Over poep, engelenpis en inspiratie

Op sommige dagen voelt mijn schrijverij gelijk waden door dikke stront en vandaag is zo’n dag. Ik maak omtrekkende bewegingen via de moestuin, piel ongeïnspireerd op de piano en mijn werkkamer is inmiddels kraakhelder en opgeruimd. Toch blijft het document op de computer angstwekkend wit.
Een leeg tekstvel en een leeg hoofd, welke trucjes ik ook uithaal, er is nul komma nul inspiratie. Geen goddelijk ingrijpen, de geest blijft in de fles en zelfs de aanblik van een nijver zwaluwnest geeft me niet het duwtje eens lekker op het toetsenbord los te gaan.
Het kost Jordi dan ook geen enkele moeite om me over te halen mee te gaan op excursie.
De afgelopen dagen heb ik ontdekt dat Jordi een ware wijze uit het Oosten is, een wijnwijze uit Alicante wel te verstaan. Dus als hij vindt dat een bezoek aan een bodega in Ronda de moeite waard is, dan heeft ondergetekende wijnverslaafde er geen enkele moeite mee de knipperende cursor van zijn computer nog een dag langer aan zijn lot over te laten en sta ik tien minuten later startklaar bij de auto.
Onderweg vertelt Jordi me dat de bodega die we gaan bezoeken niet van een Spanjaard is maar van een heuse Tiroler wijnboer, uit een geslacht dat al sinds 1700 het betere druivennat weet te produceren. 35 jaar geleden is de man vanuit de Alpen naar het Spaanse zuiden afgezakt met als missie de Rondawijnen weer op de kaart te zetten.
Aangekomen op Finca Sanjuiela is het duidelijk dat hier inderdaad geen Spanjaard woont. Ondanks de rode tejas en de groene nokpannen ziet het huis er Duits uit met zijn grote, apart ramen en strakke vormen. En dan heb ik het nog niet eens over de tuin die met de precisie van een nagelschaartje getrimd is.

02_1

Onze wijnboer Friedrich Schatz echter heeft het internationale uiterlijk van een levensgenieter: vriendelijke ogen, een grijns die van geen wijken weet, een ietwat rode neus – zon of wijn of misschien wel allebei – en een buikje dat getuigt van het goede der aarde.
Na de kennismaking vertelt hij ons in rad Spaans hoe hij zijn bedrijf heeft opgezet. Welke geplante kruiden insecten werend zijn, hoe hij druivenplanten krent en bladeren weghaalt voor precies de juiste hoeveelheid zonlicht; kortom een cursus biologisch wijnboeren in een notendop met een enthousiasme waar een La Vuelta verslaggever jaloers op zou worden.
Voeg daarbij het genot waarmee hij telkens een druif van een andere druivensoort in zijn mond stopt om ons nog voordat we er zelf een geproefd hebben duidelijk te maken hoe heerlijk en compleet anders deze weer is en het water loopt me in de mond bij de gedachte aan de wijnproeverij straks.
Tot hij naar de doezelende os in de wei naast de wijngaard loopt, zich voorover bukt en een greep doet in… de ossenstront?
Met de poep in zijn hand wenkt hij ons mee te komen naar de bodega.
‘Oké, opgelet nu.’ Met een grote grijns houdt hij de bolus omhoog. ‘Hiervan draai ik eerst een balletje ter grote van een golfbal en laat die drogen.’
Uit een houten kistje tovert hij de hoorn van een koe tevoorschijn.

20110915andalusien785-420x280
‘Is de drol helemaal droog dan prop ik hem in deze hoorn. Zie je die richels hier? Het zijn er zeven. De os moet namelijk zeven jaar oud zijn.’
Een praatje poep? De hoorn des overvloeds? Ik sta met mijn oren te klapperen.
‘De hoorn stop ik dan een winter lang onder de grond. In de lente graaf hem weer op en vermeng hem met putwater.’
Het klinkt meer naar hekserij dan naar wijn verbouwen. Ik voel mijn scepsis met ieder woord toenemen.
‘Het mengen met water in een ton is een kunst apart. Je moet eerst met een speciale stok de inhoud naar rechts draaien tot je de bodem van de ton ziet en dan plots naar links. Zo creëer je namelijk orde gevolgd door chaos. ¿Entiendes? En dat doe je een uur lang om het water nog eens extra te dynamiseren.’
Hij werp ons een ernstige blik toe. ‘En om niets van die dynamiek te verspillen moet je het daarna binnen een uur verstuiven over de wijngaard.’
Je reinste hocus-pocus. Het liefst ging ik nu weg, ik hou er niet van wanneer er letterlijk bullshit op mijn mouw wordt gespeld.
Maar de tafel met tapas en fonkelende flessen wijn lonkt wel heel erg.
Dus luister ik geduldig naar hoe duizendblad de magnetische krachten van Venus op de druif overbrengt, kamille de invloed van Mercurius regelt en je eikenschors, paardenbloemen, valeriaan en paardenstaarten, al dan niet een paar maanden in hertenblazen of ingewanden onder de grond bewaard en toegepast bij volle maan, voor een vruchtbare, biodynamische grond zorgt.
Als we eindelijk richting heerlijkheden lopen stoot Jordi me aan.
‘Geweldig verhaal, hè?’

Jordi

Jordi

Meent hij dit nou of neemt hij me in de maling?
Voor ik het hem kan vragen, begint Friedrich uit te leggen welke wijnen we gaan proeven en blijkt hij naast een zweverige heks ook een zeer aardse zakenman te zijn. Op het etiket van iedere wijnsoort staat namelijk dik gedrukt een letter van zijn naam. De S van Schatz is voor de Chardonnay, de C voor de Pinot Noir en de H hoort bij zijn Acinipo. Simpel en duidelijk, hier komt geen enkele metafysica bij kijken.
De eerste slok van wijn nummer een is alsof er een engeltje over mijn tong piest, bij de tweede wijn kom ik bijkans los van de grond en de derde brengt me volledig in hoger sferen.
Normaal moet je bij wijnproeven de wijn uitspuwen maar die doodzonde kan ik onmogelijk begaan. En de rest van het gezelschap ook niet, zie ik.
Ineens bekijk ik de lachende Friedrich voor me met andere ogen.
Deze man is geen heks, hij is een tovenaar.
Een halfuur later verlaat ik de bodega met een SCHATZ-kistje onder mijn arm – als je niet kunt kiezen kan je beter van elke fles er eentje nemen – en realiseer me dat er meer is tussen de Spaanse hemel en aarde.
Nog diezelfde avond schrijf ik het hoofdstuk van mijn boek af… geïnspireerd door een heus heksenwijntje.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Finca Sanguijuela
Ctra Ronda – La Vieja, km 0,5
Ronda, Málaga
tel: 952871313

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

20 reacties op Over poep, engelenpis en inspiratie

  1. Eric schreef:

    Een flesje naar Doorn lijkt me zeer raisonnabel.

  2. nicole schreef:

    Mijn idee Eric! Volgende keer graag een flesje mee naar hier of misschien beter, volgend jaar als we ergens samen eten. Heerlijk stukje.

  3. Maike schreef:

    Zo te lezen was Friedrichs Schatztruhe zelfs goed voor dubbele inspiratie 🙂 Prost!

  4. Ineke v.d. ven schreef:

    Héérlijk weer.
    Blij dat de inspiratie kwam boven borrelen.

  5. Ria Schraverus schreef:

    Hoi maatje, van harte gefeliciteerd met je nominatie, dat is dik verdiend! Groetjes, Ria

  6. Loes en Pie schreef:

    Wij duimen, houden de fingers crossed, hoefijzeren en konijnenpoten voor je !

  7. Robert Strengers schreef:

    Ik zal straks op je proosten José!

  8. Ineke van de Ven schreef:

    Gefeliciteerd met het mooie nieuws, ik ga duimen voor je

  9. Maryke Brannin schreef:

    Geweldig, CONGRATULATIONS, Jose!
    Am crossing every limb and eye. Your blog is so enjoyable and I am always transported back to your spectacular Villa when I read your stories. Miss you, XXX M

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *