Hoorn des overvloeds

Een baldakijn van ranken en bladeren, gefilterd fel Spaans zonlicht en als achtergrondgeluid stel ik me hier en daar een krekel voor. En omdat het in de winter de bedoeling is om nu juist wel van het zonnetje te genieten, verliest diezelfde natuurlijke zonwering zijn blad.
Het leek me wel wat, een parra. Je zag ze tenslotte overal in Spanje.
Alleen had niemand me verteld wat je met al die druiven moest doen.
Genoot ik afgelopen zomer in het begin nog als een Griekse god in Frankrijk (pardon, in Spanje) van het schaduwrijke plekje in ons paradijs, toen ik samen met de mussen manmoedig een gat probeerde te happen in de steeds aangroeiende hoeveelheid trossen, zag ik Renata – ze nuttigt druiven alleen in gefermenteerde vorm – regelmatig haar wenkbrauwen optrekken.
Buurman Antonio, de zoon van Juan (lees: “Don Juan doet het op zijn Frans”) moest lachen toen hij van mijn probleem hoorde.
‘Je hebt de verkeerde wijnstok geplant! Je moet er altijd een nemen die weinig druiven geeft. Ik ben bang dat je hem zal moeten vervangen.’
Ja, jij hebt mooi praten, dacht ik. En dan zeker weer zes jaar wachten tot hij eindelijk groot genoeg is om schaduw te geven.
Dus verzon ik voor dit jaar een andere tactiek: uitdunnen.
Vlak voor ik naar Nederland vertrok om familie en vrienden te bezoeken, besprong ik mijn parra en stopte niet voor ik meer dan driekwart van de prille druiventrossen had weggeknipt.
Zo moest het ook kunnen.
Tevreden pakte ik mijn biezen.

DSC01401

Het eerste wat me opvalt wanneer ik weer terug in de campo ben, is een blauwpaarse zee die over mijn parra golft. Hij overspoelt zelfs de vijgenboom voor een deel.
Het zouden nu minder trossen moeten zijn, en misschien is dat ook wel zo, maar minder druiven? Vergeet het maar. Daarnaast hebben ze minstens driemaal het formaat van die van de vorige lichtingen.
Na een paar weken druiven uit het vuistje, druivensap bij ontbijt, lunch en diner, druivenjam, druivenijs, druiven in de salade en alle andere mogelijke variaties die ik kan bedenken of vinden op internet, barsten koelkast en voorraadkasten uit hun voegen, is het druiveneinde nog steeds niet in zicht en heb ik het helemaal gehad met mijn parra.
Maar ja, de schaduw die hij geeft is wel heerlijk.
Wat te doen?

Zoals wel vaker blijkt de oplossing om de hoek te liggen. In Málaga om precies te zijn, op de hoek van Capuchinos en Lara.
Daar valt mijn oog op een keurige rij plastic tasjes aan de vuilcontainer.
Als ik nieuwsgierig probeer te ontdekken wat er in een van de tasjes zit, zegt een oud, mager vrouwtje naast me: ‘Die mag je meenemen, hoor.’
Tot mijn verbazing zit hij vol brood.
‘Van de bakker,’ klinkt het nu ter hoogte van mijn elleboog. ‘Het is brood van eergisteren, dus nog prima te eten.’
Het vrouwtje pakt een tasje, stopt die in haar boodschappenkar en na een beleefd, vriendelijk knikje kart ze verder.
Even later zie ik dat de bakker niet de enige is die zijn onverkoopbare waar niet gewoon weggooit. Er hangt ook fruit en groente tussen, en alles verkeert nog steeds in prima eetbare staat.
Tel een en een bij elkaar op en op de eerstvolgende campo-dag knip ik alle druiventrossen los. Na de mindere aan mijn mussenvrienden gevoerd te hebben doe ik de rest in bolsas van de supermercado – ik gooi die dingen namelijk nooit weg – en zet die bij de voordeur klaar.
Weer in Málaga behang ik alle vuilcontainers bij mij in de straat met zakjes. Vervolgens trek ik me  terug op het terras van cafetaria Capuchino’s Park voor een ontbijtje.
Ik heb nog maar twee happen van mijn pitufo Catalán genomen als ik mijn eerste plastic bolsa aan de hand van een glunderende struiner langs zie komen.
En even later zie ik er weer een, en daarna nog een, en nog een, en nog een.
Zelden heb ik zo heerlijk ontbeten.
Nog even, en dan heb ik vijgen in de aanbieding.

DSC01396

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

9 reacties op Hoorn des overvloeds

  1. nicole schreef:

    Wat een geweldig idee! en nog steeds schaduw voor jullie!

  2. Robert Strengers schreef:

    kun je geen ruilhandel beginnen….?

    • José schreef:

      De moestuin staat al vol met van alles. Tomaten, mais, courgette, paprika’s, meloen, granny smith’s en ga zo maar door.En daarnaast geef ik het liever weg 🙂

  3. Mattijs schreef:

    Toch was dat druivensap niet vies…

  4. Carmen Gatsonides schreef:

    Mooi, daar word je blij van!

  5. hanneke veelwaard schreef:

    Hallo Jose, ik ben Hanneke en ik woon sinds 2 jaar in Mallorca, nu in Petra. Ik vind het een prachtig gevoel geven deze liefdadigheid, zowel voor de mensen die t kunnen gebruiken als voor jouzelf…. maar hoe kom jij to h in vredesnaam aan een goed gevulde, groeiende, bloeiende moestuin. Wat ik ook probeer, t lukt niet. Ik heb t geprobeerd in de campo en nu in potten en bakken maar of t komt niet op, of t groeit te langzaam of te snel , maar opbrengst geeft t niet! Veel bruikbare info kan ik niet vinden, toen las ik jou verhaal en dus vandaar mijn vraag…..ik hoop dat je mij kunt helpen, ik wens je nog veel plezier met je druivenschaduw, groetjes hanneke

    • José schreef:

      Hoi Hanneke,

      Ik ken de grond niet in Petra, maar normaal gesproken moet je op elke grond, mits goed bemest, een moestuin kunnen laten gedijen. Deel 1 is altijd het loswerken van de aarde. Daarna goed mesten. Ik gebruik geitenmest die een jaar oud is (maar andere mest gaat natuurlijk ook). Als die er goed doorheen gewerkt is, maak ik een langgerekte heuvel, leg daar de druppelslang op en dek ik alles af met zwart plastic. Waar de druppelaars zitten van de slang zet ik dan daarna de plantjes of zaai ik. Ik geef alles 1 keer per dag water. Succes 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *