Málaga blijft altijd Málaga

Een man heeft soms iets goed te maken.
Als hij de favoriete panty van vrouwlief als oliefilter gebruikt heeft bijvoorbeeld.
Zo’n actie die op het moment zelf een subliem idee lijkt, maar achteraf opeens een heel stuk minder blijkt te zijn.
‘Zeg, hier zat toch het kousenwinkeltje?’ Renata wijst naar het pandje op de hoek van de Plaza de los Mártires .
Inderdaad, dat zat er, alleen heeft het nu een make-over ondergaan van kousen naar … schoenen!
En wat voor schoenen. Stuk voor stuk zijn ze prachtig, kleurrijk en zo te zien van uitstekend materiaal. Maar als ik de cijfers zie die me naast al het voetenfraais toegrijnzen moet ik toch even slikken. Een beetje genoegdoening is leuk, maar dit…
Nog voor ik Renata op andere gedachten kan brengen is ze binnen. Ik hou mijn hart vast.
Gelukkig vindt uiteindelijk zelfs deze schoenverslaafde al het moois ietwat aan de prijzige kant.
‘Ik ben bang dat ik eerst nog een tijdje moet sparen,’ schudt ze mismoedig het hoofd.
‘Zullen we kijken of La Casa de Grund open is?’ opper ik, hopend dat een hapje met het meest spectaculaire uitzicht van Málaga haar stemming weer een beetje op zal krikken.

diariosur

De wisseling van de wacht in het pandje verbaast me overigens niet. Dingen verschijnen en verdwijnen momenteel in zo’n rap tempo in Málaga dat het niet meer bij te houden is. Elke keer als ik door de stad loop zie ik weer nieuwe winkeltjes en restaurantjes.
De crisis mag dan niet helemaal voorbij zijn in Spanje, hier in Málaga is de ondernemersgeest duidelijk uit de fles.
Of het nu door de vaart der volkeren, de toestroom van toeristen of een toename van draagkrachtige investeerders komt, geen idee, maar op elke trend wordt ingehaakt.
Was een natuurvoedingswinkel tien jaar geleden nog een abstract fenomeen en gelijk de spreekwoordelijke speld in een hooiberg, nu heeft iedereen een eigen herborsteria binnen handbereik om tofu, voedingssupplementen en prijzige theetjes op te scharrelen.
En wat te denken van bier? Vroeger uitsluitend het terrein van alternatieve bierbrouwerijtjes, nu is er in elke straat van betekenis wel een speciaalbierwinkel of -café te vinden.
De hamburguesa heet opeens hamburguer, het café-restaurante een gastrobar en het zou me niet verbazen zomaar een boqueron verpakt in sushirijst voor mijn neus gezet te krijgen.
Niks mis mee natuurlijk, die verandering, maar wel ingewikkeld.
Want hoe kom je erachter of die zogenaamde trend of nieuwe formule niet een manier is om snel geld te verdienen in plaats van een lekkere spannende hap?
Het kan namelijk vriezen en dooien heb ik gemerkt.
De nieuwe gastrobar aan calle Carreteria valt wat mij betreft onder de eerste noemer, Mainake op de hoek van de Pasaje de Campos daarentegen is beslist ‘een lekkere hap’.
Maar dit terzijde.

Waar iets nieuws verschijnt, verdwijnt meestal ook iets en in de wijk Soho, waar we nu op weg naar La Casa de Grund lopen, merk je dit het beste.
De ontwikkelingen volgen elkaar hier in golven op, waarbij iedere nieuwe de voorgaande grotendeels teniet doet.
Was het eerst een rosse buurt, daarna werd het een creatief epicentrum van kunstenaars en alternatieve zaakjes, en nu barst het er van de boetiekhotels, sterrenhotels, luxe, trendy restaurants en speciaalzaken, stuk voor stuk gericht op een overvolle portemonnee.
Gelukkig zie ik dat de eeuwenoude club “De Konijntjes” zich tussen al dit gentrificatiegeweld moedig staande weet te houden.
Maar de dichtgetimmerde voorgevel van café Lolita verteld weer een ander verhaal.

flamenco-show-lolita‘Dat was een leuk tentje, hé?’
‘Zeker weten,’ beaam ik.
Wat heb ik er genoten. Het was een café waar je buurvrouw spontaan in zingen kon uitbarsten en een dronkenlap zich ontpopte tot een onontdekte Paco de Lucia; als er iets de alma van flamenco uitademde was het deze stek wel. De sluiting heeft iets te maken met burengerucht, gemeentelijke verordeningen en concurrerende toeristententen, zegt men. Het zal wel, ja.
Ongemerkt slaak ik een diepe zucht
‘Kom op, joh, niet zo somber! Hier is Grund al.’
Renata sleurt me de deur in.
La Casa de Grund is een van onze geheimpjes. Het is geen restaurant maar een multidisciplinair gemeenschapscentrum in een werkelijk schitterend gebouw.

mymadnessEr wordt hier van alles georganiseerd op het gebied van kunst, cultuur en gezondheid. Artiesten kunnen er exposeren, er zijn allerlei workshops, zoals yoga, tai chi maar ook Afrikaanse dansen, kortom: een bruisende plek. yoga_by_charoEn… eens in de week, toevallig vandaag dus, kan je er op het dakterras voor tien euries heerlijk veganistisch eten, met het voornoemde fantastische uitzicht dus.

Beduusd lopen we twee uurtjes later via de Passeo del Muelle Uno terug naar huis.
Niet vanwege het eten, dat was als vanouds heerlijk.
Ook niet vanwege de ambiance, die was om je vingers bij af te likken.
Nee, vanwege het feit dat het onze laatste keer in La Casa de Grund was. Als toetje kregen we namelijk te horen dat ze gaan sluiten.
‘Nou, de snelle jongens met de bakken geld zullen wel klaarstaan om die tent over te nemen.,’ zeg ik, balend als een stekker. ‘Ik hoop niet dat dit met alle fijne plekken gaat gebeuren. Dan wordt het hier één grote toeristenfuik, een tweede Barcelona. En dan ben ik weg.’diario-sur
Mijn oog valt op de enorme cruiseschepen die aan het eind van de haven voor anker liggen. Ik tel er zes, de ene nog groter en imposanter dan de andere.
Oei, het zou weleens sneller kunnen gaan dan me lief is.

Bijna thuis klinkt ineens muziek uit een zijstraatje. Zo te horen is het live.
‘Zullen we even gaan kijken?’ Voor Renata werkt muziek als een rode lap.
Even later staan we voor de deur van een voor ons totaal nieuwe gelegenheid.
Nog voor we kunnen besluiten of we wel of niet naar binnen zullen gaan, komt er een man naar buiten.
Hola chicos! Entra, entra!!’ Met zachte dwang loodst hij ons snel naar binnen.
Het kost ons tien minuten om bij de bar te komen voor een glas wijn en nog eens vijf om een vrij plekje tegen een muur te vinden vanwaar we de muzikanten goed kunnen zien, zo druk is de tent met Malagueños, zowel jong als oud. De sfeer is uitgelaten, iedereen heeft het duidelijk super naar zijn zin.
En wij ook.
Want één ding staat voor ons nu als een paal boven water: Málaga blijft altijd Málaga, hoe druk het er ook wordt.
Hooguit verplaatst alles zich een beetje.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

7 reacties op Málaga blijft altijd Málaga

  1. Marcel Kuijl schreef:

    Wow!
    Nu wil ik zéker weer naar Malaga……Ik hou van Andalucia met haar bloemenzee in mei, haar flamenco in een klein theatertje met foute gordijnen en mooie wijn.
    Een roos voor mijn geliefde op tafel…een roos op haar kussen in het hotelletje…
    Met mijn geliefde in mijn geliefde, Andalucia

    Bedankt voor dit heerlijke verhaal…

  2. Frans Arts schreef:

    Goede middag,
    met plezier lees ik altijd uw blog. Heb zelf 9 jaren in Málaga gewoond en gewerkt maar door ziekte van mijn vrouw moesten we dat opgeven.
    Ik ken Málaga sinds 2001 en dit stukje over Málaga geeft mijn mening weer.
    Málaga zal altijd Málaga blijven maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het een toeristenoord gaat worden zoals Torremolinos en zo.
    Al enkele malen heb ik door c/ Granada groepen schreeuwende mensen zien lopen, deels zonder t-shirt( alleen de mannen).
    Dit ben ik gewend van Torremolinos en Mallorca maar niet van Málaga.
    Het toerisme is booming met al zijn voordelen maar er zijn ook veel grote nadelen.
    Nog altijd gaat kwaliteit boven kwantiteit.
    Maar met de kerst ben ik toch weer even een weekje in Málaga en Torremolinos.

    groetjes
    Frans

    • José schreef:

      Hoi Frans,

      Zo af en toe, bijvoorbeeld tijdens de Feria (die veel Malagueños sinds een paar jaar mijden) lijkt Málaga inderdaad echt een toeristenoord, zeker in het centrum. Maar buiten dat centrum komen er gelukkig steeds meer nieuwe leuke plekjes waar de luidruchtige toerist (nog???) in geen velden of wegen te bekennen is. Probleem is dat je die zelf moet ontdekken, want zo gauw iemand erover gaat schrijven kan je het schudden. Heel veel plezier in elk geval met kerst.

  3. Carmen schreef:

    Krijg toch zin om snel weer ns langs te komen on die veranderlijke levendige stad.

  4. Fia Addicks schreef:

    Super leuk om te lezen! Zo krijg ik nog ff wat meer besef hoe chill het hier wel niet is !!! Ik ga het delen op m’n facebook :)
    Groetjes Fia (La Casa Del Perro, het leukste restaurant ever! haha)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *