Verkeersruzie

Onderweg naar ons huis in de campo sta ik weer vast in het verkeer.
Het gebeurt nu bijna dagelijks, altijd op hetzelfde punt, en er is geen doorkomen aan.
Als kippen zonder kop schieten mijn medeweggebruikers van links naar rechts en sommigen maken zelfs van de gelegenheid gebruik om uitgebreid bij te beppen.
Links word ik toegeblaft, maar dat negeer ik want ik versta er toch niets van.
Platteland of stad, het klem komen te zitten in het verkeer is iets wat je overal in Andalusië kan overkomen.In de steden heb je driedubbelparkeerders, foutparkeerders, bestelwagen op de stoepparkeerders, chauffeurs die overdwars stoppen om op een kaart te kijken of die zomaar de week doornemen met een tegenligger.
Een toeterende auto? Dat heeft zelden met een verkeerssituatie of irritatie te maken: in drie van de vier gevallen is het een bekende van de chauffeur.
Ik kijk naar de man die met wilde armgebaren vergeefs tracht de chaos voor me tot een geordend geheel om te toveren.
Me opwinden heeft geen zin, dus leun ik nog maar even achterover.

In Nederland denkt men er anders over.
Waren het tijdens de feestdagen de hinderlijk geplaatste bestelbusjes die de lijst van ‘grootste ergernissen’ aanvoerde, nog geen drie maanden later heeft ‘verkeersruzie’ alle potentie om tot het Nederlandse woord van 2019 te worden uitgeroepen.
Ruzies, ergernissen, korte lontjes, het journaal staat er bol van.
Het zijn niet de bijna tweeëneenhalf duizend kilometer, maar meer dit soort berichten waardoor ik me soms werelden van mijn geboorteland verwijderd voel.
Natuurlijk barst het in Zuid-Spanje ook van de idioten op de weg, lijken de verkeersregels vaak meer richtlijnen dan verplichtingen en weet je nooit wat je onderweg tegenkomt, maar voor oponthoud heeft men hier een uitstekend functionerende mañana-systeem ontwikkeld.
Alle tijden zijn bij benadering en afspraken dientengevolge ook: er kan namelijk van alles gebeuren onderweg.
Een weggeregende weg of werkzaamheden, de kater van de avond ervoor waardoor alles wat trager verloopt, dat praatje met een kennis dat iets langer duurt dan de bedoeling is of het telefoontje waardoor de agenda in de vergetelheid raakt, het is allemaal overmacht en kan nu eenmaal gebeuren.
Ik draai mijn raampje omlaag en maak een praatje met de herder.Hij wil zijn kudde wel in banen leiden, maar ondanks zijn verwoede pogingen en de hulp van drie honden willen de schapen nog steeds niet allemaal de goede kant uit.
Het maakt mij niet uit, antwoord ik schokschouderend.
Schaapjes tellen, daar word je zo lekker rustig van.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

4 reacties op Verkeersruzie

  1. Robin schreef:

    Leuk verhaal! En mooie foto van de schapen. 🙂

  2. Ineke van de Ven schreef:

    leuk Renata !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *