Grenze(n)loos

In een paar weken tijd is de wereld een stuk groter geworden. De 2,5 uur vliegen naar mijn dierbaren in Nederland is ineens een tocht van 2200 km. En dan heb ik het niet eens over diegenen die nog veel verder weg wonen.
Mijn lief vertrekt begin maart voor anderhalve maand naar Nederland, mijn ticket om de kinderen te bezoeken staat voor twee weken later gepland omdat de makelaar langskomt en dan breekt de coronapleuris uit.
Grenzen sluiten, steden en dorpen geïsoleerd, huizen zijn van de ene op de andere dag slechts muren die de boze buitenwereld buiten en bewoners binnen moeten houden.
Plannen verdampen, de een na de andere vlucht wordt geannuleerd en maakbaarheid blijkt een illusie.
Ik red me wel in mijn huis op mijn berg in de campo, ver van de bewoonde wereld en met een grote moestuin. Een tijdlang maak ik er een sport van heerlijke gerechten te bereiden van wat het land en mijn voorraadkast te bieden heeft.
Tot na vijf weken ook de vluchten voor de volgende maand gecanceld worden, mijn lief in Nederland begint te klagen over huidhonger, de noodzakelijke MRI in Spanje in geen velden of wegen tot de mogelijkheden begint te horen en ik merk dat tijd me als zand door de vingers glipt.
In barre tijden wil je bij je geliefden zijn.

Alleen: hoe kom je naar Nederland vanuit een land dat volledig op slot zit?
Onmogelijk, zeggen sommigen. Als resident en met auto met  Spaans kenteken word je linea recta terug naar huis gestuurd, in dit geval dus naar mijn berg in la Axarquia.
Je komt de grens met Frankrijk echt niet over, zegt weer een ander.
België zit potdicht, draconische boetes, afgesloten wegen…
Ik stuur een mail naar de Nederlandse ambassade in Madrid. Het antwoord komt meteen: Geachte heer,
via de volgende link kunt u nalezen aan welke voorwaarde u dient te voldoen als u met de auto van Spanje naar Nederland reist: https://www.nederlandwereldwijd.nl/documenten/vragen-en-antwoorden/reisadvies-spanje-1 
Het mag dus gewoon.

Maandag, kwart voor vijf ’s ochtends, iets vroeger dan de bedoeling maar ik ben nu eenmaal wakker; dat krijg je als je een week lang elke dag steeds vroeger naar bed gaat.
Vandaag hoop ik Frankrijk te halen. Het vooruitzicht van geopende hotels en een zacht bed, een mogelijkheid die ik in Spanje kan vergeten.
Twee uur rijden, een half uur rust heb ik het thuisfront beloofd.
Een karrenvracht aan water: check.
Mondkapjes, handschoenen: check.
Kussen en deken: check. Het proefliggen voor tussentijdse dutjes heb ik de afgelopen dagen meerdere keren getest en ook hiervoor geldt: check.
Een snelle douche en geen koffie: over een uur in het donker ergens in het veld naar de wc trekt me niet aan.
Ik zet de koelbox met eten achterin, leg het doorzicht mapje met mijn paspoort, de brief van de Nederlandse ambassade in Madrid, het attest voor de Franse politie, de brief van de Nederlandse ambassade in Brussel, en de uitgeprinte telefoonnummers van alle drie de ambassades op de bijrijdersstoel, schakel “locatie volgen” op de WhatsApp van mijn kids en lief in en start de auto.
En zet de motor direct weer uit.
Beter mijn residentiekaart e.d. ver weg in het handschoenenvak  stoppen: verwarring voorkomen, geen slapende honden wakker maken en zo.
De eerste 50 kilometer hobbel ik voort over binnenwegen; twee vossen en een konijntje dat gelukkig aan mijn koplampen weet te ontsnappen zijn mijn enige ontmoetingen, verder kom ik geen hond tegen.
De autovia is op wat vrachtverkeer na leeg. Cruise-control op 124 km en gassen maar.
Bij Aranjuez is de linker rijbaan afgesloten en niet voor wegwerkzaamheden: een Guardia Civil laat vrachtwagens door maar personenauto’s moeten de parkeerplaats op.
Tot mijn verbazing gebaart agent nummer twee dat ik door mag rijden. Zie ik er zo overduidelijk als een guiri uit?
De rondweg rond Madrid is zo leeg dat het bijna eng is: de stad oogt als een spookstad.
Hij gaat hard, nog geen 11 uur en hij is nu al voorbij Madrid appt zoon Mattijs.
De wc’s zijn inderdaad dicht merk ik als ik tank. Gelukkig is er verder geen mens.
De grens bij Irun is de péage; er staat een hele batterij Franse politiewagens met zwaailicht op de middenstrook en drie personenauto’s met een Spaans kenteken en gevuld met boze gezichten komen van de grens terug.
Oei, de ambassade kan dan wel gezegd hebben dat ik zonder problemen met mijn Spaanse auto naar Nederland kan rijden, maar weten de Franse gendarmes dat wel?
Bij de verbreding van de péage laat ik het gaspedaal los en komt er een grote vrachtwagen links langszij. Ik stuur, de aanhanger naast me houdend, naar het meest rechtse tolpoortje, wacht tot de chauffeur ook betaald heeft en trek gelijk met hem op.
Met samengeknepen billen blijf ik naast de vrachtwagen rijden; elk moment verwacht ik een scherp Frans politiefluitje te horen.
Als ik er na een paar honderd meter vandoor ga knippert de vrachtwagenchauffeur met zijn lichten en steekt beide duimen omhoog.
Een half uur lang kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel of er geen blauwe zwaailichten komen aanstormen. Maar de kust is veilig en ik adem uit.
Vlak voor Bordeaux een fuik. Door het zijraam laat ik de knappe, slanke gendarme mijn doorreisformulier en paspoort zien.
‘Openmaken,’ gebaart ze. Met een grote grijns hou ik mijn foto naast mijn gezicht.
Een grijns terug, met een ‘bon voyage’ mag ik verder.
Mijn ouweheer zaliger zei het al: ‘Een glimlach helpt je door het ganse land.’
Na de spookachtige confrontatie met Madrid is Bordeaux verbijsterend. Ondanks de strenge lockdown in Frankrijk is het er als altijd chaotisch druk.
Om iets na half 7  ben ik bij mijn hotel. Ik ben de enige gast en voor de kamersleutel moet ik bellen want personeel is er niet.
Vandaag 1285 km, morgen 895 app ik naar het thuisfront.
De meegebrachte huzarensalade van de Lidl smaakt prima.
Wanneer de naweeën van de autorit uit mijn lijf getrild zijn val ik in een diepe droomloze slaap.

Om half zes word ik wakker. Douchen en op pad.
Een lege autoroute, heerlijk. En het is Frankrijk, de cruise-control mag op 134 km.
Iets voorbij Tours kom ik plots een colonne busjes tegen. Ik tel er 68, allemaal politie. Ook op weg naar Parijs?
Lockdown of niet, op de peripherique staat het als vanouds vast. Het kost me een uur. Sommige dingen veranderen nooit, zelfs niet als de wereld op zijn kop staat.
Op de autoroute naar Lille zijn echter weer enkel wat vrachtwagens.
Bij de Belgisch/Franse grens politiecontrole. Mijn Nederlands paspoort blijkt genoeg.
Na Gent nog even goedkoop tanken. (later lees ik dat je helemaal niet in België mag stoppen) Niemand trekt zich iets van de 1,5 meter aan en iedereen gebruikt dezelfde betaalterminal zonder handschoenen. Met mijn mondkapje en handschoenen waan ik me een vreemdeling in een vreemd land. Wat natuurlijk ook zo is.
België is duidelijk iedereen liever kwijt dan rijk want er is alleen grenscontrole het land in. Zonder problemen rol ik Zeeuws Vlaanderen binnen terwijl het thuisfront WhatsApp-juicht.

Het is kwart voor vier wanneer ik in Vlissingen arriveer. Even wachten voor het stoplicht bij de Keersluisbrug en dan de laatste paar honderd meter.
Wanneer ik de hoek om rijd staat mijn lief me op straat op te wachten, de track-app in de hand.
De brede lach, een niet-eindigende omhelzing, de postbode die even niet weet hoe de 1.5 meter regel aan te pakken met twee gelukkige dwazen op de stoep: thuis is waar je hart is.

 

Voor diegene die de benodigde formulieren voor een reis naar Nederland wil downloaden:

Verklaring+Doorreis+Belgie

07-04-20-Attestation-etranger-metropole-FR

Autorizacion+Viaje+Espana

Nederlandse Ambassades

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

25 Responses to Grenze(n)loos

  1. Rosanne schreef:

    Mooi gedaan José! En goed om te weten! Geniet er van! Hou je taai😘!
    Rosanne

  2. Eric schreef:

    Gelukt geluk gelukkig

  3. Conny schreef:

    Supermooi verhaal…
    Welkom thuis..

  4. Niels schreef:

    Mooi verhaal pa! Fijn dat je veilig thuis bent.

  5. Marijke schreef:

    Het leest als een spannend boek met een happy end.

  6. Sjaak Anders schreef:

    Het risico blijft groot. Ik heb ook nog een hond bij me. Weliswaar heb ik een NL kenteken, maar toch. Ik wacht nog een maandje. Ik zit behoorlijk vrij op een berg. Minder risico ’s dan in het volle NL.

    • José schreef:

      Beste Sjaak, wat bedoel je met: het risico blijft groot? De reis? Die is risicoloos. Ten eerste mag je officieel naar Nederland (met de juiste papieren) en onderweg loop je nul risico als je gewoon oplet. Hond geregeld uitlaten is geen enkel probleem, de parkeerplaatsen zijn verlaten. En rijden op lege wegen is echt een verademing (en schiet heerlijk op)

      • Jody schreef:

        Mooi verhaal wij zijn vorige week donderdag vertrokken heel relex met drie overnachtingen in Portugal,en twee in frankrijk bij grens alleen maar medewerking ook in Paris niemand op de weg dus alleen maar aan te raden met de juist papieren en overnachting

  7. Shirley schreef:

    Mooi verhaal, wij willen ook graag terug met de camper vanuit Lanzarote! De boot vaart maar we kunnen nergens overnachten. Langs de snelweg durven we niet, gemiddelde snelheid is 70 km p uur… we wachten nog maar een maand in de hoop dat er wat campings opengaan. De geprinte papieren liggen klaar. Zou mooi zijn om met meerdere camperaars terug te kunnen. Wie weet…..

    • José schreef:

      Hoi Shirley. Als je met je camper op grote parkeerplaatsen tussen de vrachtauto’s gaat staan denk ik niet dat je ook maar enig risico loopt. Ik heb onderweg verschillende campers dat zien doen, ook in Frankrijk. En het is heerlijk rustig rijden 🙂

  8. Trudie de Wals schreef:

    Prachtig verhaal!

    Wij vertrekken binnenkort vanuit Portugal naar Nederland. Kunt u mij zeggen in welk hotel in Frankrijk u hebt overnacht?

  9. Nettie schreef:

    Hoi

    Wat goed dat je dit in je eentje hebt geklaard. Wij konden nog vliegen met een laatste vliegtuig maar helaas…onze auto hebben we achter moeten laten. Die beginnen we nu wel te missen.

  10. Guus Ulenbroek schreef:

    Hoi José, goed gedaan man. En leuk verhaal en toch wel een beetje spannend.
    Fijn dat jullie weer samen zijn en bij je familie. Groetjes aan iedereen Maud en Gius

  11. Jolanda van boven schreef:

    He wat fijn Dat je weer samen zijn
    Hoop jullie nog een keertje tegen te komen

  12. Robin schreef:

    Wat goed dat het gelukt is!
    Ik had me niet gerealiseerd hoe geïsoleerd je nu bent als je in het Spaanse binnenland woont (ik vond dat soms al lastig toen er geen lockdown was).
    Erg goed geschreven stuk ook weer. Op het puntje van m’n stoel. Geniet van de tijd samen hier.

  13. Karen schreef:

    Prachtig verhaal! En wat heerlijk dat jullie elkaar weer in de armen konden sluiten.

  14. nicole schreef:

    Home is where the heart is, so true! heerlijk dat je weer thuis bent. Ik las hoe moeilijk het is maar heb geen moment getwijfeld dat het je zou lukken. Genen kwestie:))

  15. Paul F.W.Utrecht schreef:

    Mooi verhaal. Vanaf Irun kan ik de route naar Nederland wel dromen. Begin jaren 80 reed ik zo’n zesmaal per jaar zonder overnachtingen in één stuk door. Later kwam er steeds meer een overnachting bij. Enerzijds omdat grotendeels de tolwegen vermeden werden, anderzijds door de opkomende vermoeidheid. Langzamerhand van één overnachting werden het er đrie tot de gezondheid mij dwong om dan maar met de trein of het vliegtuig te gaan. Aangezien Frankrijk op slechts een uurtje rijden van mijn woonplaats ligt, wordt de auto nog wel gereden om er dicht bij de grens leuke gezellige plaatsjes te bezoeken of voor een niet al te verre korte vakantie.

  16. Ineke van de Ven schreef:

    Wat een tof verhaal José. Blij dat je het hebt gered zonder problemen en je dierbaren weer in de armen kunt sluiten

  17. Robert Strengers schreef:

    Spannend verhaal en fijn dat jullie weer samen kunnen zijn.
    Een paar dagen voordat Spanje op slot ging, kregen wij te horen dat onze vakantie, die voor de week erna gepland was, dus niet door kon gaan. Balen, maar ook gelukkig dat we er niet net al naar toe waren gevlogen. Nu hebben we 2 vouchers, maar of we die ooit nog zullen kunnen gaan gebruiken, blijft onzeker. Veel zal anders worden vanaf nu.
    Gelukkig zijn wij gezond, en je beseft nu weer eens te meer hoe belangrijk dat is!

Laat een reactie achter op Guus Ulenbroek Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *