San Valentín

Al maanden volgen we de verhitte relatieperikelen van de jonge buurvrouw die aan de overkant woont.
We, dat zijn haar buren en dan met name de vrouwelijke helft ervan, inclusief ondergetekende.
Iedere dag gebeurt er wel iets, het is net een telenovela.
‘Heb je al gehoord wat die maricón gisteren heeft uitgehaald?’
‘Nee, ik zat op de campo… vertel!’
‘Hij is langs de gevel naar haar balkon geklommen. Midden in de nacht! Ze hadden weer eens ruzie.’
‘Was jij nog op dan?’
‘Nee, ik hoorde het Jaime aan mijn José António vertellen…’
‘Ze heeft toch zeker wel een bloembak op hem laten vallen?’
‘Op Jaime?’
‘Nee, slome, op die vrijer van haar!’
‘Ik geloof het niet. Jaime heeft hem in elk geval niet klimmend of vallend naar beneden zien komen. Ze zal hem dus wel binnengelaten hebben.’
‘De arme ziel. Ai, ai, el amor!’
Onze jonge overbuurvrouw. Haar naam weet ik nog steeds niet. Steevast wordt ze aangeduid met ella del bloque 4, waarbij een felle richtingaanduiding met de kin aangeeft dat het niet om de chagrijnige Chinees of de bejaarde man van de begane grond gaat, noch om de alleenstaande moeder en haar zes kinderen, de schichtige nerd, het middelbare echtpaar of de bejaarde dame van de hoger gelegen verdiepingen.
Ella del bloque 4 en haar getroebleerde liefde hebben de gemoederen in ons woonblok volledig in de ban: het ene ogenblik zijn ze innig verliefd en even later rollen ze als twee kemphanen over de straat. De zoetgevooisde woorden die ze elkaar soms over de binnenplaats toewerpen krijgen nooit de tijd klef te worden want binnen de kortste keren breekt er altijd weer een scheldkanonnade los. Sinds nieuwjaarsdag vorig jaar houden we de score bij en weten ondertussen dat hij even vaak haar huis in, als uit geschopt wordt.
Naast het feit dat hij ella del bloque 4 aan het huilen weet te maken en aan het tieren als een feeks, kan hij – volgens zeggen dan – geen baantje vasthouden en vergeet nota bene wanneer het San Valentín is (het drama dat daar toen op volgde staat nog steeds in het collectief burengeheugen gebrand). Kortom, hij is een echte klaploper en natuurlijk staan we aan haar kant. Hebben wij haar het afgelopen jaar niet bijna dagelijks een goede kerel toegewenst?

*

Sinds twee maanden is het stilletjes in de buurt.
Er is een nieuwe man in het leven van ella del bloque 4, een echte vent.
Vanuit de verte heeft hij iets van een donkerharige Brad Pitt, ware het niet dat zijn mond te ver openhangt om sexy te zijn en zijn hoofd ietwat gekrompen lijkt in verhouding tot het enorme afgetrainde lijf. Een soort van Brad Pitt dus zullen we maar zeggen en beslist een goede kerel.
Klokslag zes laat hij onze gemeenschappelijke poort piepen – geknipt, geschoren, nooit te beroerd hem voor anderen open te houden, huisvrouwen te helpen met gekochte waren of een moeder met kinderwagen – en stiefelt in een rechte lijn bloque 4 binnen; meestal met boodschappen, maar iedere vrijdag altijd met een buitensporige bos rode rozen.

@pinterest

@pinterest

Hoewel hij driemaal in de week zijn spierbundels in de sportschool om de hoek onderhoudt, treuzelt hij nooit na met vrienden maar zorgt er ook dan voor exact om zes uur de poort te laten kraken.
(De ex daarentegen kwam, en kom ik nog steeds, geregeld tegen halverwege een cafévloer en voor hem is punctualiteit even vreemd als een breiwerk voor een ruimtewezen. Maar dit terzijde, terug naar wonderboy.)
Daarnaast wandelt hij met haar twee schoothondjes (van het merk dat lijkt op een Dobermann, denkt dat het een Dobermann is, maar geslonken is tot een formaat waardoor ze samen gemakkelijk in een damestasje passen), tilt zich een breuk aan de compras wanneer zijn geliefde en haar vriendinnen aan het shoppen zijn en bezoekt iedere zondag trouw haar bejaarde vader en moeder.
San Valentín vergeten?
Dat gaat echt niet gebeuren: al weken arriveert hij met roze folders geklemd op zijn aktetas.
Een man waar je op kan bouwen, zoveel is zeker. Wij, de vrouwelijke buurtbewoners, zijn het daar allemaal over eens.
‘Echte een goede man voor ella…’
De zucht waarmee deze overtuiging begeleid wordt doet me opkijken.
‘Maar het is wel saai tegenwoordig.’

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

5 reacties op San Valentín

  1. nicole schreef:

    wat een heerlijk breiwerkje! ook te lezen in de ruimte:) happy valentine’s day!

  2. Wim Hulscher schreef:

    Wat een geweldig verhaal, op die manier is het niet mogelijk om San Valentín te vergeten. En toch heb ik het nog nooit gedaan, bloemen meebrengen met San Valentín, misschien een idee voor dit jaar. Niet getreurd mensen, we zijn toch al 48 jaar heel gelukkig met elkaar.

  3. Maike schreef:

    Heerlijk! Ik hoop dat señor casi-perfecto niet door al de wekelijkse bloemen en liefdesbetuigingen uiteindelijk de santisimo San Valentin gaat verprutsen. Zou wel weer wat leven in huis brengen 😉

  4. Carmen schreef:

    Geweldig weer!

  5. Jean-Marc schreef:

    Tja, die typische schelle stemmen: als je ze niet meer hoort, ga je ze nog missen ook! :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *