San Juan

Het gonst en zindert, al een paar dagen is onze – gewoonlijk door de hoge temperatuur enigszins platgeslagen – wijk veranderd in een rusteloze, wriemelende bijenkorf die zich opmaakt voor iets bijzonders. Huisvrouwen lopen af en aan met tassen vol lekkers, mannen zeulen met barbecues en houtblokken, de vrouw van de bakker lijkt het haast te begeven onder de drukte, tieners sjouwen met pet- en flessen met minder onschuldige inhoud, de zaken van het heksenwinkeltje en de bloemist floreren, de kwajongens van het plein zijn verdacht voorbeeldig en aan hun gefladder en geblaf te horen voelen zelfs de huisdieren dat er iets aan de hand is.
‘San Juan, natuurlijk,’ zegt de Cubaanse kroegbaas van om de hoek. Hij wijst op een kartonnen doos vol facturen, aanmaningen en andere officieel ogende paperassen. ‘Tijd voor de grote schoonmaak. Niks fikt zo lekker als deze ellende.’
Eigenlijk niet eens zo’n slecht idee.
Wanneer ik me het trappenhuis in haast om ook op zoek te gaan naar brandbare ellende wordt de oude buurvrouw van boven (zie blog: Spoken in Málaga) door haar dochter naar buiten geholpen.
Haar zwerftochten en kakellach heb ik al weken gemist dus vraag ik hoe het met haar gaat.
Ze tilt haar gezwollen been op en zucht eens diep.
Inderdaad niet echt een been om dag en nacht mee over de trap te dolen.
Dan leven haar ogen op. ‘Maar vannacht San Juan met de familie!’

’s Avonds is de bus afgeladen met tieners in strandkleding, rugzakken vol eten en drinken, een muziekinstrument hier, een beatbox daar.
Wanneer de bus zijn inhoud ter hoogte van Muelle Uno uitbraakt zie ik dat we niet de enigen zijn: er komt geen eind aan de hordes mensen die naar het strand van Malagueta lopen.
Een clubje vrienden vliegt elkaar enthousiast om de hals, een verontruste jongen met volledige muziekuitrusting tuurt in de menigte op zoek naar zijn kameraden, een vader en moeder met een oneindige sliert kinderen zeulen klapstoelen, koelboxen én opa mee en stromen net als wij met de nog steeds uitdijende menigte mee richting strand.
Daar aangekomen besluiten we het zand even te laten voor wat het is en laten ons op de betonnen richel van de stoep zakken.
Ook vanaf hier is er genoeg te zien.
Naast ons strijkt een stel met een baby op wieltjes neer. Eenmaal geïnstalleerd begint de jonge vader reikhalzend naar het leven op het strand te turen. Het lukt hem amper zichzelf in bedwang te houden en bewust te blijven van zijn versgebakken ouderschap. Het is niet moeilijk voor te stellen dat de kleine zomaar per ongeluk tijdens het San Juan van verleden jaar verwekt is.
Twintig meter naar links demonstreren een voluptueuze moeder en volslanke tienerdochter een MTV-dansje. Al hun rondingen en rolletjes vibreren, maar wat vooral opvalt is hoe trots en verleidelijk de twee dames kijken.
Vrouwen met ballen, die weten dat ze er mogen zijn.
Ondertussen hebben de lokale pyromanen de tijd van hun leven. Naast de vele barbecues zijn er kampvuren van alles wat maar vlam wil vatten. Papier, hout, boeken en zelfs meubilair verdwijnt in het vuur en ieder moment verwacht ik mijn Cubaanse kroegbaas met zijn rekeningen.
Om de boel van wat dichterbij mee te maken wandel ik het strand op.
Na maar net op tijd weggedoken te zijn voor twee jongens die te ver doorschieten na hun sprong over een vuur zie ik opeens de waterlijn aan mijn voeten. Het water ziet er aanlokkelijk uit en een duik in zee tijdens San Juan schijnt verjongend te werken.

@makakao

@makakao

Toch aarzel ik. Want ook al staat het nergens met zoveel woorden aangegeven, het voelt alsof ik een puberslaapkamer ben binnengedrongen. Niets dan meisjesgroepjes, jongensgroepjes, gegiechel, heen-en-weer getrek en geduw. Hing verderop nog de geur van geroosterde sardienen en verkoolde worsten, hier zindert de lucht van de hormonen.
Zoveel jonger hoef ik toch ook weer niet te worden.
Stilletjes trek ik me terug.

Enige dagen later word ik besprongen door een rondsluipende buurvrouw.
‘Zie ik er niet jaren jonger uit?’
Trots laat ze me haar overbekende rimpels van dichterbij zien, trekt dan haar verschoten peignoir omhoog om me een blik op haar been te gunnen. ‘De zee, het water van de zee…’
‘Dus het lopen gaat stukken beter?’
‘Ik voel me weer een jonge meid, een mooie jonge meid,’ fluistert ze me vertrouwelijk toe. Dan barst ze in haar kakelende lach uit en voor ik bekomen ben van de verbazing huppelt ze de trap op: weer helemaal het fantasma de las escaleras zoals ik haar ken.
Er gebeuren echt wonderen in de nacht van San Juan.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op San Juan

  1. nicole schreef:

    Leuk! de vuren van St Jean hier in Domfront verbleken bij al dat vuur van Malaga!

  2. anton schreef:

    Leuk stukje over de nacht van San Juan. Thanxs José.
    Wij hebben het zonder vuur gevierd op Meia Praia, Portugal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *