De kunst van het autokopen in Andalusië

Wat kan er soms lekkerder zijn dan een hutje op de hei?
Nou, een huisje op de campo in Andalusië om maar eens wat te noemen. Zelfs met takkeweer hoeven mutsen, wanten en schapenwollen vesten niet van zolder wanneer je een ommetje maakt.
Maar de langdurige blootstelling aan isolement kan wel leiden tot een gevalletje cabin-fever of opname in een zonderlingenkabinet. En een paar jaar geleden scheelde dat een haartje. Sindsdien zijn we ons dan ook bewust dat betaalbaar vervoer onmisbaar is voor het leven op een berg.

@iol
Het was de tijd dat de brandstofprijzen door het plafond schoten en er daardoor aan ieder ritje met onze 1 op 6 diesel-slurpende terreinbak een pijnlijk prijskaartje hing, en dat aan de uitzonderlijke winterse regens geen einde leek te komen en het daarbij horende laaghangende dichte wolkendek onze belevingswereld al weken zodanig beperkte dat claustrofobie en zelfs relatiebreuk op de loer lagen.
‘We gaan naar beneden. Ik heb net een afspraak gemaakt met de dealer in Velez. We kopen een andere auto,’ kondigde ik op een ochtend aan.
Het donderwolkje boven Renata’s hoofd loste zichtbaar op; in nog geen vijf minuten stond ze klaar.
Nu liepen we al een tijdje te spelen met het idee van een kleine zuinige auto om wat vaker de bewoonde wereld in te trekken, maar hadden dat steeds om de een of andere reden weer verworpen.
Keuzes, keuzes. Nu werd het echter tijd de knoop door te hakken.
Mij leek een bepaald model van een bepaald merk (dat ik hier niet ga noemen, maar het was een Peugeot) van een bepaald prijsklasse het ideale broertje voor onze twintig jaar oude tractor.
Twee proefritten later – de eerste reed als een Dinky Toy, maar de wat grotere tweede was precies wat we zochten – liepen we opgetogen door de showroom en zagen daar “onze” auto staan: een jaar oud, de goede kleur, twee jaar garantie en ruim duizend euro goedkoper dan de vergelijkbare rest.
‘Die willen we,’ zei ik tegen de verkoper.
Nee dus. De man keek op het kaartje, griste het van onder de ruitenwisser vandaan en scheurde het voor onze neus kapot.
‘Prijs is een vergissing,’ verklaarde hij onbewogen en liet ons verbouwereerd achter.
Drie weken later kocht ik in Nederland een Punto en voerde die in Spanje in.

Maar het leven in stad en bergen is hard voor kleine autootjes en dus ook voor trouwe Puntos.
Na de nodige klappen op onverharde wegen hangt de bodem er wat zielig bij, staan de schokbrekers op breken en veert de vering niet meer. Daarnaast zijn de banden gaar en stinkt het in de auto naar uitlaatgas.
Kortom, tijd voor vervroegd pensioen.
En, alsof de duvel er mee speelt, weer valt mijn oog op een auto van dat bepaalde merk. Hij staat wat hoger op de poten, is niet al te groot, bezit een automatische versnellingsbak (Renata’s wens in het zakje) en, mits de kop eraf, prijstechnisch binnen mijn budget.
Op internet vind ik op de site van de dealer in Marbella een demo die me wel wat lijkt. Ik mail, bel en maak een afspraak voor een proefrit.
Kat in het bakje, denk ik. Tot ik over de drempel stap.
Na een wat verveelde ontvangst is er verwarring. Nee, wij weten van niets. Helaas, er staat geen demo. Met wie heb ik gesproken? Angelo? Nee, die kennen we niet. Ángel dan misschien? Ángel… ach, natuurlijk, Ángel! Zeg dat dan direct! Nee, Ángel werkt nu niet hier…
Een kleine tien minuten interne discussie later realiseert de dame zich dat we op deze manier geen stap verder komen.
‘Zal ik bellen naar de andere vestigingen om uit te zoeken waar de demo staat?’
Een lumineus idee. Ja alsjeblieft, heel graag.
Na een kwartier passief luisteren ben ik volledig op de hoogte van de gezondheid van grootouders, de prestaties van  kinderen en de laatste nieuwtjes.
Dan legt de dame de hoorn neer. De demo staat in Málaga. Helaas is hij nét vijf minuten geleden uitgeleend. Maar niet getreurd, bij de vestiging in Benalmádena moet er ook eentje staan.
Ze moet opflakkerende hoop in mijn ogen hebben gezien, want direct pakt ze de hoorn weer op om hem vijf minuten later weer neer te leggen.
‘Ja hoor, daar staat er een. No problemo dus. En ze zijn op de hoogte, ik heb gezegd dat u er over een klein half uur bent.’
Wie er van mijn komst op de hoogte is, geen idee, maar op het moment dat ik in Benalmádena arriveer valt die persoon in elk geval nergens te bekennen.
Wederom heerst er verwarring en zowel de licht panikerende als de meer ongeïnteresseerde medewerkers wijzen unaniem naar een zeer zakelijk uitgedoste dame achter een bureau. Die aan het bellen is. En nog meer aan het bellen is.
Twee rondjes showroom verder is ze eindelijk klaar. Ze blikt omhoog, geeft te kennen zich van mijn aanwezigheid bewust te zijn en pakt dan haar telefoon weer op.
Een uitgebreide sanitaire ontlading mijnerzijds later zit ze nog steeds druk te bellen.
Weer een rondje showroom dan maar. Deze keer test ik het comfort van ieder vehikel dat mijn pad kruist en begin er inmiddels goed de ziekte in te krijgen.
Net wanneer ik op het punt sta het voor gezien te houden duikt de telefoondame voor me op en deelt me mede dat ze nú opdracht gaat geven de auto klaar te maken.
Na weer een twintigtal minuten is het eindelijk zover. Alleen… het blijkt geen automaat te zijn, foutje. Van zover gekomen besluit ik toch de proefrit maar te maken, met de dame als een strenge examinator aan mijn zijde. Onderweg is het duidelijk dat ze niet van mijn vlotte rijstijl gediend is, maar mij geeft het de kans te ontdekken dat het schakelen wat stroef gaat.
‘O, maar bij een automaat is dat anders, hoor. Alleen zult u voor die proefrit toch écht een afspraak met Málaga moeten maken. Om de inruilwaarde van uw Punto te bepalen moet u daar trouwens  heen.’
Ik kreun. Een halve dag onderweg om dan weer te moeten uitkomen waar ik vandaan kom. Niet echt mijn ding. Toch besluit ik me niet te laten kennen. Er wordt een afspraak gemaakt met Málaga en de dappere Punto rijdt me naar de volgende showroom, naar de ondertussen beruchte Ángel.
Daar aangekomen kijk ik er niet eens meer van op dat mijn Ángel eerst nog een bevriende familie door de autohemelpoort moet praten. Puur op karakter en koppigheid blijf ik wachten en ben drie kwartier later aan de beurt.
Het keuren van mijn Fiat duurt welgeteld 30 seconden. De auto ziet er puik uit, vindt Ángel, hij moet alleen nog met zijn baas overleggen voor de inruilprijs. Mañana por la mañana belt hij me. Si, si, seguro!
Nu, twee maanden later, wacht ik nog steeds. En omdat ik mijn buik vol heb van garagisten van het bewuste merk P. , maar te horen aan het toenemende aantal verdachte geluiden ook nog steeds hoognodig een nieuwe auto nodig heb, ben ik eergisteren op het internet gaan surfen. En laat ik nou precies de juiste auto vinden, toevallig ook een Fransman, hoog op de wielen, automaat en, omdat het ook een demo is, binnen mijn budget.
Vierentwintig uur later, na drie mail- en foto uitwisselingen zijn we akkoord over de prijs en de inruilwaarde van mijn Punto.
Ik moet er alleen nog even voor op en neer naar Madrid.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

3 reacties op De kunst van het autokopen in Andalusië

  1. Karen Groeneveld schreef:

    Dat je in dat warmbloedige Andalusië zo Zen kan worden!Petje af.

  2. Anne schreef:

    Machtig verhaal. En nu maar hopen dat je er even mee voort kan.

  3. Mark schreef:

    Fijn om te lezen bedankt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *