Spoken in Málaga

Vijf uur in de ochtend, het gebouw waarin we wonen verkeert nog in diepe rust en ik probeer een slaapdronken Renata zonder teveel lawaai en botsingen naar de voordeur te loodsen.
Vroege vluchten zijn niet echt haar ding.
Geruisloos open ik de voordeur om met een kreet achteruit te deinzen. In haar standaarddracht van wit nachthemd en roze pantoffels staat het oude buurvrouwtje van vierhoog voor de deur.
Ze wenst ons goede reis en stopt me een handvol zuurtjes toe.

Een paar maanden later.
Ik sjouw tv-meubel Bestå en nog wat producten van het populaire Zweedse bedrijf van de auto naar onze piso terwijl Renata bij de buurtsuper leeftocht gaat halen. Althans, dat is haar bedoeling. Als ik aan mijn vijfde vrachtje bezig ben blijkt ze nog steeds niet verder gekomen dan het trappenhuis. Ik hoor haar hersens gewoon kraken terwijl ze een stortvloed aan Andaluz over zich heen gestort krijgt door, aan de krijsende stem te horen, onze rondspokende buurvrouw. Als gespreksonderwerp vermoed ik de geschiedenis van het gebouw, de losbandigheid van de jonge bewoonster van het appartement op driehoog, de nieuwe buurman van schuin beneden of leeftijdsongemakken; zij van vier hoog leeft haar leven in het trappenhuis, dus de variatie is beperkt.
‘Kom, we moeten naar de winkel anders is hij dicht,’ zeg ik om Renata te ontzetten en omdat het nog waar is ook.
Wanneer we terugkomen is het donker in het trappenhuis en geeft de automatische lichtschakelaar geen sjoege. Blijkbaar heeft de stop het begeven van het constant op de knop drukken tijdens het langdurige onderonsje van daarstraks.
Tastend zoeken we ons een weg naar de trapleuning tot er een stem uit het duister opklinkt en Renata met haar volle gewicht op mijn tenen gaat staan. Ik morrel met mijn mobiel tot ik de zaklantaarn vind en sta dan oog in oog met een witte gedaante onderaan de trap: een spook!
Gelukkig blijkt het de buurvrouw in haar soepnachthemd.
Bijgekomen van de schrik bied ik galant aan haar bij te lichten.
Ze lacht me uit.
‘Denk je dat ik na zestig jaar hier nog mijn weg niet ken?’
Haar kakelende lach achtervolgt ons als we de trap op stommelen.
La fantasma de las escaleras, ons eigen huisspookje, iedereen zou er een moeten hebben.

Ik waan me de afgelopen weken weer even in het oude Roosendaal voor Carnaval wanneer ik zie hoe iedereen in Málaga – van bakker tot loodgieter –zijn etalage heeft omgetoverd tot de droomwereld van menig kind.
Een griezelige droom, dat wel.
Het is zaterdag en Halloween. En zoals bijna elke festiviteit in Málaga is de hoofdrol voor kinderen weggelegd. Sinds vanochtend wordt de stad overspoeld door miniatuurzombies, -heksen en –monsters: tienermeisjes in bloederige verpleegstersuniformen dringen voor bij de kassa om met scalpels snoep op te eisen, een kleuterheksje ploegt zich verbeten voort in zevenmijlsschoenen , en een verdwaalde Darth Vader roept huilend om zijn moeder.

mijlsmuilendetail
Star Wars, Star Trek, waar is Scotty met zijn teleportatie apparaat om mijn kleindochters over te beamen voor de dag van hun leven?
Nog een paar jaartjes, hou ik mezelf voor, dan kunnen ze zelfstandig hierheen vliegen. Tot die tijd zal ik me moeten vermaken met de aanblik van al die vrolijke gezinnen en de zwaar in hun rol verdiepte kinderen van anderen.
We gaan naar Soho, daar wordt het jaarlijkse La noche en negro georganiseerd.
We ontdekken dat de feeststemming er, ook al is het nog lang geen noche, al stevig in zit: gebouwen zijn versierd, het podium voor de griezelband staat klaar, een optocht van Afrikaanse trommelaars met zombiedansers zwiert door de straten, kindergezichten worden geschminkt en pompoenen tot lampions omgetoverd.
griezelskinderknutsel

 

 

 

Zittend op een terrasje aan Calle Tomás Heredia hebben we een perfect zicht op alle gruwelen die de wijk binnendruppelen en merken dat ouderschap zo zijn voordelen heeft. Niet alleen worden nieuwkomers direct opgenomen in het reeds aanwezige legioen van vaders en moeders, maar gelijktijdig blijkt deze kinderverkleedpartij het perfecte alibi om je als ouder ook volkomen uit te leven. Wat een bevrijdend verschil met Nederland waar dames met een maatje meer zich niet onbekommerd als bloedzuigende hoerenmadammen kunnen kleden. Hier kan het wél en iedereen is goed gemutst.
Ineens duikt er een witte gedaante voor me op en van schrik val ik bijna van mijn stoel. Een laken met twee gaten staart me onbeweeglijk aan. ‘Huh!’ zegt het spookje en verdwijnt weer in de menigte.

Zondagmiddag, een dag later. De zon schijnt en er valt geen wolk te bespeuren. De weervoorspellers met hun code amarillo hebben de plank weer eens volkomen misgeslagen.
Wanneer ik de voordeur van onze piso afsluit hoor ik boven geruststellend gekakel en bedenk dat het leven goed is: mooi weer, een tevreden huisspookje, ¿Que mas quieres ?
Er waait een zacht briesje, net voldoende om mijn Halloweennevel van de vorige avond weg te blazen. Toch verhalen de vrienden die net van buiten de stad aan zijn komen rijden en met wie we een hapje gaan eten over rukwinden en zelfs storm.
Als bij Renata een zorgelijke frons verschijnt – zij heeft namelijk beloofd straks naar de berg te rijden, zodat ik eens een (reparatie)biertje kan nemen – sus ik de boel onmiddellijk.
‘Joh, geen vuiltje aan de lucht.’ Ik wijs naar de lucht. ‘Noem je dit hier een storm?’
Na het eten, wanneer we op de snelweg richting campo rijden, blijkt er wel af en toe een harde windstoot, maar dat is ook alles.

“El peor temporal en veinte años golpea la costa” kopt de krant Diario Sur op maandag en mijn mond valt open. Golven van wel zes meter hoog, weggeslagen stranden en ondergelopen chiringuitos, met verbijstering bekijk ik de foto’s van de zee die zelfs de Baños del Carmen probeerde op te eisen.

@opiniondemalaga

@opiniondemalaga

En dat speelde zich allemaal af… op zondagmiddag! Minder dan twee kilometer van onze piso!
We hebben er niets van gemerkt, ongelooflijk.
In Málaga kan het behoorlijk spoken. Dat is nu wel duidelijk.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

1 Response to Spoken in Málaga

  1. Anne Pennekamp schreef:

    Hoe is het mogelijk. Vanaf onze heuvel in Alhaurin de la Torre kregen we het nog mee in Malaga en wij hebben ons portie hier ook wel gehad. Wát een spektakel. Handdoeken voor de deur, donder en bliksem 2.0 en doorgeslagen stoppen bij de vleet. Jullie wonen vast in een heel bijzonder hoekje. Don’t move!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *