Kaarslicht en groene biermannetjes

Wie is niet ooit met liefdesverdriet, een fles wijn en een rap leeg rakende zak chips rond het middernachtelijke uur op de begripvolle stem van Jan Veen gestuit?
Dan begrijp je waarom de naam van restaurant La Luz de Candela onmiddellijk associaties met het Nederlandse radioprogramma Candlelight bij me oproept.
Positieve in dit geval, we zijn op zoek zijn naar een rustige plek om met vrienden bij te praten. Een heikele klus in Málaga omdat hier in de meeste gelegenheden het gemiddeld aantal decibellen een flink stuk hoger ligt dan bijvoorbeeld in Nederland. Maar met een restaurant dat de naam Kaarslicht draagt kunnen we aardig op de goede weg zitten.
‘Is het een beetje betaalbaar,’ vraag ik aan een over recensiepagina’s surfende José.
Niet onbelangrijk, straks belanden we in een uitgestorven sterrenrestaurant en moeten we na afloop aan de afwas om de rekening te voldoen.
‘Zo te zien is het goed te doen. En ze hebben veel streek- en seizoenproducten en een ruime wijnkeuze. Goede recensies ook.’
‘Is er ook wat vegetarisch?’
‘Niet superveel, maar er zijn wel volop visgerechten. En het is Frans georiënteerd, weer eens wat anders.’
Kaarslicht, een vleugje la Douce, lekkere wijn en goed gezelschap.
¿Que más quieres?
 
Nou ja, een goed snookercafé wellicht. Sinds er snookerkampioenschappen over het beeldscherm sukkelen krijg ik José ’s avonds amper nog de deur uit. Maar dit terzijde.
‘Je hebt om halfacht gereserveerd?’ hijg ik verbaasd terwijl ik hem probeer bij te houden en tegelijkertijd een vergeten rits omhoog werk. ‘Dat is wel megavroeg.’
‘Dat leek me handig. Ruud en Marije moeten daarna nog een uur terug naar huis rijden.’
Daar zit wat in. En in elk geval hoeven we zo niet bang te zijn voor een eventuele halfzeven hongerklop. Veel Nederlandse vrienden weten niet dat de meeste keukens in Málaga pas om halfnegen opengaan.

images-2
Als we in Calle Dos Aceras de drempel overstappen worden we hartelijk begroet door de eigenaar. Vanwege het gedempte licht denk ik even dat we daadwerkelijk bij kaarslicht zullen dineren, maar dan gaan de dimmers omhoog, klinkt er een relaxt jazzy muziekje op en blijken we in een sfeervolle en toch ook gelijk een beetje huiskamerachtige ruimte te staan. Originele kunst aan de muren, boeken (op de ruggen zie ik veel titels van de grote Franse keukenmeesters en ze zien er veelvuldig gebruikt uit; een goed teken voor smulpapen) en heel veel flessen wijn.
Ik maak net een verkenningsrondje langs de tekeningen en schilderijen als onze vrienden arriveren, met in hun kielzog nog wat gasten.
De sfeer is uitstekend, de muziek staat niet te hard, we hebben een mooi centraal tafeltje, kortom alles is perfect, tot we de kaart voor ons neus krijgen en niet kunnen kiezen.
Het wordt nog ingewikkelder als we te horen krijgen dat er buiten de kaart om nog een aantal gerechten zijn. Stuk voor stuk klinken ze spannend, exotisch of met combinaties van ingrediënten die we minstens willen proeven.
‘Waarom nemen jullie niet meerdere gerechten para compartir,’ reageert de eigenaar op onze keuzestress.
Samen lopen we de kaart door. Uiteindelijk besluiten we een stuk of tien hele en halve raciones met elkaar te gaan delen.
Ook de wijnkeuze is niet eenvoudig. Maar na er een paar geproefd te hebben blijkt een wijntje uit het wat duurdere segment de paar extra euro’s meer dan waard.

download-1download

We smullen van het ene na het andere gerecht dat op tafel komt, praten alsof we elkaar jaren niet gezien hebben en smeren de keel met slokjes fruitige, soepele wijn.
Af en toe kijk ik om me heen en zie dat de andere gasten het eveneens uitstekend naar de zin hebben.
Niet opdringerig maar wel heel alert lopen de twee mannen die bedienen af en aan om een nieuw gerecht te brengen, wijn bij te schenken of gewoon om te checken of alles goed zit.

images-1Na een heerlijk toetje en de onvermijdelijke chupito nemen we even later op straat afscheid van ons gezelschap.
En dan zie ik ineens een groen bierflesje op en neer springen, een deur of drie verder.
Het is dan wel geen roze olifant, maar voor de zekerheid knijp ik toch maar in mijn arm.
‘José, zie jij wat ik zie?’
‘Dat is de buurman, een heel aardige man.’ De eigenaar van La Luz de Candela is achter ons opgedoken.
Ik kijk wat beter naar het rondhuppelende flesje Heineken en zie inderdaad een gezicht, twee benen en twee armen uit het schuimrubber steken. En die armen zwaaien naar ons.
‘Zijn zaak is net open. Ga even een kijkje nemen, hij vindt dat vast heel leuk.’
Inderdaad, als we een stap in zijn richting doen gaat het bierflesmannetje nog harder tekeer; door het kleine hoofd dat uit het kolossaal schuimrubberen pak steekt heeft hij iets weg heeft van een enthousiaste kabouter.

ingangEenmaal bij hem worden we de trap op geloodst naar binnen en dan zijn we in een spiksplinternieuwe op een Irish Pub lijkende kroeg beland.
Nou ja, kroeg. Als we het eerste deel van de toog en de nisjes en zitjes zijn gepasseerd, blijkt dat we nog maar een derde van het geheel hebben gezien.
De totale ruimte is werkelijk enorm. Ik zie een podium en bedenk dat hier makkelijk een paar honderd mensen een concert zouden kunnen bijwonen.

julioOndertussen vertelt Julio, het bierflesje heeft onze uitbater intussen uitgedaan, over de wilde plannen die hij voor zijn toko in petto heeft. Concerten, feesten, het WK-voetbal op een groot scherm, noem het en hij organiseert het.
‘En wat vinden jullie van het thema van de kroeg?’
Nu pas valt me op dat het hier wel een pub-achtig geheel is, maar dat je tevens het gevoel krijgt met een tijdmachine naar het koloniale Afrika te zijn gezonden. De oude foto’s, kaarten en attributen lijken regelrecht uit het begin van het 20e eeuwse donkere, dan wel lichte Afrika te zijn gekomen en wanneer ik al rondkijkend dichter naar het podium dwaal beland ik zomaar in het Egypte van die oude Lawrence of.

2aceras-0246504‘Renata, kom eens!’ Een zeer enthousiaste kreet van José.
Ik tref hem in het achterste deel van de zaal aan bij een dartbord en een pooltafel.

poolJulio staat naast hem en de onderhandelingen zijn al begonnen.
‘Je zou hier perfect kunnen snookeren. Er is genoeg ruimte.’ Met zijn lange benen meet José de meters uit die voor een snookertafel noodzakelijk zijn. ‘Ik weet zeker dat je daar extra klanten mee trekt. Mij heb je in elk geval binnen.’
Julio lijkt het duidelijk geen slecht plan te vinden. Samen bekijken de mannen nog even de mogelijkheden van twee andere locaties om dan toch weer bij deze plek uit te komen.
Er vindt hier iets bijzonders plaats. Een mannending. Een snookerding. Twee paar ogen glimmen van pret bij het vooruitzicht: Julio ruikt de mogelijkheden, José eveneens.
En nu ik er beter over nadenk ontvouwen zich voor mij ook de nodige perspectieven. Nooit meer naar die ellenlange en saaie snookerkampioenschappen op televisie hoeven kijken en de beste wortel die er bestaat om mijn gade de deur uit te krijgen: zijn eigen snookertafel, omringd door fris schuimend bier.

 

 

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

5 reacties op Kaarslicht en groene biermannetjes

  1. Maartje schreef:

    Jouw smakelijke vertelsels zijn steeds zo heerlijk om te lezen Renata! En natuurlijk para compartir…

  2. Ineke v.d. ven schreef:

    Heerlijk weer om te lezen.. wat dacht ja van je eigen jamsessies daar, bandjes.. live muziek.
    Ik wist het wel als ik jou was. Heb nog wel een mega band die er past

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *