Vloeibaar Spaans

Het echtpaar uit Québec bezigt een vreemdsoortig aardappel-in-de-keel-Engels doorspekt met van die afkortingen en verwijzingen die ontstaan tijdens een eeuwenlang huwelijk. Er valt geen touw aan vast te knopen.
De vriendelijkheid van de Zwitsers aan mijn andere zijde zou ik dolgraag beantwoorden, maar ik begrijp niets van hun Frans-Duitse koeterwaals. Handen en voeten schieten tekort in een poging te communiceren.
En om mijn spraakverwarring nog wat groter te maken spreekt de juf uitsluitend Spaans, de beoogde voertaal in de klas en de taal die wij leerlingen na ruim een week amper machtig zijn.
Mijn Nederlandse sparringpartner is terug naar huis en tussen de overgebleven stelletjes en gelegenheidsduo’s raakt de ene na de andere spitsvondigheid van me verloren in vertaling.
Ik verkeer in een Babylonische identiteitscrisis: een hoofd gevuld met volzinnen en gemeenplaatsen, maar niet de vaardigheden me begrijpelijk uit te drukken.
@institutopicasso1De secretaresse komt binnen met de intekenlijst voor de buitenschoolse activiteiten.
Bij ir a tapear schiet mijn vinger de lucht in. Een kroegentocht, dé kans mijn gehandicapte sociale vaardigheden te verbeteren.

Het is donderdagavond en de tapeargangers verzamelen zich op het terras van de stamkroeg van het instituut. Een paar onbekenden uit andere groepen oefenen al onderling Spaans.
Als ik bij hen ben gaan zitten volgt de entree van het Quebecois (luidruchtig) echtpaar en vervolgens het Zwitsers (haast verlegen). Vervolgens stapt een bejaarde Duitse klasgenoot met een zware zucht van zijn vouwfiets, zijn spitse, ellenlange echtgenote uit klas 4b in zijn kielzog.
Een lachende Française met een vers opgeduikelde Zweedse vriend schuift ook aan en wanneer er helemaal geen nieuwkomers meer te vergeven zijn gaan we op pad.

Dat een avondje slempen en happen in Málaga geen rib uit je lijf hoeft te kosten bewijst Violeta, een van de docenten van het instituut en onze gids voor vanavond, door ons op emmers met flesjes bier en schalen vol tapas te trakteren in La Sureña op de Plaza de las Flores.
Nu heb ik het niet zo op biertjes dus probeer ik voorzichtig een van de plastic flesjes rode wijn. Niet echt super, maar in combinatie met de oneindige stroom lekkere hapjes vormt de wat wrange afdronk van het vocht al snel geen probleem meer.
Net zomin als taal.
Want een half uur en een flesje wijn verder realiseer ik me dat ik Spaans spreek met de Duitse echtgenote, een voormalig onderwijzeres met een voorkeur voor bloot zonnen.
Weer een flesje later braak ik Duitse klanken uit over haar echtgenoot alsof het niets is (Duits was mijn middelbare schoolse Waterloo en dat is later ook nooit meer goed gekomen). Hij blijkt een gepensioneerd advocaat met jicht, hamertenen en linksradicale ideeën.
Dit is leuk. Conversatie. Ik spreek in tongen!
Het is net Pinksteren, de espíritu santo is afgedaald.
Ik bestel direct nog wat van het geestrijk vocht dat me in deze verlichte staat van zijn gebracht heeft.
En even later nog een flesje.
De keurige en bedeesde Zwitsers blijken een biologische boerderij annex pension in de Alpen te hebben, reizen off-track op motorfietsen de wereld af en runnen naast hun bedrijf ook nog eens een gezin van zeven grote kinderen.
Het Franse meisje is vegetariër en boeddhist, maar ook hotemetoot van een megaconcern, en de in de klas zo stille Noorse blijkt een yogalerares met een gebroken hart.
Docente Violeta komt uit de hoek zetten als voetbalfan en dierenactiviste. Tegen de tijd dat we bij het laatste café aankomen zijn we de dikste vrienden, al is het maar omdat we elkaar nodig hebben om overeind te blijven, en voeren we eindeloze gesprekken in vloeibaar Spaans.
Het is beregezellig en eenmaal thuis kruip ik nagenietend in mijn mandje.

De volgende dag is minder gezellig.
In mijn hoofd zijn een paar fanatieke timmerlieden op bezoek, de wereld is onscherp, mijn tong is veranderd in een dooie hamster en mijn lichaam verkeert in staking. Toch dwing ik mijn voeten richting badkamer.
Het koude water helpt een beetje, maar niet genoeg.
De klok geeft aan dat er inmiddels een halve cursusdag verstreken is.
Net wanneer ik besluit maar weer in bed te kruipen gaat de telefoon.
José, akelig helder en monter.
‘Waar blijf je nou? Iedereen vraagt waar je bent. De paella is al bijna klaar.’
O, stik. Dat is waar ook. Ik heb me in mijn enthousiasme ook opgegeven voor de gezamenlijke vrijdagmiddaghap.
‘Violeta wil weten waar je uithangt. En Stefan, en Julie, en dat meisje met die beugel, en …’
De namen zeggen me niets. Heb ik al deze mensen gisteren ontmoet? Mijn nieuwe beste vrienden?
‘…en de Zwitsers… ze vinden allemaal dat het feestje niet zonder jou kan beginnen.’
Goh, echt waar? In drie dagen tijd van muurbloem tot popie Jopie?
Ik kan niet ontkennen dat dit me goed doet.
Eventjes, tot er weer een spijker mijn schedel in wordt gehamerd.
‘Sorry, ik zou wel willen, maar ik heb een vreselijke kater.’
‘Maakt niet uit. Iedereen weet toch al dat jij de grootste resaca van de wereld hebt. Maar je moet wel komen.’
Met de wetenschap dat ik me met hulp van de zwaartekracht desnoods naar school kan rollen ga ik op weg.
Drie Spaanse liedjes, een portie paella en twee sangrias later behoort mijn resaca tot het verleden en klets ik als Brugman met iedere persoon die oren heeft tot de zon ondergaat.

Een half jaar later.
Slaapdronken ploeg ik op een onchristelijk uur door file en noodweer.
Daarna een paar uur duimendraaien op het vliegveld, omdat de woorden van mijn reader niet in mijn hersenen willen beklijven, vergeefse pogingen in het vliegtuig de slaap te vatten en ontdekken dat de scheten van mijn voorbuurman niet bedwelmend genoeg zijn; soms lijkt de reis van Nederland naar Spanje twee keer zolang te duren.
Onwennig en onzeker laat ik me eindelijk in Málaga door José ons favoriete restaurantje in loodsen.
Alsof het gisteren was dat we elkaar voor het laatst gezien hebben in plaats van maanden geleden duikt Ana op en omhelst me hartelijk.
‘¡Hola Renata! Bladiebladiedie y bladiebladiebla…’
Haar lippen bewegen maar ik versta er niets van.
‘Euh… hola Ana… euh…’
Waar mijn Spaanse hoort te zitten bevindt zich een grijze vlek. Hoe hard ik mijn hoofd ook pijnig, het lukt me niet ook maar een paar begroetingswoorden voor de geest te halen.
Fronsend kijkt Ana me aan, schudt haar hoofd en draait zich om.
‘Zou ze boos zijn?’ vraag ik aan José. ‘Straks denkt ze nog dat ik kapsones heb gekregen. Maar echt, ik ben al mijn Spaans vergeten.’
Ik hoor een kurk ploppen en het volgende moment vult Ana onze glazen bijna tot de rand toe met rode wijn.
Meteen loopt ze door naar een tafel aan de overkant.
Om een half uur later weer bij ons op te duiken.
Y?’ Met haar handen in de zij wacht ze af.
‘Heerlijk wijntje, Ana. Waar zijn Fede en jij naartoe geweest tijdens de Semana Santa? Hoe gaat het met…’
Verbaasd verstom ik. Zat ik nu zomaar Spaans te praten?
‘Jejejeje, Renata y Español liguido, jejejeje.’
Voor een tweede maal opent Ana haar armen voor een welkomstgroet en dit keer kost het me geen enkele moeite het gesprek op gang te houden.
Soms heeft taal een beetje smeermiddel nodig.

Met dank aan het Instituto Picasso en de voortreffelijke Spaanse wijnen.
Instituto Picasso
Plaza de la Merced 20
29012 Málaga
+34 952 21 39 32
 

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

5 reacties op Vloeibaar Spaans

  1. Carmen schreef:

    Weer naar voortreffelijk stukje!

  2. Maike schreef:

    Jammer dat het nog een beetje vroeg is voor een wijntje (en dat ik nog genoeg heb van gister avond), hier had ik wel een lekker glaasje Ribera del Duero bij willen nuttigen 🙂

  3. Hans Zeegers schreef:

    We hebben weer van jouw stukje genoten!

  4. Je sparringspartner schreef:

    Nu begrijp ik waarom mijn Spaans overdag zo belabberd is… er moet meer gesmeerd worden! Heerlijk stukje…

  5. Robert Strengers schreef:

    jammer voor mij:
    a. omdat ik niet veel kan drinken,
    b. omdat ik niet goed in talen ben,
    c. omdat bij mij drank die uitwerking niet heeft.
    Ik ben dus nu jaloers…… ook omdat je zo leuk kan schrijven (zonder(?!) drank op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *