Smakelijke hapjes

Het is druk in de Tapeo de Cervantes, en rumoerig. Precies de juiste sfeer om bij thuis te komen in Málaga. José manoeuvreert me door de menigte in de pijpenla en weet twee vrije plaatsen aan de bar te bemachtigen. De tafel links van ons wordt bevolkt door een clubje uitgelaten Spaanse jongedames, hun avonturen beeldend met sierlijke armgebaren beschrijvend, en aan de tafel schuin achter ons zit een gedistingeerde heer ingetogen aan een dulce de Málaga te nippen. Een filosoof, dichter of wetenschapper, fantaseer ik; zijn denkrimpels en haviksneus vormen een intellectueel profiel en waar zijn gedachten dan ook mogen uithangen, hier in de Tapeo de Cervantes beslist niet.
Het rammelen van mijn maag brengt me weer bij de les.
Hapjes, ik wil lekkere hapjes, na zeven uur reizen kan ik de hele menukaart plaatsen.
Toch begin ik bescheiden met een soepje.
‘Dat ziet er smakelijk uit,’ klinkt het schuin achter me in onvervalst Nederlands.

@tripadvisor
Ik laat de porra Antequerana even voor wat het is en draai me om.
Mijn filosoof heeft plaatsgemaakt voor twee blauw/wit gestreepte mannen: een horizontaal gestreepte grijsaard met zondoorstoofd hoofd à la rentenierend bootjesvolk en een verticaal gestreepte jongeman in overhemd met das, van wie de opgeblazen wangen en de rode vlekken in het gezicht duiden op een stressvol, maar beslist belangrijk beroep.
‘Inderdaad, zeer smakelijk,’ beaamt de Hefneriaanse zeeman.
Pas nu zie ik dat de twee mannen het niet over de tapas hebben; hun keurende blik zit vastgelijmd aan het decolleté van een donkerharige schone aan het vriendinnentafeltje naast ons.
De bestelling van de mannen wordt gebracht en ik wijd mijn aandacht weer volledig aan het koud maken van de koude soep.
Een volgende, gul uitpakkende tapa wordt voor me neer gezet. Paddenstoelen, groene asperges met reepjes rauwe ham, ik prik een stevige boleet aan mijn vork.
‘Een bijzonder fraaie voorgevel, mag ik wel zeggen.’
De Nederlander van linksachter rukt me weer uit Spaanse sferen.
‘Zeker, ik vraag me af of ze echt zijn,’ kweelt zijn tafelgenoot.
Hun stemvolume houdt gelijke tred met hun consumptie-inname, toch giet de camarero onverstoorbaar het laatste restje wijn van de fles in hun glazen.
‘Kunnen die kerels de vleeskeuring niet tot hun bord beperken,’ mopper ik met volle mond.
‘Luister er toch gewoon niet naar,’ sust José. ‘Je bent nu in Spanje.’
Toch valt het me op dat hij is gaan fluisteren en met zijn rug ook fysiek een afstand tot de heren schept. Over een staaltje plaatsvervangende schaamte gesproken.
‘… volgens mij puur natuur…’
‘… Marbella, zou ik eerder denken…’
‘… een d-cup minstens, wat denk jij?’
Dan wordt onze aandacht in beslag genomen door de ingewikkelde keuze van een volgende tapa en een ander wijntje.
Je moet je prioriteiten kennen.

De hapjes zijn smakelijk en de diverse wijnen vloeien moeiteloos naar binnen. Tot er commotie ontstaat achter ons. Twee met pakjes en tassen beladen dames banen zich een weg door de caféjungle en stappen op de gestreepte heren af. Laatstgenoemden wisselen bliksemsnel hun bronstige geilbakmodus in voor die van belangstellende echtgenoten.
‘Schatje, lieveling, mijn hartje…’ Bladiebladiebla, klefferdeklef.
Juist wil ik me weer hoofdschuddend naar mijn eigen gade omdraaien als de mooie Spaanse soepel van haar barkruk glijdt, naar het huiselijk tafereeltje achter me schrijdt en zich pontificaal, haar handen haar weelderige boezem ondersteunend, voor de echtgenotes plaatst.
‘Deze heren hier,’ ze spreekt bijna accentloos Nederlands, ‘vragen zich af of mijn borsten echt zijn. Wat denken jullie, dames?’
Vier paar ogen op steeltjes. Twee wit weggetrokken vrouwen, de mannen inmiddels rood tot bijna paars aangelopen, alle geluid en zuurstof lijkt uit de ruimte weggezogen.
‘Gijsbert!’
De oudere vrouw smijt haar aankopen naar de horizontaal gestreepte tegenover zich en maakt zich huilend uit de voeten, een regen van rondvliegende scherven, wijn en hapjes in haar kielzog. Alsmede haar vriendin.
De zakelijke streep verkeert even in een korte loyaliteitscrisis, maar besluit dan sussend achter de vrouwen aan te rennen. Tumult, chaos.
Wat achterblijft is een verblufte grijze zeebonk en de restanten van een dagje winkelen.
De camarero ruimt de pakjes op alsof hij dagelijks niets anders doet, de Nederlandstalige ‘Spaanse’ is al lang en breed weer bij haar vriendinnen aangeschoven en iedereen pikt de draad weer op waar hij of zij gebleven was.
‘Oei,’ zeg ik tegen José.
‘Inderdaad: oei! Behoorlijk internationaal taaltje dat Nederlands, vind je niet?’

@eltapeodecervantes

El Tapeo de Cervantes voor lekkere tapas.
Calle de Cárcer 8, Málaga (rechtdoor vanaf Teatro Cervantes)

telefoon: 952 60 94 58.
Openingstijden:
dinsdag t/m zaterdag 13 – 15.30 uur en 19.30 – 23.30 uur,

zondag 19.30 – 23.30 uur.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

5 reacties op Smakelijke hapjes

  1. pierre schreef:

    tsja….. Malaga is vergeven van de “Hollanders”…. en toch zijn er nog mensen die dat niet in de gaten hebben…… ( en je krijgt er al Friet Satesaus of poffertjes ;-( ) in de binnenlanden van Malaga kom je op de meest verlaten plekken nog Nederlanders tegen……

  2. Anja schreef:

    Wat een smakelijk hilarisch verhaal en leuk beeldend geschreven. zo zie je maar, Nederlanders zijn overal…

  3. Gatso schreef:

    Geweldig stuk. Zie het zo voor me gebeuren…….had die gezichten wel eens willen zien!

  4. Carmen Gatsonides schreef:

    Weer een heerlijk stukje zus! Die had ze ff goed te pakken die geilbakken haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *