Klappertanden

Het is 18 januari, in een kustplaats halverwege Málaga en Alicante. De wind waait dwars door mijn op Nederlands weer afgestemde winterjas en de straten zijn zo goed als uitgestorven, op een paar bewoners na die, tot aan het oogwit weggedoken in dikke wollen sjaals, met tegenzin het gure weer trotseren. Geen terrassen, geen mensen die een praatje zitten te maken en aan de dikke gordijnen die voor de gesloten winkeldeuren hangen te zien doet men er alles aan om nu eens niet de hitte maar de bijtende kou buiten te houden.
De waterdichtheid van mijn laarzen heeft de strijd tegen de constante neerslag van natte sneeuw al even opgegeven en ik ril. Zo voelt het dus wanneer er een Siberisch koufront over een Iberisch schiereiland trekt.
Ik duik het eerste het beste café in om na drie passen tegen de rug van een dikke man aan te botsten en te ontdekken waar iedereen gebleven is: de halve wijk lijkt zich hier te verdringen!
Achterin de zaak staan twee tafeltjes waar verschrompelde mannetjes een kaartspel spelen en aan de glazen op tafel te zien zitten ze hier al sinds de vroege ochtend.
Tegenover hen staat een kinderwagen die door een breiende oma met de voet heen en weer wordt geschud.
Een groepje bouwvakkers verorbert het dagmenu en de fles sterke drank die rondgaat doet vermoeden dat er vandaag niet veel meer gewerkt gaat worden.
Bij de elektrische kachel zit een keurig heertje een dutje te doen.
Een andere man leest een boek; verder lijkt ieder hoekje en gaatje opgevuld met mensen die praten, luisteren, lachen of in gedachten verzonken zijn.
Gelukkig wijst de barman me op een minuscuul vrij plekje aan de toog en zet ongevraagd een dampend bord groentestoof voor mijn neus.
De deur waait open en twee sterke kerels sjouwen een in een deken verpakte oma naar binnen; haar waarschijnlijke echtgenoot kreupelt er op eigen kracht achteraan. Het keurige heertje moet plaatsmaken voor oma, opa wordt ernaast neergepoot en de barman rent eropaf met twee carajillos.
‘Twee jaar geleden is er een buurvrouw overleden,’ verklaart hij bij terugkomst. ‘Kon haar elektriciteitsrekening niet meer betalen. Sindsdien letten we een beetje beter op die oudjes.’
Boven het geroezemoes van gasten tettert het geluid van de onvermijdelijk televisie.
deweek
Het weer houdt stevig huis in de rest van het land: sleeën door de straten van Alicante, kapotgeslagen kusten bij Valencia, sneeuw op het strand van Málaga, vastzittende automobilisten alom en, natuurlijk, cafés die net als hier een warme schuilplaats bieden.
Dan opeens stoppen de gesprekken en is iedereen gespitst op wat de omroepster zegt. Ook ik doe mijn best het te volgen.
De koudste dag van het jaar en de prijs voor elektriciteit gaat zomaar 28,5 % omhoog?
Een golf van verontwaardiging trekt door de kroeg.
In het daaropvolgende uur kom ik een hoop te weten over de ladrones die in dit land de dienst uitmaken en begin ik te snappen waarom zoveel Spanjaarden een hekel hebben aan politici en energiemaatschappijen.

Het is koud in Spanje. Deze mededeling wordt in Elfstedentochtbestendig Nederland doorgaans met hoongelach of verontwaardiging beantwoord.
Oké, ik geef het toe: in mijn geval, als bezitter van dubbelglas, vloerverwarming en genoeg centen om de elektriciteitsrekening te betalen is het wat overdreven.
Maar niet voor de meeste Spanjaard die in zo’n karakteristiek Spaans huis of flatje wonen met een banksaldo dat ook niet echt overhoudt.
De gemiddelde Spaanse woning is niet gebouwd op koud weer. Ze zijn slecht of helemaal niet geïsoleerd, vaak in het bezit van betonnen vloer en plavuizen en de ramen enkelglazig, om over het hang- en sluitwerk maar niet te spreken.
Natuurlijk heeft bijna iedereen wel een airco of een kacheltje om de ruimte wat te verwarmen, maar wanneer je het niet illegaal kan aftappen dien je over een flinke bankrekening te beschikken om het daarmee behaaglijk te krijgen.
Spaanse elektriciteitsprijzen behoren tot de hoogste van Europa! Terwijl het loon hier een stuk lager ligt. En de tarieven kunnen zomaar van het ene op het andere moment de lucht in schieten; zoals vandaag, op de koudste dag sinds jaren.
Waarom? Ondercapaciteit, verklaren de maatschappijen. We gaan er wat aan doen, roept de overheid. Maar iedereen weet dat daar niet veel van terecht gaat komen. Ondanks, of misschien doordat, de tarieven door de overheid worden bepaald, is er niemand in de kroeg die verwacht dat ze omlaag zullen gaan. Want zestig procent gaat naar deze zelfde overheid en de overige veertig is slechts werkelijk verbruik.
‘Iedereen weet toch wat de politici in Madrid na hun carrière gaan doen? Juist, hun bedjes staan al gespreid, of in dit geval de zetels van de besturen van dezelfde energiemaatschappijen!’ legt mijn buurman me uit.
‘Maar dit is het land van de zon. Waarom maken ze het de mensen dan zo moeilijk, bijna onmogelijk, om zonnepanelen te plaatsen?’
Hij kijkt me aan alsof ik achterlijk ben.
‘Omdat ze daar geen geld mee kunnen verdienen, cariño.
Hij heeft gelijk, ik begrijp er niks van.

In de hamam van het hotel laat ik me een beetje beschaamd in het warme water zakken en besluit dat ik vanaf nu nooit meer zal klagen dat het koud is. Nou ja, dat neem ik me tenminste voor: ik ben en blijf nu eenmaal een koukleum.
Maar daar kunnen die ladrones dan weer niks aan doen, dat is de schuld van mijn tropische genen.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

8 reacties op Klappertanden

  1. Maike schreef:

    Mooi beschreven – ik kon de vochtwarme lucht in het barretje haast voelen. En heel herkenbaar: in de koude maanden helpen her alleen maar warme gedachtes en een dubbelpak kruiken voor in bed 🙂

  2. Dag Renata, leuk verhaal en tevens onthullend. Mooi beschreven vanuit zo’n bar in Andalusie, waar de warmte van de mensen onderling nog wel voelbaar is… Zie het helemaal voor me! Groet vanuit een winters Arnemuiden.

  3. Carmen schreef:

    Verbijsterend stukje zwaag!

  4. Huib schreef:

    Mooi geschreven weer Renata, heb ervan genoten. Hoop dat het weer inmiddels wat beter is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *