Selectief gezelschap

Rond een uur of twee in de middag vindt er in Spanje altijd een volksverhuizing plaats. Het is dan tijd voor de middaghap. Kantoren sluiten, kinderen leggen schoolwerk neer en de wegen staan vol auto’s op weg naar moeder de vrouw.
Het overgrote deel van de populatie begeeft zich echter naar een van de talrijke bars en restaurants voor een menu del dia, de beroemde Spaanse daghap.
En waarom ook niet? Voor rond de 8 euro heb je een voor-, hoofd- en nagerecht en bijna altijd kan je kiezen uit meerdere gerechten. Meestal gewoon rechttoe rechtaan goed eten, al moet ik er voor de eerlijkheid bij vertellen dat het soms ook niet te vreten blijkt te zijn.
Enige kennis van het Spaans of een goed woordenboek is een aanrader, zeker als je je buiten de gebaande toeristische paden begeeft. Leg een camarero in Málaga maar eens uit waarom je de hier zeer gewaardeerde ingewanden of stierenballen terug naar de keuken stuurt.
Afijn.

De tamtam bewijst wederom zijn functie.
De zus van de gepensioneerde schoolmeester uit Velez-Málaga die naast ons in de campo een huisje heeft en daar met zijn familie op zondagen boven een houtvuurtje zijn beroemde paella brouwt weet op een steenworp afstand van onze piso een adresje waar je de lekkerste daghap van de wijk kunt krijgen. De prijs is er hoger dan gemiddeld maar daar staat tegenover dat alles huisgemaakt is.
De aanwijzingen op het door haar meegegeven papiertje leiden ons naar een gelegenheid die totaal afwijkt van de gebruikelijke eetcafés: een open karakter – een groot raam tot de vloer waardoor je helemaal tot achterin de ruimte kan kijken – een gevel in een kleur die je nooit zou verwachten en, het meest opvallende, een schoolbord waarop nu niet bepaald gangbare combinaties voor een menu del dia staan. Migas con huevo y mango (broodkruim met ei en mango) en leche frita con helado de turrón (gebakken melk met noga-ijs) ben ik in elk geval nog niet eerder tegengekomen bij een daghap in Málaga.
Dat dit geen plek voor dierenactivisten is wordt duidelijk wanneer we binnenstappen. Aan de rechterkant trotseren tientallen hammen de zwaartekracht en de rest van het lokaal is versierd met souvenirs en posters die een langdurige voorliefde voor stierenvechten doen vermoeden.
Maar hé, we zitten in Málaga!

Het is nog vroeg en er is plek zat dus kiezen we een tafeltje bij het raam. nerva
Ai, reservado.
Het tafeltje ernaast dan maar.
Weer een rood bordje reservado.
Ineens zie ik dat overal, zelfs onder de varkensdijen en bij de krappe ruimte aan de bar, dezelfde onverbiddelijke rode boodschap staat.
Ongetwijfeld zegt het iets over de kwaliteit van de keuken hier, maar wat een pech.
Weer buiten blijken de tafeltjes daar gelukkig niet gereserveerd.
We besluiten voor de croquetas de gambas al pil pil en bacalao en salsa te gaan. Het is onze eerste keer hier dus beter voorzichtig beginnen.
We worden niet teleurgesteld.
De roux van de rijk gevulde croquetas roept bij mij het beeld op van een gerimpelde abuela die urenlang met engelengeduld een garnalenbouillon heeft laten trekken en de vis is kakelvers en spartelt lustig in een zee van sprankelende wijn.
En el postre? Praat me er niet van. Echt met spijt slik ik het laatste stukje turrón door.
Vijftien euro per persoon inclusief een groot glas uitstekende rode wijn en een fooi voor een overheerlijke maaltijd en uiterst vriendelijke bediening.
‘Hier wil ik wel vaker eten,’ zeg ik tegen Renata.

Een week later.
Ik stap over de drempel en zie dat het binnen hetzelfde liedje is als vorige keer: alle tafeltjes leeg, maar op elk grijnst een bordje reservado.
Net als ik op het punt sta om te draaien snelt dezelfde camarero van de week ervoor toe, grist het bordje weg van de tafel voor me en nodigt me uit plaats te nemen.
Na weer een meer dan voortreffelijke maaltijd vraag ik, nieuwsgierig als ik ben, wat hij had gedaan als de mensen die ons tafeltje gereserveerd hadden op waren komen dagen.
Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht.
‘Dat is onmogelijk, de tafeltjes zijn namelijk door mij gereserveerd.’
Wat krijgen we hier? Verstond ik nu echt ‘door mij gereserveerd’? Voor de zekerheid vraag ik het hem.
‘Ja, door mij. Gereserveerd voor gasten die ik graag in mijn restaurant heb. De rest gaat maar elders eten, er is keus genoeg hier in de buurt.’
Ik weet niet wat ik hoor. Welke restaurateur doet dat nou?
Bedeesd vraag ik hem waarom ik door de ballotage ben gekomen, want ondertussen is de tent volgestroomd en zijn alle tafeltjes bezet.
‘U houdt van lekker eten, dat heb ik vorige week duidelijk gezien. En zulke gasten heb ik hier graag.’

Café/Bar Nerva
Calle del Cristo de la Epidemia (what’s in a name) 55, Málaga
Openingstijden:
Maandag – vrijdag 07.00 – 16.00 uur
Zaterdag gesloten
Zondag: 07.00 – 16.00 uur.
Er zijn veel uitverkorenen die hun weg weten te vinden naar dit restaurant, daarom is het voor een lunch aan te raden uiterlijk om 14.00 uur aanwezig te zijn.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

5 reacties op Selectief gezelschap

  1. Karen Groeneveld schreef:

    Wat een fantastisch verhaal!

  2. christiane schleyer schreef:

    Weer heel leuk geschreven ! Lees jullie stukjes altijd met veel plezier !

  3. Maike schreef:

    Een echte VIP tent dus voor alleen maar mensen die lekker eten weten te waarderen, geweldig!

  4. Suzy schreef:

    Bedankt voor de tip. Ee eerste maal we in Malaga zijn proberen we het eens.

  5. Hilaria schreef:

    met artiesten die zichzelf min of meer bloot geven in een kalender, redden wij het niet bij het vrouwelijk schoon. Laten we het maar bij humor houden want dat schijnen vrouwen minstens zo belangrijk te vinden. Een schrale troost als je in de spiegel kijkt na het douchen en na het zien van de kalender met die stoere binken……..!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *