Over boeken, moestuinieren, mañanamannen en chaos in het hoofd

Mijn hoofd loopt over en mijn moestuin idem dito.
Een rampzalige samenloop van omstandigheden, waarbij kop-staartverwarring zich tot het oneindige lijkt uit te strekken.
In ieder geval zolang de regenval blijft duren aan de ene kant, terwijl ondertussen de gedachtes zich blijven opstapelen omdat ik de laatste punt van mijn boek nog niet heb kunnen zetten.
Ik ben namelijk een fervent moestuinfullnes-beoefenaar.
Ontspannen met de vingers in de klei en in het hoofd slechts ruimte voor plantjes is mijn manier om in de “nothingbox” (zie vorige blog) te geraken en hét middel om mijn schrijversmodus op pauze te zetten en de personages, zinsconstructies en puntjes op i-en een halt toe te roepen.
Alleen gaat het hem dit keer niet worden, weet ik wanneer ik al na twee stappen tot de knieën in de modder zink.
Wat nu?
Hoe zet ik nu mijn zinnen om tot zennen?

Dan valt mijn oog op het appartement dat bij ons huis hoort. Het is de favoriete logeerplek van vrienden en familie maar gedurende de rest van het jaar doen we er niets mee.
En al jaren hikken we tegen het wel of niet verhuren ervan aan.
In schrijfmodus zijn we namelijk tamelijk “op onszelf” en om dan wildvreemde mensen in ons paradijsje toe te laten… je weet nooit wat voor vlees je in de kuip gaat krijgen.
Aan de andere kant: nieuwe mensen ontmoeten zorgt er wel voor dat we niet wegkwijnen als excentrieke zonderlingen op de campo. En wie weet krijgen we gasten die later tot markante karakters in een van de boeken kunnen worden geboetseerd.
“Elk nadeel heb se voordeel”, zoals Cruijff tenslotte altijd zei.
Al spelend met het idee stap ik daarom naar binnen en kijk om me heen. Douche, toilet, slaapruimte, een keukentje en woongedeelte, toch wel een fijn plekje. Lekker licht ook, en het uitzicht niet te versmaden: de Maroma, het golvende landschap, het stuwmeer, in de verte de zee…

Waanzinnig uitzicht

 

Echt zonde dat we het zo weinig gebruiken.
Ik loop weer naar buiten en laat me op een ligstoel zakken. Op wat gekwetter van vogels na heerst er hier op het terras stilte.
Terwijl de zon mijn door het schrijven stram geworden botten verwarmt daalt er rust neer in mijn hoofd.
Rust!
Als door een bij gestoken vlieg ik overeind.
Natuurlijk! Ik ga er gewoon mee aan de slag. Verstand op nul en de boel opknappen: mindfull verven werkt beslist zo goed als tuinieren.
Maar ik moet wel even uitzoeken hoe dat verhuren precies in zijn werk gaat, en eigenlijk mag dat ene plekje wel gestuukt worden, en misschien een ander tafeltje in het zitgedeelte, en als ik nu gelijk ook eens werk maak van die vloerverwarming en –koeling?
Vol nieuwe energie en plannen ga ik aan de slag, vergetend dat het in Spanje met zijn mañanamannen wel eens anders loopt dan verwacht.

Zo kan de vrachtwagen die spullen komt brengen bijvoorbeeld een lekke band voor je huis in de campo krijgen.  En omdat de chauffeur toevallig zijn reserveband is vergeten ben je even later twee uur onderweg om die op te halen.Of komt de fontanero doodleuk drie keer niet opdagen om, als hij er dan eindelijk is, precies dat ene verbindingsstuk niet bij zich te hebben wat nodig is.
En dat als hij eindelijk de klus geklaard heeft de verbinding twee dagen later blijkt te lekken ik dit in feite had kunnen verwachten.
Een griepgolf die de ene helft van de mañanamannen uit het veld slaat, regenval waardoor de andere helft halverwege ons huis vast komt te zitten in de barro, leidingen die door weersomstandigheden dan wel eerdere “bedrijfsongelukjes” het loodje leggen: uiteindelijk is het niet veel meer dan wat er in een gemiddeld winterseizoen op de campo aan de hand kan zijn.
Over het vergunning aanvragen voor een officiële casa rural bij de Junta de Andalucia en de papierwinkel die daarbij hoort zal ik het daarom maar niet hebben.
Kortom, een fantastisch plan om straks het appartement te gaan verhuren maar van de gehoopte rust komt niet veel. In plaats daarvan wordt mijn hoofd bevolkt door problemen, obstakels en alle beren die ik daar zelf nog eens bovenop gooi.
Maar wonder boven wonder, toch lukt het me om mijn nieuwe roman op tijd af te krijgen. Ik hoef alleen nog maar een synopsis te maken en dan kan het manuscript naar de uitgever.
En geloof het of niet, uiteindelijk is ook het appartement (verhuur)klaar. Het enige wat nog ontbreekt is een groot expansievat voor de vloerverwarming cq koeling dat ik besteld heb.
‘Een levertijd van maximaal een week,’ sprak de leverancier met volle overtuiging.
Het is nu drie weken en even zoveel bezoeken aan de zaak later, maar een expansievat? Nada.
Voor de vierde keer klop ik aan bij een baliemedewerker.
‘Sorry, hoor, maar de fabriek heeft wat leveringsproblemen.’
Tja, dat heb ik meer gehoord. ‘Maar wanneer komt hij dan,’ vraag ik.
‘Geen idee.’ De knul schokschoudert en gaat verder met artikelen prijzen. ‘Over een week si tienes suerte (als je mazzel hebt).’
Of het nu door het suerte komt of omdat mijn zen gevoel al weken ver te zoek is, weet ik niet, maar ineens ontplof ik.
‘¡Suerte! Wat heeft suerte daar nu mee te maken. Jullie moet dat gewoon regelen!’
Ik kan het coño nog net op tijd inslikken.
Weer een schokschouder: ‘Sin problemas.’
De man loopt naar de kassa, haalt daar mijn aanbetaling uit en smijt het geld op de toonbank.
‘Dan is hierbij uw bestelling geannuleerd,’ zegt hij en scheurt de bestelbon in stukken.
Ik sta zo met mijn mond vol tanden dat hij openvalt.
Dan herinner ik me de woorden van Jorge, mijn buurman en beste vriend hier in Spanje.
‘José, als je écht ergens een probleem hebt, of het nu in een restaurant is of in een winkel, vraag gewoon naar het libro de reclamaciones.’downloadDus veeg ik de papiersnippers bij elkaar, stop ze in mijn zak en zeg: ‘Prima, en mag ik dan ook meteen het libro de reclamaciones van je ?’
‘Ja hoor, ik ga het meteen voor u halen.’ En weg is de baliemedewerker.
Nou Jorge, denk ik, dat libro de reclamaciones is iets van vroeger of zo want aan de reactie van deze man te zien vindt hij het absoluut niet erg dat ik erom vraag.
Maar als er even later opeens een keurige heer in kostuum voor me staat die me beleefd vraagt of ik even mee naar zijn kantoor wil komen, voel ik dat Jorge misschien toch gelijk gaat krijgen.
‘Sorry, sorry, sorry mijnheer, dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren,’ begint de man als ik plaats genomen heb. ‘Natuurlijk krijgt u van mij het klachtenboek als u daarop staat, maar misschien kunnen we samen eerst proberen of we niet tot een oplossing kunnen komen.’
En jawel hoor, na een aantal telefoongesprekken vindt de directeur, want dat staat onder zijn naam op het bordje, een expansievat voor me dat gegarandeerd binnen een week geleverd kan worden. Het is wel drie keer zo groot dan het vat dat ik heb besteld, maar eerlijk gezegd komt me dat best goed uit.
‘En de prijs?’ vraag ik.
‘Minuutje,’ antwoordt de directeur. Hij pakt een rekenmachine uit de lade en begint er driftig op te tikken. Als hij daarmee klaar is laat hij me het resultaat zien.
En Jorge heeft gelijk, het libro de reclamaciones is een wondermiddel in Spanje. Echt het beste boek dat er is.
Alhoewel, ik hoop natuurlijk dat mijn nieuwe boek dat straks blijkt te zijn.
En mocht u het appartement willen boeken, er ligt een libro de reclamaciones.
Al weet ik zeker dat u het niet nodig zult hebben.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

4 reacties op Over boeken, moestuinieren, mañanamannen en chaos in het hoofd

  1. Ineke van de Ven schreef:

    Heerlijk verhaal José, ik ga er eens over nadenken…over dat boeken 🙂

  2. Robert Strengers schreef:

    Ik zou er niet tegen kunnen denk ik, maar om te lezen is het heel erg leuk!

    als we nou wat optredens in de buurt zouden kunnen krijgen, willen we graag langskomen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *