Op reis met je selfie

Het selfiefenomeen, het valt inmiddels niet meer uit het straatbeeld weg te denken. Op zaterdagmiddag wandelen over Larios staat soms gelijk aan spitsroeden lopen: selfiesticks vliegen je rond de oren (en ogen) en regelmatig kan ik amper het vege lijf redden wanneer een nietsziende selfiemaniak mijn pad kruist.
Op veilige afstand is het hele gebeuren echter vermakelijk. Hordes Chinese toeristen die zich in allerlei bochten wringen om maar met zijn vijfentwintigen op de gevoelige plaat te passen, dikke, taartjes etende dames die een met slagroom besmeurd statement met opgeheven middelvinger voor op de sociale media neerzetten, ik mag er graag naar kijken.
Toch is het selfieklakken van tieners het fascinerends, zeker voor iemand die hopeloos ouderwets is en zich nooit gemakkelijk voelt voor de camera. Jongens, stoerder dan stoer, in van MTV geplukte poses, meisjes, figurerend als doorgewinterde modellen om even later in een giebelend gekke-bekken-trekken te verzanden, er is een hele generatie die opgroeit tussen miljoenen selfies.

selfiegrlsres150

Vrijdagavond, op pad met vrienden.
Juist wanneer een hol gevoel in de maag en een lichte duizel in het hoofd komt opzetten weten we in een zijstraat van Larios een net vrijgekomen tafeltje bij La Taberna del Pintxo te bemachtigen.
Goed gezelschap, een levendige medeclientèle, prima wijn, ijskoud bier en een oneindige stroom hapjes om te kiezen: het zijn dé ingrediënten om een inkakmoment mee te overwinnen en de avond aangenaam voort te zetten.
Het concept van het restaurant is simpel. Met een zeer hoge omloopsnelheid gaan de altijd vriendelijk obers met schalen tapas en pintxos rond.

Iedereen kan pakken wat hij wenst en aan het eind wordt er afgerekend aan de hand van de prikkers die in de hapjes zaten. Mensen met een dieet kunnen dit doorgeven, of binnen in de zaak aanwijzen wat ze willen eten.
Eenvoudig, lekker, en niet duur. Maar dit terzijde.
Een paar tafeltjes verderop zit een buitenlandse: een rugtasje met reisgids, handgebaren als ze met de camarero praat en het ontbreken van een vriendinnenclubje. Ze speelt wat met haar hapjes en haar mobiel. Een meisje alleen op een overvol terras in Málaga.
Ondanks de aanwezigheid van mijn vrienden word ik haar wereldje binnengezogen. Allerlei vragen beginnen mijn hoofd te bevolken. Is ze eenzaam, is ze verdwaald, komt er zo iemand opdagen die bij haar aan tafel aanschuift?
Ze strijkt haar haren naar achteren, of juist naar voren, tovert een brede lach tevoorschijn en wringt zich vervolgens in bochten om zo voordelig mogelijk een selfie te maken juist voordat ze een hapje neemt. Daarna wordt de pintxo terug op het bord gelegd, verdwijnt de glimlach van haar gezicht en begint een staren in de leegte, het mobieltje nog steeds startklaar in haar hand. En dat ritueel herhaalt zich even later.
Als een van de obers aanbiedt een foto van haar te maken, wuift ze hem weg alsof hij zojuist haar slaapkamer is binnengedrongen.
Het is haar selfiewereld, van haar alleen: staren, een hapje veinzen, poseren met stralende lach of verleidelijke blik, het eten wegleggen en weer verder staren. Een vakantiebeleving via Instagram, ik word er licht mistroostig van.
Gelukkig voor mij laat ik me even later afleiden door de laatste roddels en de verrukkelijke ensaladilla rusa die opeens voor mijn neus verschijnt en vergeet ik het meisje.

De volgende dag is er in Málaga een ware epidemie van alleengaande selfietoeristes (raar maar waar, de mannelijke variant is niet te bekennen) uitgebroken. Ik bespeur er een op een terras bij de haven, een piepjonge op de markt die iets met fruit van doen heeft en een langbenige gespecialiseerd in selfie-in-de-branding fotografie.
Ter hoogte van de kathedraal raak ik in een toeristische rondleiding verstrikt en valt mijn blik op een jonge vrouw die zich wat van de groep afgezonderd heeft. Ze heeft geen selfiestick, waardoor het een hele onderneming wordt zich samen met het bouwwerk te vereeuwigen. Dus bied ik aan dat voor haar te doen.
Ze reageert betrapt, geschrokken en een beetje beschaamd, alsof ze zich nu pas realiseert dat iedereen getuige is van haar intieme fotomomenten.
‘Dank je,’ hakkelt ze in gebroken Engels. ‘Ik… euh… het is voor mijn vrienden op Facebook. Die willen per se…’
Terwijl ik me concentreer op het nemen van de voor haar meest voordelige positie, maak ik een grapje om wat van haar ongemakkelijkheid weg te nemen. Het werkt niet. Wanneer ik haar mobieltje teruggeef, stort ze zich snel in de anonimiteit van haar medetoeristen.
Later, wanneer ik het groepje in de buurt van Merced zie opduiken blijkt ze zich aardig hersteld te hebben. Compleet geabsorbeerd door een vakantiebeleving die niemand met haar deelt, schiet ze selfie na selfie.
Waarschijnlijk vindt ze het dé manier van reizen. Geen onverwachte problemen met medereizigers, onaangename ontmoetingen of verwachtingen die niet uitkomen. Geen zweetluchtjes, luidruchtigheid en zelfs het eten hoeft niet te smaken zolang het er maar goed uitziet. Ideale plaatjes van ideale momenten, een vakantiebeleving zoals je die zelf fabriekt.
De alleengaande selfiereiziger, misschien is het wel het reizen van de toekomst. Wie zal het zeggen?
Ik heb een hol gevoel in mijn maag.
‘Laten we een hapje doen bij La Taberna del Pintxo.’
‘Weer al?’ reageert José verbaasd.
‘Ik heb even behoeft aan wat mensen om me heen.’

La Taberna del Pintxo Larios
c/ Alarcón Luján 12
Málaga
Dagelijks geopend van 08.00 – 00.00 uur.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op Op reis met je selfie

  1. Louis Nierijnck. schreef:

    Wanneer worden die prachtige ‘malagaartjes’ eens gebundeld en gepubliceerd Renata? Leuk cadeau voor de feestdagen.

    • Renata schreef:

      Dank je, Louis :)
      Deze feestdagen gaat dat niet gebeuren, maar zeker een goed idee om over na te denken.
      (maar blijf ze vooral voorlopig online lezen)

  2. Maike schreef:

    Ben blij om te kunnen zeggen dat ik in twee weken alleen reizen niet EEN selfie heb genomen :-)

    • Renata schreef:

      Ha! Dan geldt voor jou vast dat ‘interactief’ gelijk staat aan ‘in levende lijve’?
      Gelukkig maar (behoor ik toch nog niet tot het uitgestorven ras der dino’s)

  3. Carmen Gatsonides schreef:

    Weer een vermakelijk edoch eigenlijk triest stukje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *