Verkiezingssstrijd

‘Kan dit wel, moet ik niet op netjes?’ Halverwege het dorp begint Renata haar blote knieën te betwijfelen.
Ik bespeur een naderende kledingcrisis (weer huiswaarts, eindeloos geëmmer voor de kledingkast terwijl de klok driftig verder tikt) en bezweer haar dat het echt helemaal goed zit. Maar eerlijk gezegd heb ik totaal geen idee wat wel en wat niet kan. Als man kom je een eind met een gestreken spijkerbroek zonder vlekken en een net hemd.
We gaan zo meteen naar een bijeenkomst van de PSOE, dat is zoiets als het Spaanse equivalent van de PvdA.
Toch heeft de reden van ons uitje niets met politiek te maken: we gaan om een goede Engelse vriendin te steunen die op de plaatsingslijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen staat en vanavond gepresenteerd wordt.
Want al ben je getrouwd met een Spanjaard, woon je twintig jaar in Spanje en heb je twee kinderen die helemaal Spaans zijn toch blijft ze een buitenlandse (la guiri que quieres is haar geuzennaam) en dan is het nog steeds best spannend tussen al die plaatselijke coryfeeën.
Als ik de eerste partijvlaggetjes en -affiches bij het dorp passeer bedenk ik dat de laatste keer dat ik bij een politieke bijeenkomst was meer dan vijftig jaar geleden moet zijn geweest. Toentertijd vond ik het apart dat de ene spreker Van der Lek en de andere Van der Spek heette, was ik het als hippie vanzelfsprekend eens met het gedachtegoed van de PSP, maar dat er die avond nergens iets van de op hun poster gesuggereerde koe en blote dame te zien was heeft mijn beeld van de politiek ook beïnvloedt: zelden worden verwachtingen  waar gemaakt. Ik heb er in ieder geval weinig vertrouwen in.

Ook vanavond is er geen sprake van enige blote dame, integendeel. De route naar de meeting wordt aangegeven door een stroom mensen die er paasbest, en dan de heel ingetogen variant, bijlopen: jasje, dasje, overhemd, en de dames in lange broeken of alles verhullende panty’s.
‘Stik, ik ben echt underdressed. We moeten terug naar huis,’ zegt Renata geschrokken.
Ik kijk op mijn mobiel. ‘Te laat, het is kwart over acht en om half negen begint het.’
Vijf minuten later blijkt gelukkig dat de paasbeste kledingcode voornamelijk voor de nieuwbakken politici en hun talrijke familieleden geldt, want zoals het een linkse partij betaamt zijn er voldoende arbeiders en hun familie aanwezig die weinig met tweedelig van doen hebben. Tevens ontwaar ik een aanzienlijk cohort buitenlanders in de zaal. Dat moet met de nominatie van onze vriendin van doen hebben.
Terwijl de voorste twee rijen stoelen worden ingenomen door mensen met een niet nader te duiden rol in het geheel, schuifelen we onzeker door om op de derde rij tussen de rode ballonnen plaatste nemen.
Prompt steekt er iets hards in mijn achterste en dan zie ik pas dat tussen elke derde stoel heel gemeen de steel van de partijvlag steekt, waarschijnlijk met de strategische boodschap: zwaaien of er zwaait wat.
Ervoor zorgend niemand een oog uit te steken pak ik het ding daarom maar snel op. Ondertussen veegt Renata heimelijk wat ballonnen van haar stoel, die onmiddellijk door rondrennende kinderen geconfisqueerd worden.
De muziek die voor de juiste sfeer moet zorgen, de een of andere patriottische deun die in het Noord-Korea van Kim-jong Un niet zou misstaan, staat nu zo hard dat een praatje met de buren onmogelijk is.
Zoals ik ergens natuurlijk wel had kunnen verwachten was de aankondiging dat het om half negen zou beginnen slechts een richtlijn. Maar iets na negenen gaat de muzikale beuk er nog eens goed in en begint het spektakel echt: zestien bijna allemaal jonge kandidaten worden een voor een aan ons voorgesteld.
Lofzangen, powerpoints, onontkoombare omhelzingen van partijgenoten en applaus, ontzettend veel applaus. Bij nummer elf heb ik geen handen meer over en bij de laatste vier doe ik dan ook maar net alsof.
Dit in tegenstelling tot de rest van de zaal, want die klapt zich wezenloos en het zijn tot mijn stomme verbazing met name de bejaarden en gepensioneerden die daarnaast ook nog eens met de klaargelegde vlaggen zwaaien alsof hun bestaan er vanaf hangt. Blijkbaar houdt politieke betrokkenheid in Spanje niet op na je werkzame leven.
Wanneer Rafa, de burgemeester, in het zonnetje wordt gezet gaan echt alle remmen los: de spreekstalmeesteres breekt welhaast in tranen uit, Mahleriaanse koren zwellen aan tot oorpijnsterkte en de zaal zweept zich verder op tot een staande ovatie.
Dan klinken er twee harde knallen achter elkaar en staat mijn hart even stil. Een bejaarde buurvrouw knikt naar de met ballonnen spelende kinderen achter me en schudt haar hoofd over mijn schrikachtigheid.
Ik zie inderdaad verder niemand die ook maar een krimp geeft en voel me even een paranoïde buitenlander met terroristenfobie.
De presentatie van de kandidaten is klaar, het is inmiddels kwart voor tien en mijn maag mengt zich luidruchtig in de een of andere overwinningsmars.
Ik wil net mijn biezen pakken wanneer een dame in knalsocialistischrood naar de spreekstoel beent.
Ze begint te praten, te praten en nog eens te praten, en zo fel dat het tettert in mijn oren.
We zijn plots kameraden of vrienden en vriendinnen en het PSEO hier en PSOE daar vliegt me om de oren; het lijkt wel of ik naar Andere Tijden zit te kijken.
Pas wanneer ze over haar vader vertelt, hoe hij in 1966 plechtig aan zijn dochters beloofde dat ze later in een vrij land zullen leven, begrijp ik ineens waarom: het Andere Tijden van ons is voor Spanje zo goed als recent! Hier heerste veertig jaar geleden nog een dictatuur waarbij mensen vermoord werden vanwege hun politieke opvattingen!
Het is minder dan twee weken na de Nederlandse Dodenherdenking, het Bevrijdingsfeest en ik heb weer een enorme hoeveelheid films en documentaires gezien over de bezetting, maar als vijf jaar in Nederland al zo zijn tol heeft geëist van een samenleving, hoe moet het dan zijn voor mensen die meer dan 35 jaar onder zware dictatuur geleefd hebben?
Op slag bekijk ik de oudjes met hun vlaggen, hun verbeten gezichten en hun niet te stoppen handgeklap heel anders. Deze mensen hebben enorm veel ellende meegemaakt en de PSOE was hun geloof in een betere toekomst.
Geduldig zit ik dan ook heel haar speech uit en zelfs als daarna een heer de plannen voor de toekomst van het dorp bekend maakt en daar meer dan ruim te tijd voor neemt verbijt ik mijn hongergevoel en luister ik aandachtig.
Gelukkig weet burgemeester Rafa het hierna kort te houden, want zowel mijn honger als de baldadigheid van de ballonkinderen viel niet veel langer in te tomen.
‘Zullen we kijken of we nog snel ergens een tapaatje kunnen krijgen?’ vraag ik Renata terwijl ik mijn mobieltje weer aanzet en tot mijn schrik zie dat het al elf uur is geweest.
Ze wijst naar achter in de zaal waar ineens een aantal mensen druk bezig zijn.
‘Volgens mij is dat niet nodig, er komt nog een feestje aan zo te zien.’
En inderdaad. Binnen tien minuten is de achterste helft van de zaal omgetoverd tot een eetzaal met tafels vol heerlijkheden, flessen fris op tafel en natuurlijk een biertap in het midden.
‘Vrijheid moet je vieren,’ zegt de oude vrouw naast me en heft haar goudblonde biertje.
Mijn maag is het daar volledig mee eens.

Dat vrijheid het ook waard is om voor te strijden ontdek ik een week later wanneer een mail van de concurrerende partij in mijn mailboxje valt.
‘Geloof hun beloftes niet!’, ‘Ze zijn een wolf in schaapskleren!’, ‘Wij zijn de enige partij die jouw problemen op kan lossen!’.
‘Het stierenvechtenseizoen is voorbij, de politieke arena is geopend,’ lacht Renata. ‘Het lijkt precies Nederland.’
Inderdaad. Al denk ik dat in de dorpen de waarde van vrijheid net even intenser beleefd wordt.

Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

Één reactie op Verkiezingssstrijd

  1. Robert Strengers schreef:

    Des te vreemder dat Franco nog (en weer) door velen vereerd lijkt te worden. Er zijn weer foto’s als posters van hem te koop en het aantal rechts-populistische en nationalistische neo-Francofielen schijnt behoorlijk toe te nemen. Ook kan er nog steeds vaak niet openlijk over de misdaden van dat regime gesproken worden en herinneren nog veel namen van straten aan oud generaals en mensen van leger en bestuur uit die tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *