Papieren tijgers

‘¿Hola? Josefoes Antonioes Hennekam? ¡Escucha! U heeft een schuld van 500 euro bij ons uitstaan. We gaan nú juridische stappen ondernemen, dus daar komt nog een flinke boete bovenop.’
‘Sorry, maar met wie spreek ik?’
‘Met Carlos G., advocaat van de parkeerplaats.’
‘Huh? Advocaat van de parkeerplaats?’
‘Ja…’ een diepe zucht blaast in mijn oor, ‘… die onder het voetbalveld.’ Punt. ‘Waar u een parkeerplaats hebt.’ Punt. ‘Volgens Señora Maria J. bent u de nieuwe eigenaar van no. xxx.’ De laatste nadrukkelijke stilte wordt gevolgd door nog een zucht.
Muchas gracias, dan weet ik nu tenminste waar het over gaat. Ik ben inderdaad de eigenaar van no. xxx.’
‘Ja en u heeft nog nooit betaald voor onderhoud, personeelskosten en administratie en de schuld is ondertussen opgelopen tot boven de 500 euro. Die gaan we nu innen via het gerecht met een boete die…’
‘Hé, hé, hé, wacht eens even. Ik betaal daar toch elke maand voor?’
‘Nee hoor, u heeft nog nooit betaald.’
‘Hoe kan dat nou? Ik heb u toch toen ik de parkeerplaats kocht alle gegevens voor automatische betaling gemaild?’
‘Nee hoor, wij hebben nooit een email van u ontvangen.’
‘Nou, volgens mij wel. Maar goed, daar gaat het nu niet om. Ik heb dus blijkbaar nooit betaald. Alleen wist ik dat niet. Automatische betalingen gaan van een rekening waar ik verder zelden naar kijk. Maar ik zal het nakijken en als het zo is, betaal ik natuurlijk.’
¿Qué?… U betaalt de 500 euro???’
‘Ja natuurlijk, dat zeg ik toch.’
‘En wanneer dan?’
‘Zo snel ik het heb nagekeken. Zal ik u mijn mailadres geven zodat u mij de gegevens kunt sturen?’
Si, si, por favor.’
‘Ik zal het spellen, dat voorkomt fouten.’
Ik spel mijn email-adres letter voor letter volgens het Spaanse alfabet. Ik heb daar ondertussen zoveel ervaring mee dat ik het zelfs slapend kan.
‘Heeft u het?’
‘Ja hoor, ik stuur u nú de gegevens.’
‘Oké. Dan kijk ik er meteen naar.’
Ik beëindig het gesprek.
Voor de zekerheid controleer ik mijn rekening en ontdek dat er na de eerste betaling nooit meer een bedrag is afgeschreven.

Zes uur later, aan het eind van de middag: nog steeds geen mail van mijn grote vriend Carlos G.
Ik sms hem voor de zekerheid mijn mailadres nog een keer.
Vijf minuten zie ik dat hij de eerste keer een “n” vergeten is. Maar nu heb ik alle gegevens binnen.
Denk ik.
Het nummer van mijn parkeerplaats met alle details staat erop. Mijn totale schuld idem. En natuurlijk dat er direct/meteen/per omgaande betaald dient te worden want anders zullen zwaarwegende juridische stappen mijn deel zijn…
Alleen… er staat nergens hoe ik kan betalen.
De geërgerde zucht die mijn strottenhoofd verlaat klinkt als een kopie van die van grote vriend Carlos G., dus besluit ik eerst drie blokjes om te gaan alvorens hem een mail te sturen.
Dat ik een IBAN nummer nodig heb. Om het bedrag over te maken.
Mijn intussen opgediepte mailwisseling van meer dan twee jaar geleden voeg ik erbij. Dan kan hij zien dat de fout toch echt niet bij mij ligt.
Per omgaande krijg ik een rekeningnummer toegestuurd.
Ik log meteen in bij mijn bank. Want ik wil er vanaf, stante pede en vandaag nog.
Ik tik het nummer in, vul de rest van de gegevens in en druk op enter.
‘Ongeldig IBAN-nummer’ verschijnt er op mijn scherm en de overboeking verdwijnt.
Shit, nu moet ik alles opnieuw invullen.
Weer vul ik het nummer cijfer voor cijfer in en controleer het voor de zekerheid twee keer. Dit keer moet het goed gaan.
‘Ongeldig IBAN-Nummer.’
Knippen en plakken dan maar.
‘Ongeldig IBAN-Nummer.’
Carlos G. heeft me dus een verkeerd nummer gestuurd.
Ik pak mijn mobiel.
‘Carlos, het nummer dat je me hebt gestuurd klopt niet.’
‘Dat kan niet. Noem het eens op.’
‘ES00817448…’
‘¡Alto! Die 8 moet een 9 zijn. Foutje van mijn secretaresse, ze is hier nog maar net. Adios!’
‘Wacht… wacht… misschien beter de rest ook…’
Maar hij heeft al opgehangen.
Je raadt het al. Ook dit keer geen geldig IBAN-nummer.
Dus bel ik weer.
Was Carlos hiervoor kort aan de kar, nu klinkt hij geïrriteerd.
‘Wat nú weer, José Antonio?’
‘Het nummer klopt nog steeds niet Carlos.’
‘Dat kan niet. Ik ken mijn eigen banknummer toch zeker wel.’
‘O, ik dacht dat jouw secretaresse…’
Bruusk breekt hij me af.
‘Noem me het nummer nog maar een keer!’
Dit keer moet een 3 aan het eind een 4 zijn en ben ik net op tijd om hem te zeggen dat hij aan de telefoon moet blijven tot de overboeking gelukt is.
En dat laatste gebeurt. Eindelijk.
Wanneer ik ’s avonds in bed kruip ben ik blij dat deze dingen niet dagelijks gebeuren.De volgende morgen open ik mijn post en schrik me het apelazerus: een aanmaning voor een bekeuring! En omdat de postbode de brief twee keer vergeefs heeft aangeboden en diverse uiterste betaaldata zijn verstreken, blijkt het bedrag te zijn opgelopen tot… 300 euro.
Ik vervloek mijn te zware voet, mijn onvermogen om het bureaucratische Spaans te ontcijferen en een mankerend geheugen om het waar, waarom en wanneer boven water te krijgen.
Er volgt een dag in het gezelschap van een vertaalmachine, mijn collectie woordenboeken en een dikke wolk chagrijn.
Tot er in de avonduren als ik weer een naar de 99 km die er staat kijk ineens een lichtje bij me opgaat.
Snel schiet ik in de kleren, overbrug de afstand piso – parkeergarage in sneltreinvaart en daar, in het dashboardkastje, vind ik het betaalbewijs van een half jaar terug!
Opgelucht kruip ik even later in bed.
Nu maar hopen dat er morgen geen papieren tijger op mijn pad komt.computable-papieren-tijger

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

6 reacties op Papieren tijgers

  1. nicole schreef:

    Kun je nu rustig slapen? ik hoop het. Wij hebben hier in la France enkele slapeloze nachten doorgebracht dankzij de incompetentie van het notariskantoor in Dives sur mer: vergeten om het juiste bedrag voor de aankoop te melden alsook het Iban nummer, te laat met het opvragen van de juiste documenten zodat we niet vandaag kunnen tekenen, pas eind november maar-zo grappig-wel een brief in de bus vandaag dat we op 28 oct. kunnen tekenen. haha. En deze notaris is niet de enige, er blijken hele zwermen zo te werken. Fijn weekend!

  2. Robert Strengers schreef:

    Bureaucratisch Nederland met z’n vele regeltjes valt dan toch nog wel mee……
    Trouwens wel ’n goede manier om je Spaans écht goed onder de knie te krijgen!

  3. Niels schreef:

    Leuk stukje tekst pa!
    En dat mankerende geheugen… maak je maar geen zorgen. Het is erfelijk, ik heb er ook last van 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *