op de koof.
Meteen is het stil.
En dat blijft het ook.
Verder met koken dan maar.
Wanneer het sjalotten-tomaat-knoflook-peper-korianderbladmengsel genoeg ingedikt is om bij de schelpen in de witte wijn te doen, komt het boven me ineens weer tot leven.
Een druk getrippel dit keer.
Nee, als dit een muis is heeft hij schoenmaat 45 en minstens acht pootjes.
Dit zijn veldratjes, geen twijfel mogelijk.
Maar soms zijn er even belangrijker dingen in het leven.
Spaghetti con almejas y gambas bijvoorbeeld.
Ik dek de tafel en schenk twee glazen wijn in.

De volgende dag ontwaak ik met een takenlijst: één, hoe komen de ratjes in mijn keuken en twee, hoe krijg ik ze eruit?
Want weg moeten ze. Ik ben geen dierenhater en veldratjes zien er allerschattigst uit, maar ik heb mijn grenzen: aaibaar of niet, in mijn keuken komt er geen beest over de drempel, ook al zitten ze in de koof.
Trouwens, aan hun knaagfanatisme te horen kan het straks zomaar gebeuren dat ze door een gat in de gipsplaat in een sudderende stoofschotel donderen.

Wanneer ik de klimop van de buitenmuur wegveeg ontdek ik de ingang van een holletje. Zo te zien voert het richting afvoersysteem. Vandaar is het een fluitje van een cent om binnen te dringen.
Mijn eerste taak is hiermee opgelost. Nu nummer twee nog.

images
De ratjes die wij in de campo hebben zijn leuke beestjes en niet te vergelijken met de ratten die je in de stad tegenkomt. Die van ons eten voornamelijk fruit en zouden het prima als huisdier in een kooitje doen, ware het niet dat ik niet aan dieren in kooitjes doe.
Ratjes doodmaken staat al helemaal niet in mijn woordenboek.
Maar met een legsnelheid van twee nestjes per maand kan een nijver duo al snel uitgroeien tot een hele volksstam, dus niets doen is geen optie.

Voor deel twee van mijn actieplan installeer ik eerst het sonische piepapparaat onder de koof in de keuken. Daar houden knagers niet van.
Daarna ga ik naar buiten, hang een sappig stuk fruit aan het haakje van de inloopval en zet de getraliede verleider voor de ingang van het holletje.
En wacht.
Een uur later heb ik prijs.
Het gemis aan ballen tussen de achterpoten maakt mevrouw rat ruimschoots goed met haar explosieve chagrijn, want ze blaast en sist vanachter de tralies. Het beeld van schattige knaagdiertjes met aaibaarheidsfactor 10 verdwijnt terstond van mijn netvlies.
Terwijl ik het kooitje meeneem om haar een paar honderd meter verder in de campo los te laten gaat ze zelfs zo te keer dat ze haar oor beschadigt en wanneer ik de val open en ze er als een raket vandoor schiet prijs ik me gelukkig dat ik het klapdeurtje van me af heb gehouden.
Een temperamentvolle dame, duidelijk Spaans.
Eenmaal terug thuis ontsmet ik de val, pak een vers stukje fruit en zet hem opnieuw.
Vijf minuten later hoor ik hem al dichtklappen.
Het gescheurde oor, het opgefokte chagrijn, het kan niet anders dan dat dit voor de tweede keer mevrouw rat is; ze was daarnet waarschijnlijk sneller thuis dan ik.
Wat nu?

Renata brengt me op een idee.
‘Je zal haar verder weg moeten brengen. Bijvoorbeeld ergens ter hoogte van onze geconstipeerde buurman.’
De geconstipeerde buurman woont anderhalve kilometer van ons vandaan, ver genoeg dus, hem wat dierenliefde bijbrengen kan nooit kwaad – getuige zijn valse en verwaarloosde waakhonden schiet hij op dat vlak tekort – en voor zijn stiekeme, maar niet stiekem genoeg, stelen van mijn water mag hij ook best iets terugdoen.
Daarnaast, met alle fruitbomen rond zijn huis is het een ideale nieuwe woonplaats voor mevrouw rat.
Ze verhuist dan ook even later naar dit luilekkerland. En keert ditmaal niet terug.
Een uurtje daarna krijgt ze gezelschap van haar echtgenoot.
Weer iets later komen respectievelijk zoon nummer een, zoon nummer twee, en zes dochters.
imgres
Een paar van die laatsten blijken even later ook al moeder.
De volgende ochtend kom ik erachter dat ratjes aan mantelzorg doen: grijze opa rat kan amper nog op zijn pootjes staan, zo oud is hij.
Dit in tegenstelling tot oma rat, nummer zestien en de laatste die ik vang. Zij is nog chagrijniger dan haar dochter.
Om repatriëring te voorkomen metsel ik de ingang dicht.
Volksverhuizing geslaagd.

Voor de liefhebbers hierbij het recept voor een blijmakende Spaghetti con almejas y gambas voor twee grote eters:

halve kilo schoongemaakte venusschelpen (almejas in het Spaans)
garnalen zoveel je lekker vindt
een handje platte peterselie en/of koreanderblad
Vier teentjes knoflook, fijngehakt
2 tomaten, ontveld, ontpit en in stukjes

2 sjalotjes
Spaans pepertje
witte wijn, droge natuurlijk
olijfolie
spaghetti

 
Bak in een pan in een scheut olijfolie de tomaten, de sjalotjes, het Spaans pepertje (het liefst heel fijn gesneden) en de helft van de knoflook en peterselie/koriander. Hoe lang ligt aan je stemming.
Roerbak in een andere pan de venusschelpen in een scheutje olijfolie gedurende een minuut of twee, voeg een glas wijn toe en de andere helft van de knoflook en peterselie/koriander, breng aan de kook en haal de schelpen er meteen uit als ze open staan.
Zet de spaghetti op in ruim water.
Schep de inhoud van de eerste pan bij het schelpenvocht, zet het vuur hoog en laat het geheel indampen.
Voeg er daarna de garnalen en venusschelpen aan toe en mocht het voor je gevoel te weinig saus voor de spaghetti zijn, giet er dan gewoon nog wat wijn bij.
Even heet laten worden en dan door de gare pasta roeren.
¡buen provecho!

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

10 reacties op Een volksverhuizing

  1. Carmen Gatsonides schreef:

    Leuk stukje zwaag! Wat een dierenliefde om ze een voor een te verhuizen naar betere oorden. En bedankt voor het lekkere recept!

  2. Gatso schreef:

    Leuk verhaal José! Zal het recept aan moeder overste doorspelen want dat klinkt ook heel goed!

  3. Maike schreef:

    Geweldig :-)

  4. Karen Groeneveld schreef:

    Hulde voor deze wijze van gediertebestrijding! En voor de culinaire noot.

  5. hans schreef:

    leuk en lief!!!!!

  6. hans schreef:

    enne…….. nog van harte gefeliciteerd!!! groet vanuit koud en nat luxemburg.

  7. Robert Strengers schreef:

    Ik had op z’n minst een receptje met ratten verwacht……..!
    Leuk ge/beschreven!

    • Renata schreef:

      Voor vier personen:
      filet van 16 ratjes, in reepjes gesneden een nacht in een marinade van tamarindepasta, ketjap, geraspte gemberwortel, ketoembar, geperste knoflook peper en zout.
      Halveer serehstengels in de lengte en wikkel hier de reepjes rond.
      Grill de ratjessaté boven houtskool.
      Lekker met ketjap, limoensap, sjalotje/lombok sausje ;P

      • Renata schreef:

        Bedoel je een recept om samen met ratten te verorberen, vervang dan de inbreng van ratfilet voor stukken banaan, mango, vijg en ander seizoensfruit (roosteren kan dan achterwege blijven)

  8. Agnes Nierijnck schreef:

    SUPER JOSÉ EN RENAAT!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *