Het Wilde Westen

Málaga en livemuziek ligt een beetje moeilijk. Kon je vijftien jaar geleden in talrijke bars, cafeetjes en andere gelegenheden wel een bandje of op zijn minst een versterkte gitarist aantreffen, sinds Málaga’s Ayuntamiento een bezem door haar voorheen tamelijk vieze stad gehaald heeft is livemuziek in het centrum flink aan banden gelegd.
Een beetje vreemd voor de bakerstad van de flamenco.
Maar gelukkig bestaat Málaga uit meer dan het casco viejo.
Uit het wilde westen bijvoorbeeld.
Aan de andere kant van de Guadalmedina – ‘gua’ is het Moorse woord voor rivier, maar al staat de rivier die Málaga doorsnijdt meestal voor het grootste gedeelte kurkdroog, je moet nog steeds een van de vele bruggen oversteken – begint het gebied waar leven in de brouwerij volop te ontdekken valt. En dus ook de vuige muziektenten waar het goed toeven is voor de levende muziekliefhebber.
Deze keer gaan we naar La Trinchera.

We hebben ons voorbereid op een avond alternatieve popmuziek met drie bandjes: Vufalo, Dreyma en Mucho.
Op YouTube klinkt Vufalo als lekkere foute disco en hakken de dames van Dreyma op keyboard en gitaar met bijzonder mooie stemmen.
Mucho is zo te horen iets te zoetgevooisd en te commercieel naar onze smaak, maar ach, voor € 14 entree ga je niet lopen muggenziften.
Ondanks dat we bijna een uur na het op de poster vermelde tijdstip en minstens een half uur nadat de eerste band had moeten beginnen aankomen zijn we zoals gewoonlijk toch weer te vroeg. Er gebeurt nog helemaal niks.
Maar gelukkig is de bar open.
Langzaam druppelt de zaal vol en ook nu weer verbaas ik me over de diversiteit van het publiek: van sjiek de friemel tot ruigpoot, van giebelmeisje tot filosofentype, het hele scala van 18 tot 68 🙂 vermengt zich zonder moeite met elkaar.
Mocht de muziek zo meteen tegenvallen dan valt er in elk geval genoeg te zien.

Vufalo begint te knallen en blijkt muzikaal een stuk steviger dan de verwachte discosound. Renata baalt een beetje omdat de jongens niet in hun van YouTube bekende zilveren leggings getooid zijn, maar fout en disco verveelt doorgaans snel en dat is iets waar we bij de catchy nummers die ze nu ten gehore brengen zeker geen last van hebben.
De band Dreyma blijkt volledig te bestaan uit slechts twee vrouwen: een gitaar met een lel van een effectenbak, en een keyboard, twee microfoons en een loopstation.
Het is mooie muziek, goede harmonische vocalen ook, maar na een tijdje begint het sferische en beperkte repertoire door het gebruik van loopstation en effecten me te vervelen.
Ik bestel een biertje aan de bar.
‘Lekkere muziek maken die meiden, hè?’ Naast me staat een met tattoos bedekte twintiger met grote gaten in de oorlellen en een baard waar een jihadi jaloers op zou zijn. Oftewel de laatste persoon van wie ik verwacht zou hebben dat hij de dromerige muziek van Dreyma zou kunnen waarderen.
Wanneer de laatste tonen van de dames wegsterven lijkt het er zowaar op dat de stoere kerel een traantje wegpinkt.
Zijn naam is Juan en we raken in een geanimeerd gesprek gewikkeld. Als ras-Malagueño kent hij zo’n beetje alle muziektenten van de stad en geeft me enkele gouden tips. En een nieuw biertje.
Ooit zelf in een band spelen blijkt zijn grote droom. Alleen heeft hij één grote handicap. Nou ja, eigenlijk twee: hij kan niet zingen én hij kan niets spelen.
‘Maar, ‘lacht hij, ‘wat niet is kan nog komen. Gitaar en toetsen heb ik al geprobeerd, nu ga ik een ander instrument zoeken.’
Mucho start, en tot mijn  verbazing maken ze toch leuke muziek. Veel elektronica, effecten en synthesizers, maar met een drummer die er stevig tegenaan gaat. Blijkbaar zijn ze hier ook aardig bekend want hoewel ze alleen maar eigen nummers spelen wordt er behoorlijk meegezongen en gedanst.
Wanneer we aan het eind van de avond moe maar voldaan La Trinchera verlaten kijk ik rond of ik Juan nog ergens zie om hem gedag te zeggen, maar hij is in geen velden of wegen te bekennen.
Nou ja, hij is een echte muziekliefhebber dus ik kom hem vast nog wel eens ergens tegen.

De volgende dag besluiten we een spijker-in-het-hoofd-oplossende wandeling door de stad te maken.
In de straatjes aan de voet van het seminarie ontdekken we allerlei nieuwe winkeltjes en restaurantjes die ik een van de volgende keren graag nader wil bekijken.
Als we weer richting centrum afbuigen verzeilen we in een straatje waar het een jeugdige drukte van belang is. Aanvankelijk is het me niet duidelijk wat ze doen, maar als ik dichterbij kom zie ik dat ze zilver aan het poetsen zijn. Met borstels en lappen worden er onderdelen van een Trono, een praalwagen die straks tijdens de Semana Santa rondgedragen zal worden, van hun aanslag ontdaan.
Ik neem een foto en word opgeschrikt door het geluid als van een bel vlak bij mijn oor.
‘Misschien moet ik hier maar op gaan spelen.’
Het contrast tussen de tattoos, de doorboorde oren, de baard en het ornament en het blikje zilverpoets in zijn handen zorgt ervoor dat het even duurt voordat ik mijn kersverse vriend Juan herken.
Weer tikt Juan tegen het ornament en het klinkt als een klok.
Hij grijnst. ‘Wel even wat anders dan La Trinchera, niet?’
Ik schiet in de lach. ‘Nou, het geluid van een Trono zou misschien helemaal niet in een band misstaan. En het is zeker weten weer even wat anders.’

La Trinchera
Calle Parauta 25
29006 Málaga
tel: 619.494.993

 

Programma en kaartjes, klik hier

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

4 reacties op Het Wilde Westen

  1. Ria Schraverus schreef:

    Zo maak je nog eens wat mee! Jose, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat je steeds meer een Spanjaard begint te worden. Vergeet ons kikkerlandje niet! Trouwens, bij jullie kan het dan mooi weer zijn, vandaag lopen we hier in Brabant zonder jas buiten, drinken thee in de tuin, het is alleen net niet warm genoeg om vanavond te barbecuen.
    Beso!
    Ria

    • José schreef:

      Hoi Ria, tja, wat wil je met zo’n voornaam toch? En ik volg het nieuws in het kikkerlandje wel, maar ben als ik eerlijk ben wel blij dat ik er niet meer woon. (en dan bedoel ik niet vanwege het weer maar meer vanwege de relaxte sfeer die hier hangt).Beso

  2. Hans schreef:

    Een volgende keer gaan wij ook mee!

  3. Niels schreef:

    Leuk!
    Misschien kan je Roos en ik tijdens ons weekendje ook een keertje meenemen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *