Vrijdag visdag

Vroeg in de morgen, iets over half zeven.
Geruisloos, om niemand wakker te maken, trek ik de voordeur achter me dicht.
Het is nog donker buiten, al scheert de eerste zwaluwkamikaze al door het luchtruim.
Ik snuif de frisse lucht op en rek me nog een keer uit.
Tijd voor avontuur.
Iedere vrijdagochtend wandel ik vanuit onze piso zigzaggend richting zuiden en neem telkens een andere route. Het enige wat vast ligt is mijn einddoel, de Mercado Central Atarazanas, de grootste overdekte markt van Málaga.
Een nog slaperige stad is een bijzondere gewaarwording: de straten vredig, de stilte onwerkelijk, niets verraadt het dagelijkse gebabbel en de levendigheid die er normaal heerst. De weinige mensen op straat bevinden zich nog half in hun eigen wereldje.
Elke keer weer moet ik de neiging onderdrukken te gaan sluipen of de adem in te houden, zo breekbaar voelt de rust.
En iedere week opnieuw blijkt mijn wandeling een ontdekkingstocht waarbij ik me blijf vergapen.
De stad is al jaren zo in beweging dat het straatbeeld continu verandert. Opgeknapte pandjes, nieuwe, unieke winkeltjes, verrassende muurschilderingen, noem het maar, steeds is er wel iets waardoor ik stil blijf staan. Kost het me met mijn ellenlange benen normaal gesproken een minuut of twintig om van de piso naar de Mercado te lopen, op vrijdagochtend ben ik altijd meer dan een uur onderweg.

Precies op tijd voor het ontbijt arriveer ik bij Carlos, mijn vaste stek als ik naar de markt ga; voor € 2.20 serveert hij op zijn minuscule terras een perfect begin van de dag.
Carlos en ik hebben in de loop der tijd een vast ritueel ontwikkeld. Ik ga zitten en pak de krant, hij zet vijf minuten later, ‘muy buenas José Antonio’, een zumo de naranja natural en pitufo catalán voor me. Vaste prik, elke vrijdag. Wanneer ik de laatste kruimels van mijn shirt pulk, brengt hij een cortado grande, steekt een sigaret op en nemen we samen de stand van zaken op deze aardkloot door.
Hoewel hij Cubaan van origine is en dus warmbloedig, en ik uit het koude Nederland afkomstig ben zijn we het meestal wel met elkaar eens. Alleen onze smaak wat vrouwen betreft verschilt heupenbreed. Maar dat heeft weinig invloed op de situatie in de wereld.
Standaard duurt ons gesprek een sigaret lang. Daarna krijgt hij het op de heupen – of is het dit keer de aankomst van het groepje strak in legging gestoken balletstudentes? – en heeft hij ineens van alles te doen.

Het is bijna acht uur nu en de stad is zichtbaar ontwaakt. De straten stromen vol met Malagueños op weg naar hun werk en de eerste winkels zijn bezig de rolluiken te openen.
Bij de Mercado Central Atarazanas is het relatief rustig.
De stilte voor de storm, want over twee uur kan je hier over de hoofden lopen.
Mijn vaste visboer staat op de kop van het middenpad, recht voor de ingang. Het is een grote, stevige kerel die altijd glimlacht, zelfs als hij druk met klanten praat en ondertussen zo razendsnel met zijn vlijmscherpe mes fileert dat ik me er regelmatig op betrap zijn vingers te tellen. Met uitzondering van zalm en tonijn – daar heb ik een ander voor want die heeft hij niet in zijn assortiment – koop je bij hem de beste vis van de gehele vismarkt. Volgens mijn maag en die van mijn gasten in elk geval.

@laopiniondemalaga

@laopiniondemalaga

Zijn visstand ziet er fantastisch uit, een Walhalla voor kookfanaten.
Pargo, corvina, merluza, ze liggen er allemaal met heldere oogjes bij, de versheid knipoogt je welhaast toe.
Wanneer ik achter een paar huisvrouwen aansluit wordt de normale grijns nog breder. Herkenning, vanzelf, maar zeker ook omdat hij mijn zwakheden kent. Ik kan namelijk geen weerstand bieden aan deze man.
Ook dit keer gaat het weer mis.
Was vanochtend nog een zeebaars van maximaal anderhalve pond het plan, uiteindelijk ga ik huiswaarts met een schitterende besugo van ruim twee kilo die ‘bijna als kreeft smaakt, echt waar. Wel in zout klaarmaken, dan blijft hij lekker puur.’
Terug thuis schiet Renata in de lach als ik mijn tas openmaak.
‘Ik vreesde al zoiets. Zullen we de buren maar weer uitnodigen?’

Mercado Central Atarazanas
Calle Atarazanas 10, Málaga
Openingstijden: dagelijks van 08:00 tot 14:00. Op zondag gesloten

Recept vis in zout:
Vraag aan de visboer om alleen de ingewanden te verwijderen.
Bedek de ovenplaat met aluminiumfolie.
Meng in een kom 3 kilo zout met een beetje water en een of twee eiwitten en leg
vervolgens een dun laagje van het mengsel op de ovenplaat.
Vul de vis met de kruiden die je lekker vindt (schijfje citroen erbij mag ook) en leg hem op het zout.
Bedek hem vervolgens  met de rest van het zout. Er mag niets meer van de vis te zien zijn, dus kom je zout te kort: maak nog een zak open.
Gaarde vis 40 minuten in een oven van ca. 190 Graden en laat hem vervolgens buiten de oven nog 10 minuten nagaren.
Hak het nu keiharde zout aan de zijkanten voorzichtig los en til het als een kap van de vis af.
En klaar is José!
Zorg er wel voor dat wanneer je het vlees van de graat haalt, je met je mes en lepel het zout niet raakt. Want dan eet je zout J

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

4 reacties op Vrijdag visdag

  1. Angelie schreef:

    Heerlijk om je verhaal te lezen, net alsof ik het zelf beleef. En het water loopt me al in de mond, ga het zeker een keer proberen te maken.

  2. Karen Groeneveld schreef:

    Jaloers op zo’n visboer! Superverse vis is schaars hier. Hoop dat je ontbijt vanochtend weer net zo sfeervol was.

  3. Carmen schreef:

    Mag je voor mij ook best n keer klaarmaken hoor zwaag! Lekker stukje!😀

  4. Maike schreef:

    Ik mocht hem proeven de vis in zout – overheerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *