Writer’s block

Er zijn van die dagen dat de muze van het woord een hekel aan me lijkt te hebben.
Zo ook deze week: ik krijg geen letter op papier; ideeën zijn verdwenen wanneer ik nog maar aanstalten maak ze bij de staart te grijpen.
Mijn inmiddels tot moes gehakte moestuin maakt me duidelijk dat ik zelfs daar geen inspiratie hoef te verwachten, en ’s avonds evenmin op de bodem van die laatste fles wijn.
‘Je bent toch de Spanjofiel van de familie?’ zegt Renata met geplaagde blik als ik weer eens zuchtend en kreunend naast haar aan tafel zak. ‘Je hebt je mond altijd vol over Spanje dit, Spanje dat… en als we in Nederland zijn weet je niet hoe snel je de dagen af moet vinken.’
‘Ja, en?’
‘Nou dan! Schrijf gewoon op waarom je zo dol op Spanje bent. En ga me nu niet vertellen dat er dan niets in je opkomt.’
Met als laatste dreigement dat de verleiding tot buitenissig shoppen met zo’n oorwurm in huis voor haar wel heel erg verleidelijk begint te worden, laat ze me alleen om verder in mijn sop gaar te koken.

Daarom nu, voor diegenen die het nog niet weten en ter voorkoming van een bankroet, hier vijf willekeurige gebeurtenissen die illustreren waarom ik zo van Zuid-Spanje hou.

Tergend langzaam legt het oude vrouwtje twee aardappelen, een courgette, een miniatuurtomaat en twee immense uien op de toonbank.
Als de groenteman alles afgewogen heeft, vraagt hij: ‘Verder nog iets, señora?’
Aarzelend tuurt ze naar de plank achter hem. ‘Wat kosten de eieren?’ vraagt ze.
‘15 cent per stuk,’ antwoord hij.
Ze pakt haar portemonnee, telt haar geld, en kijkt weer naar de eieren. Vertwijfeling tekent zich af vanachter haar dikke brillenglazen. Ondanks dat er ondertussen achter mij al drie andere klanten staan, wacht de groenteman rustig af tot ze haar beslissing heeft genomen.
‘Doe er maar eentje,’ zegt ze uiteindelijk met een diepe zucht.
Tot mijn verbazing pakt de groenteman geen ei uit het voorste doosje, maar eentje uit een doos helemaal achteraan.
Als ik hem, wanneer het vrouwtje vertrokken is, vraag waarom, haalt hij zijn schouders op: ‘Die zijn het verst. Ze zal er vast nog wel eerst een paar dagen naar willen kijken voor ze hem opeet en een koelkast heeft ze niet.’

Eindelijk is mijn computer klaar en ik ga op pad om hem op te halen. Bij de winkel aangekomen rolt de eigenaar het ijzeren gordijn voor mijn neus dicht.
‘Ik ga ontbijten,’ zegt hij. En weg is hij.
Stomverbaasd loop ik naar huis.
Tot ik mijn maag hoor knorren.
Mijn computerboer heeft groot gelijk: een goed ontbijt maakt de start van een dag.

p1020765
Een ideale vrijdagmiddag op de Plaza de la Merced. Tot de beruchte zanger met de keelpoliepen ten tonele verschijnt. Zijn kattengejammer gaat door merg en been en verscheurt en passant iedere dagdroom en conversatie die het op zijn pad tegenkomt. Wanneer hij met de pet rondgaat probeert de helft van de terrasgangers hem te negeren en schelden een paar Engelsen hem zelfs de huid vol.
Tot hij bij een tafeltje Malagueños aanbelandt. Vol verbazing kijk ik toe hoe een van hen zijn portemonnee trekt, er een handvol flappen uit haalt en met de zanger begint te onderhandelen.
Even later hompelt meneer Keelpoliep met een grote grijns op zijn tandeloze gezicht weg.
Betaald krijgen om niet te zingen is ook een lucratieve bezigheid.

Midden op straat stopt plots een auto en verspert de weg. De alarmlichten gaan aan en er stapt een vrouw uit die snel naar de slagerij op de hoek beent.
In Nederland ondenkbaar, maar in Spanje… waarom ook niet?
Dé ideale oplossing als er geen parkeerplaats is en je boodschappen moet doen.
En het overige verkeer? Die rijdt er gewoon omheen.
Boos worden? Nee waarom?
Je moet zelf toch soms ook boodschappen doen?

Moe kom ik ’s avonds laat thuis. Ik plof in mijn stoel en zet de tv aan.
Tijd voor een heimelijk genoegen, dus ik zap naar mijn favoriete zender: Cocina.
Een gerimpeld omaatje knipt met een grote schaar varkensoren in kleine stukjes. Je hoort het kraakbeen kraken. Daarna worden ze met aardappelen, tomaten, uien en knoflook in veel olijfolie op een open haardvuur gestoofd.
Wederom knort mijn maag: ik weet dat ik naar gestoofde varkensoren zit te kijken, maar het water in mijn mond is blijkbaar ingetuned op het enthousiasme waarmee ze de stoofpot omroert.
Als het gerecht klaar is, proeft ze.
‘Heerlijk,’ zegt ze, ‘iedereen is dol op mijn varkensoren..’
Eenmaal in bed zie ik haar trotse grijns nog steeds voor me.
En de varkensoren, die ook.

Houdt u ook zo van Zuid-Spanje? Ik hoor graag waarom. Een beetje inspiratie voor een volgend blog is altijd welkom J.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

4 reacties op Writer’s block

  1. nicole schreef:

    Leuk! die writer’s blog valt wel mee. Zuid-Spanje is mooi, zag gisteren nog een foto van Ronda, zo prachtig. Edoch, om te wonen kan ik niet zonder het groen van Normandie. bisou.

  2. Tineke schreef:

    Hola wat leuk en herkenbaar geschreven ! Ik ben ook gek op Malaga en de sfeer daar! Kom je bij de cripte van buenavista in de baseliek santuario de la Virgen de la Victoria die je wil bezoeken ! Wij staan voor de zij ingang en daar hangt een bordje ! Vuelvo en diez minutos ! Gaat opeens de deur open en komt er een blij kijkende man uit die ons ontvangt met : me llamo Carlos ! En hij geeft ons een hand ! Hij vraagt of we twee euro kunnen betalen ! Hij doet de deur achter ons weer dicht en leidt ons rond met een trots alsof het zijn eigen gebouwde kerk is ! Als wij achteraf een fooitje geven is hij daar zeer verast over en weet niet wat hij er mee moet . Doet het uiteindelijk in de dontie pot! Kom daar maar eens om in een museum in Nederland !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *