Eeuwige honger

Vier jongens midden in een groeispurt aan een tafel en zes porties eten beschikbaar. Het rekensommetje op die leeftijd is simpel: wanneer de honger de ganse dag aan je ingewanden knaagt is van ‘samen zullen we alles delen’ geen sprake. Het komt niet eens bij je op. Nee, snel, razendsnel je bord leegeten en een van de twee extra porties bemachtigen, is het enige dat telt.

‘Allejezus! Dat was nog eens een rondje om de kerk, euh, het seminarie.’ Renata ploft neer op een muurtje. ‘Prima hoor, herinneringen ophalen. Maar kijk de volgende keer eerst even op de stadsplattegrond.’
Ze heeft gelijk, dat had ik inderdaad beter kunnen doen. Ik had echter vanaf El Gibralfaro de bogengalerij van el seminario al zo vaak in de verte zien liggen dat ik er vandaag eindelijk wel eens naartoe wilde.
Toch een stukje jeugdsentiment, zij het niet altijd even fijn. (als je daar meer over wilt weten, lees mijn boeken “Pater Noster” en “Eeuwige Stilte” )
Maar ja, ik kon toch ook niet weten dat er bij el seminario een zo uitnodigend bos lag? En dat het bosweggetje uitkwam in een wirwar van straatjes, heuveltjes, volksbuurtjes, pleintjes en een villawijkje? Hartstikke leuk allemaal natuurlijk, maar wel een wandeling van bijna drie uur, waarvan twee in de brandende zon.
Gelukkig zijn we nu in een voor mij bekender deel van Málaga beland, de Paseo de Sancha.
Alsof mijn maag dat doorheeft begint hij op te spelen. Ik heb honger als een paard, wat zeg ik: ik kan wel een paard op.
Wat me gelijk bij een probleem brengt: Renata is een halfwas vegetariër, dus dat paard kan ik wel schudden.
Pizza en een biertje? Vergeet het maar, de laatste keer dat ik bij Renata gluten naar binnen heb zien gaan is meer dan een jaar geleden. Suiker is nog zoiets, dus even de banketbakker aan de overkant bestormen staat gelijk aan vloeken in de kerk.
Dwalen, verdwalen, kilometers hellingtrekken en ondertussen een vrouw met verkeerde schoenen aan het naar de zin maken, het is een peulenschil in vergelijking met het zoeken naar de juiste eetgelegenheid.
‘Zullen we ergens een hapje gaan doen?’ stel ik voor.
‘Graag! Weet jij hier iets leuks?’ Twee hoopvolle ogen zijn op me gericht.
Ik maak een vaag gebaar richting centrum. ‘Daar zit er eentje,’ verzin ik ter plekke.
Renata veert overeind, zichtbaar opgeknapt door het vooruitzicht. Ik hoop van harte dat we snel iets tegenkomen voor de sleet er weer in gaat zitten.
Terwijl we de Paseo de Sancha aflopen en ik het gemoed op peil probeer te houden door de reisleider te spelen (wat niet zo moeilijk is want het is een ontzettend leuke straat waar veel te zien is), valt mijn oog ineens op een voor mij nieuw uithangbord bij een terrasje.
‘Panacea’ staat er met grote letters op.
Zou dat een ‘gezond’ restaurantje zijn? In de Griekse mythologie is Panacea de godin van de gezondheid, dus het moet bijna wel.
En jawel hoor, als we dichterbij gekomen zijn lees ik ‘Panacea Organic Market and Food’ en … blijf ik plakken bij een hamburgerkaart.
Stik! Hoe organisch of biologisch ook, welk gezond etiket er ook aan mag hangen, na het gebakken eitje met spek van gisteren weet ik dat ik hier eten met mijn deeltijdvegetariër wel kan vergeten.
Tenminste, dat denk ik.
‘Moet je het eco-menú del día zien,’ Renata wijst op een kaart aan de rechterkant, identiek aan die waar ik voor sta. Alleen, op die van haar valt geen burger te bekennen. ‘Lekker veel groenvoer. Ze hebben zelfs ceviche van groente… En € 11,95 is goed te doen. Wat goed dat je dit tentje kende.’

biologisch-organisch-eten-panacea-1-1
Blijkbaar is de aanwezigheid van beest en gluten haar niet opgevallen, want zonder aarzelen loopt ze naar binnen.

biologisch-organisch-eten-panacea-3 biologisch-organisch-eten-panacea-2

Hongerig stort ik me even later op het voorgerecht, tabulé con pollo, bedank in stilte de kip dat ze de sjeu in mijn botten weer weet aan te vullen, en geniet van de volle kruidige smaak van het gerecht. Als segundo wordt daarna de empenada de ternera criolla voor me neergezet en val ik het malse vlees in bladerdeeg aan.

biologisch-organisch-eten-panacea-5
Ik geniet me in de rondte van dit glutenbommetje en vergis ik me nu, of zie ik Renata – al sla-prikkend – af en toe jaloers naar mijn bord kijken? Pech voor haar, er blijft geen kruimel achter op mijn bord.

biologisch-organisch-eten-panacea-6
Het grote stuk tarta de queso y frutos rojos dat ik als toetje besteld heb, maakt de maaltijd compleet en voldaan leun ik achterover.
‘Volgens mij heeft het je goed gesmaakt,’ zegt Renata die net begonnen is aan haar Mousse de fruta temporada. ‘Of zat je met je hoofd weer even op het seminarie? Lang geleden dat ik je zó snel heb zien eten.’

Restaurante Panacea
Paseo de Sancha 47, Málaga
telefoon: 952.123.652
Openingstijden:
Maandag – zondag 12:00–00:00

NB: En als je het over godvruchtige jeugdherinneringen hebt is het alsof de duivel ermee speelt: restaurante Panacea is aan het verhuizen! Een nieuw adres zou binnenkort op hun facebookpagina verschijnen, maar mañana blijft een ruim begrip.

 

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op Eeuwige honger

  1. Hans Zeegers schreef:

    Wederom een erg leuk verhaal en meteen een goed adres om te onthouden. Gaan we daar binnenkort maar eens eten.

  2. Eric schreef:

    “The most violent appetites in all creatures are lust and hunger; the first is a perpetual call upon them to propagate their kind, the latter to preserve themselves.” De Engelse dichter en schrijver Joseph Addison 1672-1719 kon het aardig verwoorden.

  3. Robert Strengers schreef:

    ziet er goed uit, krijg weer trek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *